آیا حضور جمعیت به معنای درستی سیاستهاست؟
چکیده : آیا اگر همه هشتاد و چند میلیون مردم ایران طرفدار حکومت باشند و مخالفین صرفا محدود شوند به یک اقلیتی مزدور، سادهلوح و فریبخورده، در آنصورت مملکت دیگر مشکلی نداشته و همه چیز بر وفق مراد است؟ نه تورم چهل درصد است؛ نه رشد اقتصادی کشوربه «منفی نُه درصد» رسیده که در طول تاریخ ایران بیسابقه بوده؛ نه اقتصاد کشور بواسطه تحریمها در رکودی هولناک قرار...
صادق زیباکلام
سالهاست که نظام حضور طرفدارانش را حجتی بر حقانیت و درستی سیاستهایش فرض میگیرد. اولا اگر قرار شود که حضور جمعیت ملاک حق و باطل باشد، درآنصورت همانطور که نظام تمام تلاشهایش را به کار میگیرد تا طرفدارانش را به خیابانها آورد، میبایستی به مخالفینش هم اجازه دهد تا آنها هم بتوانند مخالفتشان را نشان دهند، نه اینکه با یگان ویژه و قلعوقمعِ آنان، صحنه را فقط برای طرفدارانش بیاراید.
ثانیا، که مهمتراست، فرض بگیریم که آنگونه که نظام دوست دارد تصورکند، اکثریت مردم ایران طرفدارش هستند و مخالفین جدی و چندانی هم وجود نداشتهباشند. آیا این به معنای درستی سیاستها و تصمیمات نظام است؟ آیا اگر همه هشتاد و چند میلیون مردم ایران طرفدار حکومت باشند و مخالفین صرفا محدود شوند به یک اقلیتی مزدور، سادهلوح و فریبخورده، در آنصورت مملکت دیگر مشکلی نداشته و همه چیز بر وفق مراد است؟ نه تورم چهل درصد است؛ نه رشد اقتصادی کشوربه «منفی نُه درصد» رسیده که در طول تاریخ ایران بیسابقه بوده؛ نه اقتصاد کشور بواسطه تحریمها در رکودی هولناک قرار گرفته؛ نه بودجه سال آینده با کسری پنجاه درصدی روبروست و معلوم نیست نیمی ازهزینههای سال آینده از کدام محل میبایستی تامین شوند؛ نه مشکلی به اسم بیکاری وجود دارد؛ نه شرکتها و واحدهای اقتصادی ریز و درشت مملکت بواسطه رکود، یا کمبود مواد اولیه و قطعات بواسطه تحریمها تعطیل شدهاند یا در شرف تعطیلی قرار گرفتهاند؛ نه نسلهای بعد از انقلاب در نومیدی بسرمیبرند؛ نه بسیاری از فارغالتحصیلان برجسته کشور به همراه سایر جوانان و ورزشکاران در صف مهاجرت از کشور نوبت گرفتهاند؛ نه آمار خودکشی، اعتیاد، طلاق، فحشا، افسردگی (بالاخص در میان جوانان) در حال افزایش است و نه خط فقر منظما در بلعیدن جمعیت بیشتری از کشوراست؛ نه بسیاری از دانشجویان، تحصیلکردهها، نویسندگان، هنرمندان، روشنفکران، فعالین مدنی، اقلیتهای دینی و نژادی از وضعیت سیاسی و اجتماعی کشور ناراضی هستند؛ و نه نظام با دهها معضل سیاسی، اجتماعی و اقتصادی روبرو نیست؟ ایکاش شرکت مردم در مناسبتهای حکومتی و طرفداریشان از حکومت میتوانست سر سوزنی از دردها و مصیبتهای کشور بکاهد.
