مسعود حکم آبادی تهیه کننده تئاتر و مدیر کانال تئاترکده است. همزمان خبرگزاری امنیتی فارس نیز روز شنبه بدون اشاره به اسامی و جزئیات گزارش داده بود سه گروه تئاتر مشهدى که آغازگر تحریم جشنواره فجر و انصراف از آن بودند، بیانیهای برای بازگشت به جشنواره نوشتهاند. بر اساس برخی گزارشها اعضای اینگروهها به نامهای آدیداس. جانی اسکیکی و خدای جنگ پیشتر بازداشت شده بودند و این بیانیه پس از بازداشت آنها منتشر شده است. این سه گروه یکصد نفر از هنرمندان فعال تئاتر را شامل میشوند.
» آخرین خبرها
هنوز نیروهای امنیتی اجازه ندادهاند «پوریا ناصریخواه» سنگ قبر داشته باشد
«پوریا ناصریخواه» از کشته شدگان در اعتراضات پاییز ۹۸ است. این جوان ۲۳ ساله متولد استان کرمانشاه با شلیک گلوله مستقیم نیروهای امنیتی در «شهریار»، کرج، کشته شد.
حال در این میان، اگر بین آنچه کیهان و همردیفانش علیه تحریم کنندگان جشنواره نوشتند و گفتند مقایسهای صورت گیرد با واکنشی که برخی مخالفان جمهوری اسلامی به موضع سید شهاب حسینی در مورد لزوم حضور در جشنواره نشان دادند؛ آیا واقعاً تفاوتی دیده میشود؟
نهادهای ما در حال تولید دروغ هستند و متأسفانه متوجه هم نیستند که در چه مسیر خطرناکی افتادند، از سوی دیگر متوجه پیامدهایی اخلاقی دروغ خود بر جامعه نیستند و نمی دانند چطور موجب ایجاد شکاف در اعتماد اجتماعی و رواج دروغ در جامعه می شوند به گونه ای که دروغ به صورت بخش تفکیک ناپذیری از زندگی روزمره مردم در میآید.
نشریه بیلد: کیمیا علیزاده تنها زن مدالآور ایران در المپیک، میخواهد برای کشور آلمان بازی کند
من یکی از میلیونها زن سرکوب شده در ایرانم که سالهاست هر طور خواستند بازیام دادند. هر کجا خواستند بردند. هر چه گفتند پوشیدم. هر جملهای دستور دادند تکرار کردم. هر زمان صلاح دیدند، مصادرهام کردند. مدالهایم را پای حجاب اجباری گذاشتند و به مدیریت و درایت خودشان نسبت دادند.
پرونده سازی تازه برای حسین کروبی به اتهام انتشار نامه اخیر پدرش خطاب به رهبر
مهدی کروبی هفته گذشته در نامه ای به آقای خامنه ای، وی را مسئول وضعیت اسفبار کنونی کشور دانسته و گفته بود که بدون شک هیچ یک از شرایط و صفات احراز مسئولیت رهبری را ندارید. دقایقی پیش از انتشار این نامه، ماموران وزارت اطلاعات تهدید کرده بودند که انتشار آن نامه عواقبی را به همراه خواهد داشت.
انصراف کارگردانان تئاتر ایتالیا از جشنواره فجر
یوجینو باربا و گروه تئاتر «اودین» با نگارش نامهای به مهرداد رایانی مخصوص، دبیر بخش بین الملل تئاتر فجر، نوشتند: “لغو فستیوال بینالمللی تئاتر فجر با تدارکات چشمگیرش و ۳۲ فستیوال ملی و ۷۰ اجرا، از طریق سکوتش، فراخوان نمادین رعدآسایی به مردم آن سوی تمام مرزها خواهد داشت تا یاد ۱۷۶ قربانی را گرامی بدارند.”
مصرف مازوت در نیروگاهها آلودگی هوا را تشدید کرده است
مازوت تولید ایران از استانداردهای لازم برخوردار نیست. غلظت گوگرد در سوخت مازوت تولیدی ایران حدود ۳.۵ درصد است که هفت برابر استانداردهای بینالمللی برای سوخت کشتیها در آبهای آزاد است.
زد و خورد میان پلیس و معترضان در بیروت دهها زخمی به جا گذاشت
روز شنبه معترضان به سوی مرکز شهر راهپیمایی کردند اما با نزدیک شدن به پارلمان، شماری از آنها شروع به پرتاب سنگ به سوی مامورانی کردند که مسیر پارلمان را سد کرده بودند.
انس گرفتیم به این پرندگان سبک بال. به روح لطیف و بلند شان. به ایمان راسخ شان. به همزیستی بی کینه شان. به خنده های معصومانه شان. و تمام سعی مان را کردیم تا احساس غربت نکنند. حالا رویا همسر من برایشان “مامان رویا” شده بود. و من مسلمانی عجیب! چراکه هیچ اصراری نداشتم آنها را از دین مسیحیت به اسلام دعوت کنم…
ایران دارای بالاترین افت اقتصاد در جهان
در سال ۲۰۱۹ میلادی نرخ رشد اقتصادی جهان ۲.۴ درصد و منطقه یورو ۱.۱، اقتصادهای پیشرفته ۱.۷، اقتصادهای در حال توسعه و در حال ظهور ۳.۵، منطقه شرق آسیا ۵.۸ و منطقه جنوب آسیا ۴.۹ درصد بود.
آیا منتقد و معترض به روش مدیریتی کشور، بزهکار است؟!
چه طور می توانید واژه ی بزه را به همین راحتی در مورد یک زندانی سیاسی درد مند که دغدغه ای جز درد ازمردم و وکشورش را ندارد به کار ببرید ؟ در حالیکه بزهکاران واقعی ( دزدان ، اختلاس گران و رانت خواران وووو…. ) درشهر به راحتی می گردند وکسی با آنها کاری ندارد؟
زخم را خوب کنید، زخم را نگذارید به وجود بیاید
آیا ۲۴ میلیون جمعیتی که سال ۹۶ رأی دادند که بخش کثیری از دانشجویان نیز از این جمعیت بودند، چه مطالباتی داشتند؟ آیا زخم های ۸۸ که مگس روی آن نشست، الیتام یافت؟ یا کتمان شد و نمک نیز بر آن پاشیده شد؟! زخم های ۹۶ و ۹۸ چطور؟ تا کی می توان بخش کثیری از مردم و زخمهایشان را ندید؟! تا کی می توان به مطالبات جدی آنها، کنشی انکاری داشت و زخم های چرکینی را که از آن تعفن شعارهای هفته گذشته برخاست، نادیده گرفت؟!
مگر شورای نگهبان میخواهد امام جماعت یا مدرّس تعیین کند که شرط التزام عملی به اسلام را گذاشته است؟!
شیخالاسلام مولانا عبدالحمید با اشاره به «رد صلاحیت گسترده و وسیع» کاندیداهای انتخاباتی یازدهمین دورۀ مجلس شورای اسلامی گفت: جمعی از نخبگان و اندیشمندان از اقشار و طیفهای مختلف برای انتخابات مجلس ثبتنام کردند که البته رد صلاحیت افراد توسط شورای نگهبان در این زمینه بسیار عجیب، گسترده و وسیع بوده است. شورای نگهبان در […]
تحلیل جامعه شناختی شعارهای اعتراضات اخیر و نتایج حاصل از آن
با بررسی شعارها میتوان فهمید که دلیل اعتراضات چیست؟ماهیت اعتراضات چیست؟آیا اعتراضات اصلاح طلبانه است یا انقلابی؟ معترضان چه چیزی را نمیخواهند و چه چیزی را میخواهند؟ ارزشها و ضد ارزشها در نظر معترضان چیست؟ شرایط مطلوب و آرمانی از نظر معترضان چیست؟ جنبش در چه مرحله ای قرار دارد و چه مسیری را طی میکند؟ و حتی کاستی ها و نیازهای یک جنبش را نیز از طریق تحلیل شعارهای آن میتوان شناخت.
روایت خودکشیهای سریالی در دانشگاه اهواز؛ ماجرای خودکشی چهار دانشجو در یک ماه از چه قرار است؟
در عرض بیست روز خبر خودکشی چهار دانشجوی دانشگاه همهی ما را شوکه کرد، انگار یک بیماری مسری به جان ما افتاده بود و با شنیدن خبر خودکشی عزم بچهها برای پایان دادن به زندگی جدیتر میشد، بین بچهها ناامیدی زیاد است و شاید این چهار نفر فقط به تلنگور برای عملی کردن قصدشان نیاز داشتند.
از بین تحلیل های مختلفی که حول تبیین رخداد آبان ماه ارائه شده اند، نظرگاه سه نویسنده ی سرشناس؛ محسن گودرزی،محمد مهدی مجاهدی و محمد رضا نیکفر ، به ترتیب تحت عناوین، “شهروند عاصی و احتمالات آینده “،”فرودستان بیقرار” و “نبرد بر سر تصاحب،نبرد علیه تصاحب”، نکات ، خصائص و وجوه مهمی از این پدیده را نمایان ساخته اند.
همبسته با مردم، وفادار به حقیقت
این روزها در پی انتشار خبر سقوط هواپیمای بوئینگ ۷۳۷ خط هوایی تهران-کِیف، موج جدیدی از اعتراضات در برخی از شهرهای کشور شکل گرفته که در این یادداشت کوتاه در جهت روشنتر کردن برخی از ابعاد آن تلاش شده است.
نامه ای کوتاه خطاب به هموطنان طرفداران نظام
بارها و بارها شخصیت های مختلف سیاسی و مقامات نظام و روز گذشته شخص رهبری در نماز جمعه عنوان کرده اند که مخالفان نظام تعداد اندکی بیش نیستند و همین تعداد از سر ترس حاضر نیستند که برای وطن و یا رسیدن به هدفشان از جان و منافع خود هزینه کنند.
روزنامه «صبح امروز» در طول دوره انتشار خود با انبوهی از شکایتها و طیفی متنوع از شکات مواجه بود؛ از جمله مواردی اتهامی پرتکرار به اینجانب «نشر اکاذیب» بود. قاضی مرتضوی در یکی از جلسات دادگاه مطابق روال اتهام مزبور را به من تفهیم کرد. در پاسخ به وی گفتم، «اگر فعل من مصداق «نشر اصادیق» باشد، تکلیف چیست؟» با تعجب پرسید، «اصادیق» دیگر چیست؟
برخلاف تصور و انتظار، رهبر سخنانش را با تاکید بر مصرف داخلی تنظیم کرده بود و زیاد از دشمن صحبت نکرد. او شهادت سردار سپاه قدس را برکتی دانست که از دید ایشان پیروزی بزرگی بود و حالا نوبت کوباندن گرز بر سر رقبای ضعیف داخلی است. آن چنان هم به آمریکا و اسرائیل حمله نکرد یا حداقل حرف جدیدی برایشان نداشت .تنها به تروریست بودن و(همان هیچ غلطی نمیتوانند بکنند موروثی) بسنده کرد.
دروغ و دروغ گرایی ویژگی منحصربفرد نظام های توتالیتر و مطلقه
دروغ و دروغ پردازی درنظام توتالیتر مبتنی بر ایدئولوژی مقدس، بسیار فراتر از نوع دروغ پردازی سایر ایدئولوژی ها، خواهدبود. نظام های توتالیتر مقدس، به واسطه اینکه حفظ قدرت و عمل به آموزهای خود را حقیقت مطلق می دانند از تمامی ابزارهای لازم برای حفظ دروغ خود و کتمان حقیقت از مردم استفاده می کنند. بدین جهت است که وارونه جلوه دادن واقعیت ها و رواج دروغ، در این گونه نظام ها امری رایج و معمول جلوه می کند.
چرا در نماز جمعه هیچ چیز تغییر نکرد؟
اصلاحطلبان سال هاست خود را ذیل منویات و سیاست های کلان رهبری تعریف کرده اند؛ حتی برای بدیهی ترین حقوق سیاسی نیز چشم انتظار تفقد از ایشان دارند و در بهترین حالت به دنبال کسب مقام «بازوی اجرایی رهبری» هستند. در حالی که نظام بازوی اجرایی کم ندارد، فقط «اپوزیسیونی» می خواهد که نماینده مخالفان باشد نه تکرار کننده خودش!
به راستی چه مرزی میان «ما» و «آن»ها حایل است؟ چه چیز «آن» شهروند را چنان عزیز میسازد که قانون به جانش کیفیتی غیر قابل تقلیل میبخشد، و «ما» را چنین بیقیمت میکند که بر سر تفاخر نظامی آتش به جانمان میاندازد؟ این مرز را باید بیش و پیش از جغرافیای ارضی، در ساحت جغرافیای مفاهیم انسانی جست. مثلا همین آلمان را در دوران رژیم نازی به خاطر بیاوریم، و ببینیم آیا جان در آن ارزش و مقداری داشت؟
آیا حضور جمعیت به معنای درستی سیاستهاست؟
آیا اگر همه هشتاد و چند میلیون مردم ایران طرفدار حکومت باشند و مخالفین صرفا محدود شوند به یک اقلیتی مزدور، سادهلوح و فریبخورده، در آنصورت مملکت دیگر مشکلی نداشته و همه چیز بر وفق مراد است؟ نه تورم چهل درصد است؛ نه رشد اقتصادی کشوربه «منفی نُه درصد» رسیده که در طول تاریخ ایران بیسابقه بوده؛ نه اقتصاد کشور بواسطه تحریمها در رکودی هولناک قرار گرفته
آقای خامنهای در خطبه دیروز، آیاتی از قرآن را خواند که در «نهایت شدّت [فشار] بر پیامبر و تنهایی و بیکسی» او نازل شده بود. کمی بعد مثالی از حاج قاسم سلیمانی زد و از حضورش «در حلقه محاصره ۳۶۰درجهای دشمن» گفت و پرسید: «کدام فرمانده میتوانست کارهایی را که او کرد انجام دهد؟». اعلام این «تنهایی و محاصره»، راز اصلی آمدنش به نماز جمعه پس از ۸ سال بود و بقیه خطبه، مرور رؤیاهایی بود برای نجات از این «تنهایی و محاصره»؛ کاری که بقیه دیکتاتورها هم میکنند در پایان راه.
از روز ۲۵آبان تا امروز، هر روزی خبری ناخوشایند و رنج آور به گوش می رسد، خبر از مرگ انسان هائی که از رنج نداری و فقر و بیکاری، فریاد بر آوردند، مشت ها را گره کرده و از گرانی ارزاق و نیازهای همگانی نالیدند، به گران شدن بنزین اعتراض داشتند که عامل تورّم و گرانی وحشتناک در همه عرصه های زندگی می شود، (که تأثیرات آن زود نمایان شد)، آیا باید به خاطر اعتراضشان کشته شوند؟ آنها که عیششان مدام و زندگیشان به کام است، چگونه می توانند درد فقر و نداری را لمس کنند و بدانند که هشتاد درصد مردم چه می کشند؟
در زمان طاغوت یک مثلث سه ضلعی داشتیم، خدا – شاه –میهن. خوب ، دوضلع خدا و میهن را که همه معتقد بوده و دوست داشته و دارند. اما تا بوده مشکل همین ضلع سوم همیشه متغیر بوده که در زمان صفوی شاه قائد اعظم هم بوده و در زمان طاغوت هم شاهنشاه آریامهر بود یعنی فقط القاب متغیر و متفاوت است. این قصه سر دراز دارد بهتر است بگذریم.
سردار سلیمانی، نه فرشته و نه شیطان! به مثابه یک انسان
با پایان جنگ، سپاه دچار نوعی بحران هویتی می شود. یک نیروی عظیم که هشت سال حضورش ضروری بوده، در ایام صلح چه خواهد کرد؟ ابتدا برای ادامه حیاتش مبنای ارزشی یا قانونی ایجاد کردند. در اصل ۱۵۰ قانون اساسی آمده است: “سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که در نخستین روزهای پیروزی این انقلاب تشکیل شد، برای ادامه نقش خود در نگهبانی از انقلاب و دستاوردهای آن پا بر جا میماند. حدود وظایف و قلمرو مسئولیت سپاه در رابطه با وظایف و قلمرو مسئولیت نیروهای مسلح دیگر با تأکید بر همکاری و هماهنگی برادرانه میان آنها به وسیله قانون تعیین میشود” .
که چرا باید همواره در این موقعیت باشیم؟ چرا از این “آماده باش های کامل” از این “شرایط حساس و پیچیده”، از این “خطر جنگ”، از این تحریم مداوم، از این ” دشمنان توطئه گر” رهایی نمی یابیم؟ چرا اساسا باید در این شرایط باشیم؟ اگر به قول آن دوست ظریف ” خودمان انتخاب کرد ه ایم” چگونه و با کدام منطق و خرد این درجه از فلاکت را برگزیده ایم؟؟









