«میرحسین»؛ بیانیه‌ای برای همه و هیچ‌کس

بیانیه‌ی کوتاه میرحسین موسوی، رهبر در حصر جنبش سبز، با همه‌ی روشنی و صلابت و سادگی، دچار خوانش اصلاح‌طلبانه، براندازانه و حتی اصول‌گرایانه(حکومتی) شده است. در همان‌حال همین بیانیه چندخطی و صریح، از سوی برخی از اصلاح‌طلبان، طرفداران براندازی و اصول‌گرایان ( هواداران آقای خامنه‌ای) مورد نقد و حتی حمله قرار گرفته است.

خدا گریست، ما هم گریستیم

حکّام جائر و سنگدل ایران هم اشتباه شاه را تکرار نکنند و آزموده را دوباره نیازمایند و تا مجالی برای توبه باقی‌ست توبه کنند و دست از خونریزی بردارند و با خلق ستمدیده و آزرده و تبعیض‌کشیده و اشتلم‌شنیده و جوان‌باخته از درِ آشتی در آیند و در مقابل خلق نرمشی قهرمانانه و مهربانانه کنند و نصرت را با ارعاب نخرند و امنیّت را به بهای استبداد نفروشند و آزادی و عدالت را که حق مردم است از آنان دریغ ندارند و نعمت ثروت و قدرت را عادلانه توزیع کنند، به رسانه‌ها و انتخابات آزاد تمکین کنند، اسیران سیاسی و محصوران دلیر را رها کنند و ریه‌های جامعه را از هوای رهایی پرکنند و به صدای مردم که صدای خداست، گوش بسپارند.

هشدار میرحسین بر قدرت، ولایت

از طریق اسخفاف و ارعاب حکومت کردن عین خودکامگی و فرعونیت است و این همان نکته سنجی میرحسین موسوی است که از پس حصارها به دقت آن را شناسایی کرده و به مردم و نخبگان؛ تنبه و تمرکز می دهد و تا پیش از بیانیه او هیچ فرد و یا گروهی به این دقت و روشنی و کوتاه به تبیین اتفاقات دهشتناک نپرداخت.

از نام شهدا برای خودمان نان آغشته به حرام پختیم

مهم نیست که به چه کسی دروغ بستیم. فرقی نمی‌کند که کدام دستگاه را به شلاق تهمت بستیم. مهم این است که از نام شهدا، برای خودمان نان پختیم و الان که معلوم شده آن نان آغشته به حرام بود، حاضر نیستیم نه از شهرداری که از شهدایی که به نام شان، نان خوردیم عذرخواهی کنیم مااصولگراها.

عوامل ایجاد فشار در جنبش‌های اجتماعی و بررسی آن در اعتراضات ایران (مقاومت، جمعیت، خسارت، خشونت)

در جنبش اعتراضی با هدف تحول خواهی بنیادین به دلیل عمق و پهنای اثرگذاری یک جنبش میتوان از هر چهار عامل جمعیت، مقاومت، خسارت و خشونت بهره برد. به ظنّ قریب به یقین در شرایطی کنونی جمعیت ناراضی از وضع موجود قریب به ۹۰ درصد جمعیت بالغ کشور است.

وقت همراهی است؛ به ایران بازگردیم این خانه پارسایان

امروز هموست که باز از همان خانه در حصر در میانه میدان ایستاده است؛ با دستهای خالی از پول های کثیف اختلاس و رانت و بنیادهای مالی غول پیکر بیت رهبری و اختاپوس های اقتصادی بنیاد مستضعفان و آستان قدس رضوی، با دست های خالی از اسلحه، خالی از موشک های نقطه زن، خالی از کلاهک های هسته ای، امروز همان مرد لب از لب گشوده و به شکیبا ترین اما شجاعانه ترین و به درست ترین اما مشفقانه ترین شکل، تمام ارکان حکومت را انذار می‌دهد که تا دیر نشده به ملت بازگردید. سرکوب ملت، سراب پیروزی است بل گشاینده راه سقوط شما است.

استدلال‌های بومرنگی امپراتوری دروغ

عوامل اطلاعاتی دشمنان انقلاب، به‌ویژه آمریکا، عربستان، سازمان مجاهدین خلق و خاندان پهلوی، توانستند از تصمیمی که ظاهرا تنها چهار نفر از بالاترین مسئولان نظام (رهبر، رئیس‌جمهور، رئیس مجلس شورای اسلامی و رئیس قوه قضائیه) از آن اطلاع داشتند ظرف چند ساعت مطلع شوند و سپس با اعزام تیم‌های خرابکار آموزش دیده، در بیش از ۱۰۰ تهران و ۷۰۰ نقطه کشور، افرادی را از مناطق محروم سازماندهی کرده و آشوب به پا کنند.

پس از سرکوب نظامی اکنون سرکوب خبری/ چرا از کشتار معترضان در نیزارهای ماهشهر خبری در دست نیست؟

اخباری که بوسیله شبکه های اجتماعی منتشر شده و از پناه بردن جمعی از معترضان به نیزارهای اطراف شهرک جراحی یا چمران ماهشهر در نزدیکی همین جاده حکایت دارد که با تیرباران خشونت بار و وسیع نظامیان و بنا به روایت هایی با استفاده از مسلسل و بمباران سرکوب شده است

بیانیه‌ای برای اجماع بر سر نقاط مشترک

شاید در نگاه نخست، کوتاهی بیانیه و جای خالی بحث «چه باید کرد» ابهاماتی را در ذهن مخاطبان آن ایجاد کند. من اما مفهوم و کارکرد اصلی بیانیه را جمع‌بندی و نشانه‌گذاری تمام «نقاط مشترک» منتقدان وضعیت موجود می‌دانم. یعنی از چپ‌ترین گروه تا راست‌ترین، از برانداز و سلطنت‌طلب و منتقد و سبز و چپ و راست، اگر بخواهیم یک فصل مشترک بگیریم، دقیقا باید این فصل مشترک را در فهرست گزیده‌ای که میرحسین فراهم کرده جستجو کنیم.

یک روز تازه

حکومتی که تا دیروز حتی به یک کشته اعتراف نکرده بود امروز رسما اعلام کرد که «رسانه‌های بین‌المللی در تعداد قربانیان مبالغه می‌کنند»، یعنی پذیرفت که معترضان را کشتیم ولی نه آنقدر! وزارت اطلاعات هم بیانیه داد: «افرادی که اقدام به ارسال اطلاعات به شبکه ایران‌اینترنشنال کردند» را شناسایی کرده! یعنی ما اینترنت را بستیم که پشت درهای بسته آدم بکشیم اما یک عده فیلم آدم‌کشیِ ما را به بیرون فرستادند.

چهل کشته و سیصد مجروح آمار دقیق بیمارستان امام‌حسین نسیم شهر شهریار/ سپاه اجساد مردم و مجروحان را به جای نامعلومی منتقل کرد

حوه مرگ جملگی هموطنان به سبب شلیک گلوله به ناحیه سر بود و جراحات مجروحین نیز با اصابت گلوله و ضرب و شتم با باتوم و وسایل جرح ایجاد شده که منجر به شکستی دست و پا و آسیب های جدی و خطرناک به ناحیه کمر و ستون فقرات گردیده بود.

سخنی از سرِ درد با حکومت

نارضایتی گسترده عموم مردم به ویژه طبقات تهیدست جامعه از فقر فزاینده و تنگناهای اقتصادی، ناکارآمدی حکومت از درک و پاسخ گویی به انتظارات و مطالبات عمومی، نومیدی جامعه ازاصلاحات و پیگیری مطالبات خود به شکل مسالمت آمیز و در نهایت احساس تحقیر از اعلام ناگهانی افزایش قیمت بنزین که بی اعتمادی حکومت به مردم را نشان می داد، مهمترین عوامل پدید آمدن این ماجرا بودند.

موسوی و مرزبندی سه‌گانه

به‌صراحت در برابر حکومت جائر می‌ایستد و در تله‌ی دوگانه‌ی «معترض-اغتشاش‌گر» گرفتار نمی‌شود و هشیار است که غرض اصلی از برساختن این دوگانه آن است که اولاً چشم بر نقش پررنگ عوامل حکومتی و دست‌پروردگان حسین همدانی در تخریب و خشونت ببندد، و ثانیاً با توجه به محدودیت‌های فراوانی که در مسیر بیان اعتراض وجود دارد، آن را به «اغتشاش» تحویل برده و باب اعتراض را ببندد، و راه تنها برای هواداران حکومت باز بماند که در مواقع لازم، به‌فرموده، پا به خیابان بگذارند.

مسئله همان سوال سرکوب شده ۸۸ است؛ چرا ملت محرم نیست؟

چرا در بیست سال اخیر تنها مسئله جمهوری اسلامی چگونه پایمال کردن و چگونه بی معنا کردن حقوق ملت به انحای مختلف در این سرزمین است؟ آیا اکنون میتوان در این گزاره تردیدی داشت که شکل و شمایل امروزین جمهوری اسلامی چیزی بیش از یک نظام نظامی سالار و سلطه اقلیت خلیفه گرا و میلیشیای نظامی خودخواه و سلطه گری است که نه تنها فهمی از حقوق ملت و ضرورت احترام بدان ندارد بلکه پیشاپیش بویی از انسانیت و انصاف و عاطفه نبرده است.