كربلاي 8: نمازی که مورد قبول خدای “شمربن ذي الجوشن” واقع نشد

چکیده :آورده اند كه: شمر كاروان امام را ديد كه نماز مي خوانند و ندا داد نخوانيد! كه نماز شورشيان بر ولىّ امر، مقبول درگاه خدا نيست؛ غضب و خشم سراسر وجود "زهير بن قين" را فرا گرفت و گفت: نماز تو كه بر خون پاكان، قمار ميكني قبول است و نماز فرزند پيامبر نامقبول؟...

کلمه- محمدجواد اکبرین: و آدم از بهشت رانده شد؛ به او كلماتي آموختند تا توبه او شود و باز هم مَحرم ِ حرم خداوند بماند و تلقّى آدمُ من ربّه كلمات فتابَ عليه…

يك روز نبود! يك تاريخ بود كه از طلوع تا غروبِ خورشيد روز واقعه، تكرار مي شد.

آدم بود كه اين بار نه با سيب كه با سيم و زر، هبوط مي كرد.

نوح بود كه در صحرا، «سفينة النجاة» برآورده بود و ابراهيم بود كه بت هاي مقدس را به عشوه ى كلمه و رعشه ى شمشير مي شكست و موسى بود كه از نيل به فرات رسيده بود تا بر فرعون بشورد و عيسى بود كه صليب اش را با خود از جلجتا تا كربلا آورده بود و محمد كه قرآنش را در ميان امتش مي ديد كه هر برگ اش را به طمع سكه اي به يغما مي بردند و دورتر مريم ايستاده بود و مي پرسيد: اي مصحفِ ورق ورق اي روح پيكرم.

آيا تويي برادرم؟ نيست باورم…

آورده اند كه: شمر كاروان امام را ديد كه نماز مي خوانند و ندا داد نخوانيد! كه نماز شورشيان بر ولىّ امر، مقبول درگاه خدا نيست؛ غضب و خشم سراسر وجود “زهير بن قين” را فرا گرفت و گفت: نماز تو كه بر خون پاكان، قمار ميكني قبول است و نماز فرزند پيامبر نامقبول؟

من اما ميگويم شمر راست مي گفت؛ مگر نه اينكه جاهليت عرب، بت را سجده مي كردند و به سنگ، تقرب مي جستند؟ خدايي كه جان و ايمان و آبروي مخلوقش را چنان حقير و ارزان بخواهد و جامه ى «ارحم الراحمين» به تن كند اما حجت ظلم ظالمان و مكر مكّاران باشد كه خداي حسين نيست هست؟

معلوم است كه نماز حسينيان بر چنين قبله اي مقبول نيست… قبله كربلا، سنگ هاي كعبه اى نيست كه در آن زمزم را بر بندگان خدا ببندند…

سواري آمد تا نزديك سپاه حسين و پيغامي آورد؛ مي گفت عباس بن علي، از مادر، نَسَب به شورشيان بني هاشم نمي بَرد و امانش داده ايم كه اگر جدا شود از حسين، خونش محترم و قتلش حرام است.

عباس اينك “امان نامه” داشت اما او اگر از مادر، نَسَب به بني هاشم نمي برد فرزند مادري چون “امّ البنين” بود كه تا خبر شهادت كربلاييان را شنيد پرسيد مگر عباس نبود كه دستِ حراميان به حرم حسين برسد؟

گفتند كه أمويان در كربلا امانش دادند و شنيدند:

لعنک الله ، ولعن امانک ، اتومِّننا وابن رسول الله لا امان له؟!

رحمت خدا از تو و امان تو دور باد كه امنيت را پيشكشِ من ميكني و امان از فرزند پيامبر مي ستاني؟

و آنگاه مادر بر مروّت و معرفت و محبت فرزند آرام شد و اشك اجازه داد تا انيس اش شود.

آري نماز كربلاييان، مقبول خداي “شمربن ذي الجوشن” نبود؛ اينجا فرات عراق، زمزمِ كعبه ايست كه زمزمه ى حاجيان را به تيغ، لبيك مي گويند.

اينجا آب هم نه سيراب كه عتاب مي كند.

اينجا از آدم تا خاتم را شرمنده خلقت انسان مي كنند.

اينجا غروب كه برسد آدم را از بهشت مي رانند و اين بار كدام كلمه هاست كه او را به حرم بازگرداند و از غربت رهايي بخشد؟

کربلای یک: سکّه ی سکوت

کربلای دو: حنابندانِ هانی!

کربلای سه: دار و دلدار

کربلای چهار: نای و نی

کربلای پنج: ناز عشق و نماز عقل

کربلای ۶: بار دیگر پیامبر!

کربلای ۷: کیمیاى کلمه