به یاد آیت‌الله منتظری، آن پیر عاشورایی

ویژگی برجسته این مرد بزرگ حق پرستی و باطل ستیزی بود که عمر خود را در این راه گذرانده، هیچ هزینه ای او را از حق گویی باز نداشت و هیچ فشاری او را به باطل پرستی وا نداشت. انواع سختی ها و نا ملایمات را به جان خرید و به سوی هر بلایی آغوش گشود تا دلدادگیش را نسبت به حق و حقیقت تمام، و نفرتش را نسبت به باطل کامل گرداند. بر همه مواهب این دنیا پشت پا زد، از ریاست و مقام و جاه و شکوه و جلال گرفته تا مال و منال و تا آسایش و رفاه. نه از عزلت و محرومیت ترسید و نه از حصر و فشار و نه از حمله غوغاییان قداره بند. او مانند بزرگ مردان عاشورایی خود را آزاد ساخت و پرواز کرد و همه زرق و برق های این دنیای فانی را بازیچه یافت و بر همه آنها خندید.

دخالت در کار مرجعیت، بدعتی آشکار و خطرناک

اینکه جامعه محترم مدرسین یا هر تشکلی دیگر نهادی رسمی برای اعلام مرجعیت یا عدم مرجعیت یا نهادی برای صدور مجوز برای انتشار رساله علمیه اعلام شود بدعتی آشکار و وحشتناک است. جامعه محترم مدرسین، به عنوان یک تشکل حق دارد که مرجعیت هر کسی را یا عدم شرایط کسی را برای مرجعیت اعلام کند. اما این اعلام هرگز به معنای این نیست که این تشکل مرجع و نهاد ویژه این کار است لذا هر فرد یا تشکل یا گروه دیگر می تواند برخلاف نظر این تشکل نظر دهد.

تجاوز به حدود الهی از سوی مدعیان پاسداری آن

جناب آقاي لاريجاني! شما كه شعار قانون اساسي را مي‌دهيد و مي‌گوييد «نفاق اين است كه بگوييم قانون اساسي را قبول داريم ولي به آن عمل نكنيم» آيا همين سخنان شما مطابق قانون اساسي است. جرم كساني كه به كهريزك برده شدند اين بود كه در راهپيمايي شركت كردند و اصل بيست و هفتم قانون اساسي مي‌گويد: «تشكيل اجتماعات و راهپيمايي‌ها، بدون حمل سلاح، به شرط آنكه مخل به مباني اسلام نباشد آزاد است» و در اصل نهم قانون اساسي آمده است: «هيچ مقامي حق ندارد به نام حفظ استقلال و تماميت ارضي كشور آزادي‌هاي مشروع را، هر چند با وضع قوانين و مقررات، سلب كند». به فرض كه از اين دو اصل دست برداريم و بگوييم قانون عادي مي‌گويد كه راهپيمايي مجوز مي‌خواهد، شما كه در قوه قضائيه مسئوليت داريد و مدافع دولت هستيد و در مجامع بين‌المللي دم از رعايت كامل حقوق بشر در كشور مي‌زنيد، باید برای صدور مجوز راهپیمایی برای مخالفان تلاش کنید. ممکن است بگویید در این جهت چقدر کوشیده اید؟

دولت اسلامی، خلف وعده نمی‌کند

پایبندی یک حکومت به عهد و پیمان خود و وعده هایی که می دهد و سخنانی که می گوید یکی از معیارهای مهمی است که می توان با آن میزان ریشه داری و حقانیت و درستی یک حکومت را سنجید. دولتی که به ارزش های دینی و دستورات اخلاقی و شرعی دین پایبند نباشد نمی تواند انتظار داشته باشد که مردم به این امور پایبند باشند. علاوه بر این، عمل حکومتی که خود را دینی می داند، اگر نادرست باشد، به دین لطمه می زند و آن را در دید جهانیان پایین می آورد.

غدير، عيد آزادی انسان

امام باقر(ع) در حدیثی، هر گونه بیان غیر منطقی از ولایت را رد می‌كند. این حدیث به این امر می پردازد كه كسانی که ولایت را به این معنا می گیرند كه انسان به صرف اینكه ادعای ولایت داشته باشد هرچند عمل صالح انجام ندهند نجات می‌یابند، در خطا هستند. اما انحراف دیگر این است كه كسی گمان كند پذیرش ولایت به معنای تعطیلی عقل و اطاعت كوركورانه است. آنچه انبیاء انسان‌ها را به آن دعوت می‌كرده‌اند اطاعت و تبعیت كوركورانه نبوده است. از آیات متعددی از قرآن مجید بر می‌آید كه انبیاء مردم را به شنیدن سخنان آنان و تعقل درباره آن دعوت می‌كرده‌اند. اطاعت محض و کورکورانه حتی نسبت به ولی معصوم ناروا است تا چه رسد به غیر معصوم. اطاعت از ولی فقیه در همان حد و اندازه ای است که در قانون اساسی آمده است.

برگی از تاریخ سوء استفاده از دین

با نام دین می‌توان جنایت و سفاکی کرد. دین و قانون را می‌توان به گونه‌ای تفسیر کرد که مطابق میل باشد. می‌توان یک بار شکنجه را به یک بار برای هر بازپرسی تفسیر کرد و منع خونریزی را به جواز سوزاندن زنده در آتش تفسیر کرد. به هر حال نام دین و شعار دین کفایت نمی‌کند چرا که ممکن است به نام دین و با همین شعار جنایاتی هولناک صورت گیرد، که البته نتیجه آن نفرت از دین ودشمنی با آن است. امروزه عموم مسیحیان از اعمالی که در قرون وسطا رخ داده بیزارند و آنها را محکوم می‌کنند، اما راهی برای التیام زخم‌های عمیقی که بر پیکر دین وارد شده و بیزاری‌هایی که نسبت به آن ایجاد شده، وجود ندارد. انسان‌های همان زمان وظیفه داشته‌اند که جلو این اعمال را بگیرند.

از گفته‌های پیامبر و امامان، تا نمازجمعه‌های ما

حکومت بر قلب ها با خشونت و بی رحمی سنخیتی ندارد بلکه با عشق و محبت و نرمش ممکن می شود. امام جمعه ما توصیه به بی رحمی می کند و از مرخصی و عفو زندانیان نگران است، در حالی که پیامبر خدا می فرماید: چون به امارت رسیدید، زیر دستان را ببخشایید، و امام هادی(ع) می فرماید: ستیزه کردن دوستی دیرین را از بین می برد و پیوند استوار را از هم می گسلد، و امام علی (ع) می‌فرماید: دل خود را آکنده از مهر و محبت و لطف نسبت به مردم گردان و مبادا برای آنان چون جانور درنده ای باشی که خوردنشان را غنیمت می دانی.

حج موحدانه ابراهیمی

همه مناسک حج برای این است که انسان حق پرستی تمام عیار خود را و عشق کامل خود را نسبت به حق و حقیقت نشان دهد و این را اعلام کند که در دل او جایی برای باطل پرستی نیست و در آن باطل جایی ندارد. حاجی واقعی، یعنی کسی که با دل به سوی خدا رفته و صادقانه حق پرستی خود را اعلام کرده، در همه صحنه های زندگی حامی و طرفدار حق و حقیقت است و با باطل مبارزه می کند و در این راه، دادن هیچ هزینه ای او را از حق پرستی باز نمی دارد. عید قربان برای ابراهیم خلیل به معنای واقعی عید بود چرا که به بزرگ ترین پیروزی دست یافته بود. او موفق شده بود در راه حق پرستی هر هزینه ای را بپردازد. والبته حق پرستی و طرد باطل هزینه دارد.

شیوه ائمه (ع) در برخورد با مخالف

امام علی‌(ع) در بحبوحه جنگ صفین به برخی از اصحابش به لشكر معاویه دشنام می‌دهند، می‌فرماید: من خوش ندارم كه شما فحش دهنده باشید. او در جنگ‌ها به لشكریان خود توصیه‌هایی می‌كرده، از جمله اینكه صدای خود را بلند نكنند و زیاد سخن نگویند و كسی از دشمن كه به آنان سلام كند جواب دهند و … امام صادق به مخالف، حتی اگر كافر باشد، ناسزا نمی‌گوید و پاسخ علمی می‌دهد و راه حلی كه به طرفدار خود ارائه می‌كند، كلاس درس است، چرا كه پاسخ مخالف را تنها با استدلال علمی می‌توان داد. شهید مطهری در نوشته‌ها و گفته‌های خود مكرر و با صراحت بیان می‌كند كه جواب مخالف را، حتی اگر اصول بنیادین اسلام را رد كند، تنها باید با استدلال و قلم داد.

مسئولیت عمومی در برابر ظلم و فساد در سخنان امام جواد (ع)

وقتی ظلمی در اجتماع صورت می‌گیرد این درست است كه مباشر این ظلم و ستم چه بسا یك نفر باشد، اما افراد زیادی در این ظلم شریكند چرا كه به گونه‌های مختلف ظالم را همراهی می‌كنند. وقتی انسان‌ها نه تنها در مقابل ظلم ظالم سكوت می‌كنند، بلكه به روی او لبخند می‌زنند و یا اینكه چنان رفتار می‌كنند كه گویا یار و همراه و دوست او هستند، اینان شركاء او هستند. انسان‌ها وظیفه دارند كه چنان رفتار كنند كه ظالم به روشنی مخالفت آنان را درك كند و احساس امنیت نكند.

بصیرت اندیشمندانه یا تبعیت کورکورانه

این روزها کلمه «بصیرت» زیاد به گوش می خورد و گاهی شهروندان به «با بصیرت» و «بی بصیرت» تقسیم می شوند که ظاهرا تحصیل کرده ها و اندیشمندان جامعه بیشتر در دسته دوم جای می گیرند. اکسیر «بصیرت» داروی دردهای جامعه ما گشته و کسانی هم توزیع این دارو را وظیفه خود تشخیص داده اند و اغلب نظامیان به جای اندیشمندان این وظیفه را بر عهده گرفته اند.

دشمن نظام و فتنه‌گر، کسانی هستند که به راحتی دروغ می‌گویند

دشمن نظام و فتنه گر کسانی هستند که شریعت و اخلاق اسلامی را زیر پا می گذارند. کسانی که به راحتی دروغ می گویند و مخالف خود را مخالف دین و نظام به حساب می آورند و به این هم قناعت نکرده تصویری خوفناک و بی منطق از رهبری نظام اسلامی ارائه می کنند. توجه داشته باشیم که مخالف هیچ شخصیت سیاسی ضرورتا مخالف دین و نظام نیست. آیا دشمن دین و نظام آن کسانی نیستند که بی جهت مردم را مخالف دین و نظام معرفی می کنند؟ آیا دشمن دین کسانی نیستند که با بی اخلاقی های رسوای خود اسلام را بدنام می کنند؟

از مشاركت موسوی تا تفرد فرعونی

موسی(ع) در مقابل حقیقت خاضع است. تنها و تنها تحقق حقیقت آرمان اوست. او می‌تواند برتر و بالاتر از خود را نیز ببیند و او قدرت مطلق و بلامنازع را طلب نمی‌كند. اما در سوی دیگر فرعون قرار دارد كه از آنجا كه در مقابل حق خاضع نیست و گردنكش و مستكبر است، برتر و بالاتری نمی‌تواند ببیند و در پی قدرت مطلق و بلامنازع است.

آزادی اندیشه و بیان از نگاه شهید مطهری

آنچه روح مرحوم شهید مطهری را شاد می کند آزادی بیان و اندیشه، حتی برای کفار و ملحدان است، چرا که این امر باعث رشد و شکوفایی و بقای اسلام و موفقیت جمهوری اسلامی می‌شود؛ و آنچه او را آزرده می سازد، جلوگیری از آزادی بیان و اندیشه و ایجاد تک صدایی است، چرا که این امر باعث نابودی اسلام و نظام می شود.

حکومت علوی، مردم را تحقیر نمی‌کند

امام علی(ع) در پی نشان دادن اقتدار و شوکت خود نیست پس مراوده او با مردم نه باعث تحقیر مردم می شود و نه باعث آزار و اذیت آنان است و نه رفت و آمد او هزینه گزافی است بر بیت المال مردم.

سیاست دین‌دارانه تا دینداری سیاست‌بازانه

اگر خط سياسي و حزبي ما معيار دينداري قرار گيرد در آن صورت است كه ديگر سياست ما ديندارانه نيست، بلكه دينداري ما سياست بازانه است. دين ما، برخلاف فرمايش امام علي(ع)، حصار سياست ما نيست، بلكه سياست حزبي ما حصار دين ماست و دين ما ابزاري در دست سياست.

دشمن ظالم و ياور مظلوم باشيم

جنايتي دردآور در درون يك جامعه رخ داده است، جواناني از فرزندان اين ملت به جرم شركت در راهپيمايي (هر چند به گفتة مسئولان بدون مجوز و غير قانوني) دستگير و به زنداني وحشتناك منتقل مي‌شوند. در آن زندان كه حتي براي نگهداري حيوان مناسب نيست، چنان مورد ضرب و شتم قرار مي‌گيرند كه عده‌اي از آنان كشته مي‌شوند. اين حادثه، يك حادثه جزئي فرعي است؟!

به کجا می‌رویم؟

به کجا می رویم؟ اخلاق به کجا رفته است؟ با قرآن مجید چه کرده ایم؟ روایات شریف را به کدام موزه سپرده ایم؟ انسانیت و جوانمردی را به کدام برهوت پرتاب کرده ایم؟ هرگز نمی خواهم از کسی دفاع کنم. اما آیا حرمت بزرگ تر و پیش کسوت در دین ما مورد تاکید قرار نگرفته است؟

نشانه‌های افول دولت از نگاه امام علی (ع)

در حکومت علی نه تنها حقوق مردم اصل است، چنان که آن را مکرر و به صورت های مختلف، از جمله در عهدنامه مالک اشتر، مورد تاکید قرار داده است، بلکه خود حکومت را هم حق مردم می شمرد و می فرماید: “امر خلافت مربوط به شما است و کسی در آن حقی ندارد، جز آن کسی که او را برای امارت برگزیده اند. من در مقابل شما حقی ندارم جز اینکه حافظ کلید های بیت المال شما هستم.”

به نام قرآن علیه قرآن

اگر در آن سوی دنیا جاهلی به قرآن جسارت کرده، که عمل او هرگز نمی تواند لطمه ای به قرآن بزند، در درون وطن ما و با هزینه بیت المال، لطمه ای جانسوز به دین و قرآن زده می شود و ما شاهد و ناظریم و اعتراض نمی کنیم و یا تایید می کنیم!

در باب دروغ‌پردازی روزنامه رسالت

اینجانب عضو شورای مرکزی این مجمع هستم و در تمام جلسات آن شرکت می کنم. آنچه را که شما شنیده اید (یا ساخته اید) از صدر تا ذیل، همه جملات آن دروغ محض است. هر چند دست اندرکاران آن روزنامه احیانا به شنودها دسترسی دارند، اما حتی در گفتگوهای خصوصی اعضا، چنین سخنانی مطرح نشده است.