برگزاری کنفرانس عدم تعهد و ذهنیت کمیتگرای حاکمان ما
چکیده :وقتی کنجکاو می شویم که وجه تسمیهی کنفرانس عدم تعهد به عنوان «بزرگ ترین حادثهی دیپلماسی جمهوری اسلامی» را دریابیم، متوجه می شویم که «تعداد» کشورهای شرکت کننده در اجلاس تهران است که دولتمردان ما را به شعف انداخته است. گویی نمی دانند (یا نمی خواهند بدانند) که قدرت سیاسی- اقتصادی کشورهای عضو است که باعث تأثیرگذاری چنین اتحادیه های سیاسی در عرصهی تصمیم گیری های بین المللی می شود؛ وگرنه اتحادیه اروپا یا اجلاس هشت کشور بزرگ توسعه یافته جهان، با تعداد اعضایی به مراتب کمتر، به لحاظ تأثیرگذاری در مسائل جهانی در جایگاهی بالاتر نشسته اند....
کلمه – سیدکاظم قمی:
سال ها پیش، ترجمهی اثری از رنه گنون، فیلسوف معاصر فرانسوی، با عنوان «سیطرهی کمیت» منتشر شد که در آن نقدی بر دنیای مدرن به عنوان دنیایی که در آن کمیت ها حاکم شده اند ارایه شده بود. گنون اما نمی دانست که ذهنیت افرادی که دنیای مدرن را نشناخته و با این وجود آن را در تخاصم با هویت سیاسی- دینی خود می پندارند نیز می تواند در چنبرهی کمیت گرایی گرفتار آید. نمونهی بارز آن، ذهنیت حکمرانان امروز سرزمین ما ایران است که باورهای اعلام شده شان، مالامال از اشتیاق به کمیت ها در مقابل کیفیت هاست.
کافی است به گزارش هایی که به عنوان کارنامه دستگاه های اجرایی ارایه می شود مراجعه کنیم تا این واقعیت برایمان آشکار شود. از همین روست که هنگامی که متصدیان آموزش عالی می خواهند موفقیت هایشان را به رخ بکشند، گسترش کمی دانشگاه ها، تعداد مقالات علمی منتشر شده، تعداد دانشجویان پذیرفته شده در دانشگاه ها، تعداد رشته های علمی راه اندازی شده و مانند آن است که ملاک پیشرفت علمی کشور قرار می گیرد، بدون آن که به این پرسش پاسخ دهند که در صورت صحت چنین ادعایی، چرا از پیشرفت علمی و دستاوردهای آن در کشور نشانی یافت نمی شود.
در زمینه سیاست های جمعیتی هم همین معضل قابل مشاهده است. مدیران کوچک و بزرگ کنونی کشور، که متأسفانه در نتیجهی روند «شایسته زدایی» سال های اخیر غالبا نسبت به فهم ماهیت هنر کشورداری دچار عقب ماندگی ذهنی هستند، هنوز گمان می کنند شرط داشتن یک نظام سیاسی با اقتدار، بهره مندی از سرزمینی پهناور و جمعیتی بسیار است. بر همین اساس است که گزارش کاهش زاد و ولد و نرخ افرایش جمعیت، آنان را نگران می کند و سراسیمه فرمان به لغو سیاست کنترل موالید و تشویق به زاد و ولد می کنند. کسی نیست از آنها بپرسد که اگر چنین است، چطور کشور کوچکی مانند سوئیس، با جمعیت اندکی که دارد، از چنان جایگاهی در عرصهی مالی و اقتصادی برخوردار است که همین آقایان، به داشتن آن غبطه می خورند.
نمونهی بارز دیگر این بیماری ذهنی را می توان در برخورد بخش های مختلف حاکمیت با حادثهی دلخراش زلزلهی اخیر در آذربایجان شرقی دید که ظاهرا تعداد جان باختگان این زمین لرزه به اندازه ای نبود که عکس العمل به موقع و مؤثر مدیریت کشور را برانگیزد. تمایل دولتمردان برای بازی با آمار و ارقام، دستکاری در نرخ بیکاری، مهندسی انتخابات و دست بردن در تعداد آراء، بزرگنمایی گزارش های صدا و سیما در تعداد شرکت در مراسم حکومتی مانند راهپیمایی روز قدس و نماز عید فطر را هم باید ناشی از این ذهنیت عقب ماندهی کمیت گرا دانست.
شایسته است به این فهرست پایان ناپذیر، اظهارات دست اندرکاران برگزاری کنفرانس عدم تعهد را هم افزود که آن را «بزرگ ترین حادثهی دیپلماسی جمهوری اسلامی» می نامند. وقتی کنجکاو می شویم که وجه تسمیهی این «بزرگی» را دریابیم، متوجه می شویم که «تعداد» کشورهای شرکت کننده در اجلاس تهران است که دولتمردان ما را به شعف انداخته است. گویی نمی دانند (یا نمی خواهند بدانند) که آنچه باعث تأثیرگذاری چنین اتحادیه های سیاسی در عرصهی تصمیم گیری های بین المللی می شود، قدرت سیاسی- اقتصادی کشورهای عضو و راهبردهای اتخاذ شده در این مجموعه هاست. برای همین است که می بینیم اتحادیه اروپا یا اجلاس هشت کشور بزرگ توسعه یافته جهان، با تعداد اعضایی به مراتب کمتر، به لحاظ تأثیرگذاری در مسائل جهانی در جایگاهی بالاتر نشسته اند. این به معنای کم ارج نهادن به کنفرانس عدم تعهد نیست و ای بسا اگر دیپلماسی کشور در دست تصمیم گیرندگانی باکفایت تر و باتجربه تر بود، از همین بلوک «بزرگ» اما نه چندان «تأثیرگذار» سیاسی نیز می شد در جهت منافع جمهوری اسلامی بهره برد، اما چه می توان کرد با صدرنشینی ناشایستگان که در این عرصه هم مصداق دارد و کشور ما را در چنبرهی عقب ماندگی گرفتار ساخته است.
سال ها پیش یکی از اساتید علوم سیاسی در پاسخ به این پرسش دانشجویانش که «برای رهایی از عقب ماندگی کشور چه باید کرد؟» گفت: «باید به دنبال کسی باشیم که با دمیدن در یک سوت بزرگ، از همه بخواهد که به جای اصلی خودشان برگردند»! شاید در صورت وقوع چنین اتفاقی، مدیریت کشور به دست کسانی بیفتد که خود را از بیماری «کمیت گرایی» خلاص کرده باشند و بی ادعا و بدون سروصدا، به ارتقای «کیفیت» ها همت گمارند.
در همین باره بخوانید:
«بیتعهدی» دولتمردان در قبال مردمشان را به رخ غیر«متعهدها» بکشیم
نامه شورای هماهنگی راه سبز امید به بان کی مون: در سفر به تهران با موسوی، کروبی و رهنورد دیدار کنید
چه کسی شهر را کثیف میکند، مردم کوچه و بازار یا لباسشخصیهای گوش به فرمان؟
خدایا
آخه چقد رنج
آخه چقد سختی بکشیم
تا کی باید این وضعیت و تحمل کنیم؟
آخه خدایا این چه وضعیه
از مرگم بدتره
خدایا…
بیفتـــد ایــن پـــرده رنــگین
بشکنداین شیشه غمگین
میبینم آن روز قشنگ را
حــس زیبای مـــادران را
شهیدان در خون غلتیده ی ما
یاران باوفـا و بــی ادعـــای ما
روز های سخت خواهد گذشت
ابر غفــلت نیز خواهــد گذشت
این ماییــم که نهایـت پیــروزیم
ماسبزهاییم که سخت استواریم
” فراخوان نهايي و اعلام برنامه اعتراضات مردمي در ايام اجلاس عدم تعهد در تهران ”
ملت آزاده وفهيم ايران
در حالي كه ميليونها نفر از هموطنان ما تحت شديدترين فشارهاي بي سابقه اقتصادي به سر مي برند و تورم وحشتناك زندگي ومعيشت روزانه را بر آنان سخت كرده و در تنگناي شديد قرار داده ، نظام مستبد حاكم كه با صرف بودجه هاي هنگفت و هزينه كلان از درآمد نفت براي خودخواهي وجاه طلبي هاي نظامي و اتمي خود زمينه ساز اين وضع مصيبت بار براي ملت مظلوم ايران بوده اند ، اين بار در شرايطي كه تحت فشار هاي مختلف بين المللي قرار گرفته ، قصد دارد همزمان با برگزاري اجلاس عدم تعهد در تهران ، براي كاهش فشار هاي جهاني با صرف حدود يك هزار ميليارد تومان از بودجه بيت المال وبرپايي مراسم هاي لوكس و تشريفاتي وريخت وپاشهاي بي سابقه ، چهره اي غير واقعي وكاذب از وضعيت واقعي جامعه ايران براي جامعه جهاني به نمايش بگذارد.
در همين حال همچنان شاهديم كه روند سركوب هاي سياسي واجتماعي روز به روز در عرصه هاي مختلف كشور افزايش يافته وحكومت ديكتاتوري وضد مردمي به بهانه هاي مختلف هر روزه شهر وندان و زنان و مردان ايران را سركوب كرده و به بند مي كشد وكمترين روزنه هاي آزادي خواهي ودموكراسي و تلاش براي برابري در جامعه را با خشونت از بين مي برد.
در اين فضاي خفقان وسركوب كه همچنان شاهد ادامه زنداني شدن صدها دانشجو و ديگر هموطنان آزاده ايران مي باشيم. در اعتراض به همه اين جنايات وسركوب ها و اعتراض به ادامه حصر رهبران آزادي خواه جنبش مردمي ايران ، موسوي وكروبي ، اين فرصت را از حاكمان مزور و فريبكار گرفته و آن را به فرصتي براي حضور اعتراض آميز خود تبديل خواهيم كرد.
نظام ضد مردمي حاكم در آخرين ترفند خود با روشي مضحك و منفعلانه براي جلوگيري از حضور مردم و مانع شدن از رسيدن فرياد اعتراضي ملت به گوش جهانيان ، با تعطيلي چند روزه شهر تهران به كوچ تشويقي و شبه اجباري مردم تهران در ايام برگزاري اجلاس عدم تعهد اقدام نموده است! مردم بزرگ تهران با حضور خود اين ترفند حاكميت را نيز خنثي خواهند كرد.
گروه دانشجويان متحد دانشگاه هاي تهران در پي اطلاعيه هاي قبلي ساير گروههاي آزادي خواه مبني بر فراخوان اعتراضات مردمي و بنابه درخواست مكرر اقشار مختلف مردم تهران جهت اعلام برنامه يكپارچه وهماهنگ جهت حضور اعتراض آميز در عرصه ، بدينوسيله برنامه نهايي
راهپيمايي اعتراض آميز و آرام خود را در زير اعلام مي كنيم.
با توجه به محدوديت زمان از كليه رسانه هاي صوتي تصويري وسايتهاي خبري وبلاگها وديگر رسانه هاي آزاد كه در انديشه ايراني آزاد و متحد هستند در خواست مي كنيم نسبت به باز نشر اين اطلاعيه و اطلاع رساني فوري وقوي به اشكال مختلف و تهيه پوستر و… اقدام فرمايند .
بديهيست اين برنامه كه با مشورت گروههاي مختلف آزادي خواه تعيين شده نهايي بوده و ساير برنامه هايي كه در مكان وزمان ديگري به جز موارد زير مطرح شده مورد تاييد نمي باشد.
به اميد ايراني آزاد و آباد
گروه دانشجويان سبز متحد دانشگاههاي تهران
اول شهريور 1391
………………………………………………
سه شنبه 7 شهريور …………… ساعت 6 عصر – راهپيمايي آرام از ميدان تجريش به سمت چهار راه پارك وي
چهارشنبه 8 شهريور ………… ساعت 6 عصر – راهپيمايي آرام از ميدان ونك به سمت ميدان وليعصر
پنج شنبه 9 شهريور …………. ساعت 6 عصر – راهپيمايي آرام از چهارراه پارك وي به سمت ميدان ونك
جمعه 10 شهريور ………… ساعت 5 عصر – راهپيمايي آرام از ميدان ونك به سمت چهارراه پارك وي
اسم جنبش در گذشته غیر متعهدها بود که به نمی خواستند به بلوک شرق و غرب تعهدی داشته باشند ولی جنبش عدم تعهد به چه معناست ؟ مگر می شود یک جنبش به اصول و روشی اعتقاد نداشته باشد و بودن تعهد چندین کشور را در کنار هم برای حل بعضی مشکلات کنار هم جمع کند ! چقدر عده ایی نادان و جاهل هستند که حتی در اسم گذاری شان این همه کج سلیقگی مشاهده می گردد .
ف
اکنون که مدتها ست جنگ سرد پایان یافته و دنیا نیز از حالت دوقطبی یعنی آمریکا و شوروی خارج شده است، اصولا کشورهای عدم تعهد به آن معنا وجود ندارند و آن اهمیت سابق خود را هم از دست داده اند. تنها تاثیر آنها به هنگام رای گیری در مجمع عمومی سازمان ملل است که ممکن است دریک امری تصمیم گرفته و به یک نحو درباره موضوعی رای دهند. امروزه اصولا کشور بدون تعهد بی معناست مثلا شما از کشورهای سوریه، مصر، اسرائیل، عراق، جمهوری اسلامی، پاکستان، ترکیه، قزاقستان، ژاپن، افغانستان و…….. کدام یک را کشوری میدانید که تعهدی نسبت به روسیه و چین و آمریکا نداشته باشد؟ پس اصولا هم فلسفه وجودی کشورهای عدم تعهد ازبین رفته است و هم با توجه به دهکده جهانی امروزین دنیا و مراودات و مبادلات بین المللی دیگر کشوری به آن صورت وجود ندارد. همه کشورها به صورتی به هم وابسته هستند و درعین حال تعهدی هم ندارند. اما عده ای از کشورها را اصلا نمیتوان جزو کشورهای غیر متعهد به حساب آورد، اما می بینیم که این کشورها چگونه در این گونه کنفرانس ها شرکت می کنند
دوستان محترم کلمه
فراخوانی که در دیدگاه سوم این یادداشت منتشر شده است به نظر این قلم حاوی اشتباه تاکتیکی بسیار نامناسبی است. اگر حتی نظر “کلمه” هم به فراخوانی از این قبیل باشد مخالفت با آن را یک وظیفه سبز می دانم.
اصلاً نظرم این نیست که جزئیات تاکتیک هائی که ممکن است به “فراخوانی” از این دست منجر شود، لازم باشد بطور علنی مطرح شود ولی این فراخوان به شکل فعلی اساساً قابل دفاع نیست.(حداقل یک جریان شناخته شده – داخل و یا خارج – باید از چنین کاری حمایت علنی بکند)
در غیر این صورت یک فراخوان دانشجوئی “ناشناس” به عنوان یک فضا سازی امنیتی به نفع سیستم تمام خواهد شد. لطفاً در این خصوص روشنگری بفرمایید.
بعلاوه اینکه تاکید شده : «بدیهیست این برنامه که با مشورت گروههای مختلف آزادی خواه تعیین شده نهایی بوده و سایر برنامه هایی که در مکان وزمان دیگری به جز موارد زیر مطرح شده مورد تایید نمی باشد.»(نقل از فرآخوان) موضوع را مبهم تر می کند.
کلمه: مطالبی که در بخش کامنت ها منتشر می شود، نظر خوانندگان است، نه لزوما نظر کلمه.
پاسخ يك سبز به دوست بالا iranabadec
دوست عزيز نظر شما را در اينجا وسايت بالاترين در مورد اين فراخوان خواندم. ذكر چند نكته ضروريست.
به نظرمن بايد كاملا از اين اطلاعيه بدون توجه به اينكه چه كساني پشت اعلام وبرگزاري آن هستند حمايت قاطع كرد.
حتما توجه داريد كه شرايط داخل ايران بگونه ايست كه تمام گروهاي فعال شناسنامه دار داخلي تحت نظارت شديد نيروهاي اطلاعاتي وامنيتي قرار دارند. به عبارتي اين نيروهاي شناخته شده يا در زندان هستند يا تحت نظارت شديد بگونه اي كه حكومت اجازه كوچترين تحركي را از انان سلب كرده است مثلا همين ديروز يك گروه دانشجويي فعال حقوق بشر كه تا حدي شناحته شده هستند فقط به جرم فعاليت انسان دوستانه در مناطق زلزله زده دستگير شدند اين امر حاكي از جو خفقان شديد در داخل كشور است.
در اين شرايط چه انتظاري داريد ؟ آيا مثلا تحكيم وحدت بايد اطلاعيه بدهد؟!
ضمنا نيروهاي خارج كشور نيز بدلايل مختلف واز جمله اينكه بخاطر احتمال سركوب شديد مردم و به تبع آن استقبال محدود و… حاضر به هزينه حيثيتي نيستند و تمايلي به انتشار اطلاعيه هاي مستقيم ندارند وشاهديد كه در شرايطي كه بسياري از مردم معتقد به استفاده از اين فرصت هستند انان سكوت كرده اند!
در مورد اين جمله ” اين فراخوان با هماهنگي گروهاي مختلف بوده وساير برنامه هاي تاييد نمي شوند” اتفاقا به نظر من نكته هوشمندانه ودرستيست.
چرا؟ چون پيش از اين برخي افراد در فضاي مجازي پيشنهاد حضور در اطراف سالن محل اجلاس ( در ولنجك ) را داده بودن كه پيشنهادي كاملا خام وغير منطقي بود وحتي به نظر مي رسيد از طرف نيروهاي حكومتي باشد چرا كه فضاي اطراف محل اجلاس اساسا قابليت هيچ نوع تجمعي را ندارد ضمن اينكه به شدت محاصره وغير قابل تردد مي باشد.
ولي راهپيمايي ارام – ونه تجمع – در مكانهاي نزديك به اجلاس مانند چهارراه پارك وي كاري كاملا هوشمندانه و صحيح است.
ضمنا سوال آخر اينكه تا اين لحظه كدام گروه اطلاعيه اي در اين رابطه داده كه اين برنامه بر خلاف ان باشد ؟
و اين نظريه كه اين اطلاعيه مرتبط حكومت ميباشد غير منطقيست. اساسا حكومت چه سودي از اين اطلاعيه وتجمعات وراهپمايي هاي احتمالي مي برد ( حتي اگر برگزار نشود )!!؟ جز اينكه مجبور به امنيتي كردن بيشتر فضاي اطراف وطبعا ابروريزي بيشتر مي شود.
به نظر من در فضاي فعلي كه گروههاي مرجع بدلايل موجه وناموجه سكوت كرده اند بهترين اقدام حمايت قاطع واطلاع رساني قوي از اين اطلاعيه است.
باید همه به خیابان ها بیایید.. لطف کنید این بحث ها را رها کنیم..باید رسانه ها به ویژه رسانه کلمه مسیر نهایی را اعلام کند… من قبلا نظر داده بودم راه آهن تا تجریش..البته من از اعلان سایت خبری نداشتم..دیروز که به میدان ونک رفته بودم یک دفعه این فکر به ذهن رسید..وقتی با دوستانم مشورت کردم همه موافق بودند..ما یک حلقه فکری 93 نفره هستیم..از دانشجویان سبز تربیت مدرس و تهران و امیرکبیر … همه ما در روزهای تعیین شده در میدان تجریش تا میدان ونک خواهیم بود..راهپیمایی سکوت و آرام..در پیاده روها..خواسته های معقول و حداقلی..تنها آزادی رهبران جنبش سبز ایران و آزادی زندانیان سیاسی … خواسته های ما معقول است..چون رهبران ما و دوستان ما به طور غیر قانونی و غیر انسانی در حبس هستند..کشورهای غیر متعهد باید در اجلاس تهران..به جای حرفهای کلی ..و شعارهای کلی..به ما بیاندیشند..و به رفتار غیرقانونی و غیر انسانی که با رهبران جنبش سبز و فرزندان نخبه و غیور ایرانی در زندانها شده است..ما فریادمان را در روزهای اجلاس با سکوتمان به گوش جهانیان خواهیم رساند..همه خبرگزاریهای آمده برای اجلاس ما را پوشش خواهند داد..ما پیروزیم ..چون حقیقت پیروز است..به امید آزادی و آبادی ایران عزیز..
دیروز که از نواب تا پارک وی می رفتم ..می دیدم تا چه تلاشی در حال انجام است تا خیابانها تمیز شود.. در هر دو طرف بزرگراه گلدانهای بزرگ گل گذاشته بودند.. خانه های قدیمی و یا نیمه خرابی که در مسیر بزرگراه بود را با پارچه های بزرگ تصاویر زیبای طبیعت پنهان کرده بودند..پل جوش می دادند..خیابان می رفتند.. . جوی لبه گذاری می کردند..چاله و چوله ها را پر کرده بودند.. یا در حال پر کردن بودند..در مسیر نواب تا پارک وی..کامیونهای بزرگ مصالح در رفت و آمد بودند.. به همه این تلاش ها خنده ام گرفت..می دانید..یک زمانی مثلا در لندن المپیک برگزار می شود تمام دولت و “مردم” بسیج می شوند تا شهرشان را برای المپیک زیباتر کند..اما اینجا “مردم” و دولت از هم جدایند..در BRT که بودم همه با تمسخر و کینه به این تلاشها نگاه می کردند..پیرمردی می گفت اینها همه از مالیاتهای ما بدبخت و بیچاره هاست..یکی می گفت منتظر بمانید بعد از اجلاس و بریز و بپاش هایشان چگونه قیمتها بالا می رود..یکی فحش می داد به خودش ..یکی فحش میداد به آقای..فلانی..یکی می گفت خودمان کردیم که لعنت بر خودمان باد..پیرمری از جشن های شاه در شیراز می گفت..و با اطمینان که اینها هم رفتنی هستند..می گفت شاه هم با آن بریز و بپاش ها ..با آن خیابان روبی ها و تمیز کردنهای شیراز..می خواست بگوید به کشورها نگاه کنید که چه کشور گل و بلبلی داریم..با خودم فکر می کردم شاید اوایل انقلاب اگر این اجلاس در تهران برگزار می شد..هیچ وقت دولت از این ظاهر سازی ها در نمی آورد..چون حداقل یک شور انقلابی میان مردم در میان مردم بود..اما امروز که این مشروعیت مردمی و شور مردمی وجود ندارد..او اینگونه دارد چهره زشت و روسیا خودش را بزک می کند..ما باید همه در این روزهایی که به اصطلاح کشورهای عدم تعهد آمده اند تا در خانه های میلیاردی زعفرانیه ساکن شوند..تا در هتلهای مجلل بخورند و بخوابند..و از ملتهای مظلوم در میان استکبار و استعمار سخن بگویند..حالیشان کنیم که کمی به خود بیایند..و بیش از همه باید این دولت پوشالی خودمان را حالی کنیم..باید صدایمان را به گوش جهان برسانیم ..ما رژیم با پول ما دارد برای روسیاهی اش آبرویی کسب می کند ما باید او را رسوا کنیم..همچون زینب باید پیام سبز خودمان را به گوش جهانیان برسانیم..باید دید در روزهایی که همه ما در خیابانها خواهیم بود و با راهپیمایی سکوتمان ابهت پوشالی رژیم را رسوا می کنیم آنها چه خواهند کرد؟ و از طرف دیگر آیا به اصطلاح کشورهای غیر متعهد طرفدار استقلال و آزادی ..با رهبران مستبد ایران برای آزادی فرزندان ایران و رهبران ملت ایران وارد گفتگو خواهند شد؟؟ ما همه آنروز جهان را به امتحان می گذاریم..«من » خواهم آمد..مطمئن هستم که «تو» نیز خواهی آمد…همه ما خواهیم آمد..ما صدای ملت ایران هستیم….
نمایندهی عربستان در اجلاس تهران معاون وزیر خارجه این کشور خواهد بود. صالحی وزیر امور خارجه ایران بدون اشاره به رد دعوت ایران از سوی ملک عبدالله تاکید میکند که رئیس هیات عربستان از اعضای خانوادهی سلطنتی این کشور است.
متن فوق از سایت بی بی سی میباشد
در متن فوق اهمیت و احترام خانواده سلطنتی ال سعود در نزد رووسای حکومت ایران هویداست
چرا شما رژیم شاهنشاهی ایران را که رژیم سعودی در مقابل ان چیزی حساب نمیشد کنار زدید و حالا با امدن یکی از اعضا خانواده سلطنتی عربستان به ایران افتخار میکنید
ما به کجا رفته ایم