سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » زخم را خوب کنید، زخم را نگذارید به وجود بیاید...

زخم را خوب کنید، زخم را نگذارید به وجود بیاید

چکیده :آیا ۲۴ میلیون جمعیتی که سال ۹۶ رأی دادند که بخش کثیری از دانشجویان نیز از این جمعیت بودند، چه مطالباتی داشتند؟ آیا زخم های ۸۸ که مگس روی آن نشست، الیتام یافت؟ یا کتمان شد و نمک نیز بر آن پاشیده شد؟! زخم های ۹۶ و ۹۸ چطور؟ تا کی می توان بخش کثیری از مردم و زخمهایشان را ندید؟! تا کی می توان به مطالبات جدی آنها، کنشی انکاری داشت و زخم های چرکینی را که از آن تعفن شعارهای هفته گذشته برخاست، نادیده...


مرضیه حاجی هاشمی*

در باب خطبه های نماز جمعه ۲۷ دیماه مقام معظم رهبری، بحث و تحلیل های بسیاری شده است. اینکه این سخنان چه تأثیری بر فضای ملتهب جامعه داشت و حاوی چه پیامی بود.

این یادداشت کوتاه قصد ورود به این لایه تحلیلی را ندارد و فقط به زخمی توجه می دهد که اگر دیده نشود، جدی گرفته نشود و درمان نشود، عفونت می کند و ممکن است این عفونت کل پیکره را به مخاطره ای جدی بیندازد.

مقام رهبری در ۱۹ دیماه ۹۶ در سخنرانی خویش در جمع مردم قم چنین بیان صریحی داشتند: «ما اگر مشکل داخلی نداشته باشیم، نه این شبکه ها می توانند اثر بگذارند نه آمریکا می تواند هیچ غلطی بکند» ایشان تأکید می کنند: «مگس روی زخم می نشیند، زخم را خوب کنید، زخم را نگذارید که به وجود بیاید» حال سؤال این است:

این دانشجویانی که در دانشگاه های مختلف در هفته گذشته حرکات اعتراضی داشتند و شعارهای تندی نیز سردادند، – طبق آنچه گفته شد که مردم ایران اینهایی هستند که در تشییع پیکر شهید سلیمانی شرکت کردند، حتی با این محاسبه که این دانشجویان را درصد بسیار کمتری از آنها بدانیم- اگر تحت تأثیر شبکه های مجازی، چنین حرکت و شعارهایی داشتند، مشکلی که موجب شد، تحت تأثیر این شبکه ها قرار بگیرند، کجاست؟ عوامل ایجاد کننده زخم چیست؟ تا این مشکل و این عوامل را نشناسیم، نمی توانیم زخم را خوب کنیم یا پیشگیری کنیم و نگذاریم که به وجود بیاید.

آیا می توانیم با نادیده گرفتن زخم و کتمان عوامل ایجاد کننده آن، به فرموده رهبر معظم، زخم را خوب کرد یا نگذاشت به وجود بیاید؟

آیا ۲۴ میلیون جمعیتی که سال ۹۶ رأی دادند که بخش کثیری از دانشجویان نیز از این جمعیت بودند، چه مطالباتی داشتند؟ آیا زخم های ۸۸ که مگس روی آن نشست، الیتام یافت؟ یا کتمان شد و نمک نیز بر آن پاشیده شد؟! زخم های ۹۶ و ۹۸ چطور؟ تا کی می توان بخش کثیری از مردم و زخمهایشان را ندید؟! تا کی می توان به مطالبات جدی آنها، کنشی انکاری داشت و زخم های چرکینی را که از آن تعفن شعارهای هفته گذشته برخاست، نادیده گرفت؟!

در پی فاجعه بزرگی چون ساقط نمودن یک هواپیمای مسافربری و کشته شدن ۱۷۶ انسان به واسطه سوء مدیریت و خطایی بزرگ، آیا می شود بدون یک عذرخواهی در تریبونی رسمی از مردم عصبانی و خانواده های داغدیده، حتی از عاملان این فاجعه تشکر هم نمود و این زخم های ملت را التیام بخشید؟

زخم را خوب کنید، زخم را نگذارید به وجود بیاید…

*عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه ها


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.