شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : میرحسین موسوی معتقد است که همین کارهای به ظاهر ساده ای مثل “تکثیر روزنامه ها و نامه ها و بیانیه ها، تکثیر سی دی از عکس ها و فیلم های وقایع پس از انتخابات” می تواند آگاهی بخش باشد و مردم را به هم پیوند بیشتری دهد. میرحسین بر این باور است که “لشگر پرشمار آگاهی بخشی و اطلاع رسانی” از دل وسایل ساده ای که عصر اطلاعات در اختیار آنها گذاشته، به دست می آید و موثرترین شیوه ها را با خلاقیت خود برای رساندن پیام حقیقت پیدا کرده و می کند.
کلمه – نسیم بهشتی:
زمینه هر تغییر اساسی در جهت اصلاح گری، گسترش آگاهی است. بدون آگاهی گسترده در سطح جامعه، امکان تغییر وجود ندارد. افشاندن بذر آگاهی و گسترش آن به همه اقشار و همه نقاط کشور… مهم آن است که در چهارچوب «هر شهروند، یک رسانه»، هر علاقه مند به جنبش سبز، راهی برای گسترش این آگاهی و تعمیق آن در میان همه اقشار و به ویژه در اقشار مستضعف جامعه پیدا کند. گسترش آگاهی ها، استراتژی اصلی جنبش است.
این بخشی از سخنان میرحسین موسوی است، بعد از آنکه موج بیداری همه ایران را فرا گرفته بود و حکومت به خیال خود با سرکوب خشن و بی رحمانه صداها را خاموش کرده بود. همانگونه که موسوی تاکید کرده است، گسترش شبکه گسترده اجتماعی و بسط آگاهی راهکار پیش روی مردم برای هرگونه تغییر و حرکت به جلوست. همان چیزی که حاکمان و مستبدان از آن وحشت دارند.
موسوی در مقابل گفتمان حاکمان که همه چیز را با عینک توطئه و براندازی و جنگ می نگرند و همواره از سلاح و ارتش و تجهییزات سخن می گویند، بر مساله گسترش آگاهی تاکید می کند و می خواهد که سبزها هم با “ارتش” خود به میدان بیایند. ارتشی که هر شهروند یک سرباز آن است و سلاح این ارتش، اطلاعات و آگاهی است.
نخست وزیر دفاع مقدس بر این باور است که این فیلمها، این عکس ها،این کلیپ ها، این فیلمهایی که توسط دوربین های موبایل گرفته می شود، این سایتها و پوسترها باید گسترش پیدا کند. این ها بهترین وسیله ست که در اختیار سبزها قرار گرفته است. او می گوید که اینها مثل یک ارتش عمل می کند. تعبیر زیبای موسوی موید این نکته است که وقتی که نیروی نظامی در برابر ما قرار می دهند در واقع این سپاه ماست که می تواند پیام جنبش را به همه مردم برساند.
وی که همواره بر حضور گسترده مردم از همه اقشار و گروه ها تاکید دارد در خصوص آگاهی بخشی نیز بار دیگر به این مساله می پردازد که این لشکر فقط مخاطبانشان را روشنفکران در نظر نگیرند، بلکه معلمان، کارگران، کشاورزان و همه قشرهای مردم را مخاطب آگاهی قرار بدهند. موسوی معتقد است که در چنین حالتی احساس تنگنا نخواهیم کرد بلکه خود این تنگناها باعث می شوند که بتوانیم فرصت های جدیدی را کشف کنیم.
میرحسین موسوی سالها پیش از آنکه راهبر جنبش سبز شود، در سالهایی که نظام اجتماعی به واسطه نابسامانی های سیاسی و اقتصادی به ناهنجاری های اجتماعی مبتلا شده بود، نیز از جامعه ای سخن می گوید که “فسق” آن را به “بلا” مبتلا می کند. جامعه ای که رهبانان و روحانیان لباس قدرت می پوشند و قلب واقعیت می کنند. در باور این نخست وزیر محبوب امام، در جامعه‌ای که هنوز آگاهی پراکنده نشده، افراد دارای تضاد بالقوه هستند و ارتباط ارگانیکی بین آنها وجود ندارد و تنها در زمانی این تضاد به فعلیت می رسد که مردم به آگاهی برسند.
میرحسین موسوی در جریان جنبش سبز هم، در زمانی که جامعه دلسرد از سرکوب های خیابانی و برخوردهای امنیتی به لاک انزوا و سکوت می رفت، با تاکید بر خرد جمعی و لزوم گسترش آگاهی در جامعه، آن را “چشم اسفندیار خودکامگان” می داند و گسترش آگاهی را استراتژی و تاکتیک همزمان راهیان جنبش ذکر می کند.
استراتژی اصلی باید همان آگاهی بخشی و راهکار اصلی همان هر شهروند یک رسانه باشد. نخست وزیر هشت سال جنگ می داند که “آگاهی” همان چیزی است که اقتدارگرایان از آن می ترسند. مثل اسفندیار رویین تن که تنها از نقطه چشمانش آسیب پذیر است، و از همان نقطه رستم به او حمله می کند، این تنها نقطه ای است که استبداد و کسانی که دنبالش هستند، از آن آسیب پذیرند.
در واقع اهمیتی که میرحسین موسوی به آگاهی می دهد، برای تبیین کردن ناهنجاری های سیاسی و اقتصادی و اجتماعی است که در قالبی مشروع ولی با محتوایی واژگونه در جامعه حاکم شده است. او می خواهد با آگاهی رساندن به مردم، شک و تردید و دودلی کنار گذاشته و سره از ناسره بازشناخته شود. وی باور دارد “آگاهی” خواهد توانست “تغییرات بنیادی” در جامعه ایجاد کند. از منظر این سیاستمدار دیندار، نقش هر شهروند پراکندن آگاهی و دعوت انسان‌ها برای در پیش گرفتن موضعی مناسب در برابر شرایط بحرانی است.
تاکید میرحسین موسوی به گسترش آگاهی در جامعه برای به فعلیت رساندن تضادهای موجود بین فاسقان و صالحان به شرایط و امکانات جامعه و زمانه بستگی دارد. بر اساس این باور، او می داند که همین کارهای به ظاهر ساده ای مثل “تکثیر روزنامه ها و نامه ها و بیانیه ها، تکثیر سی دی از عکس ها و فیلم های وقایع پس از انتخابات” می تواند آگاهی بخش باشد و مردم را به هم پیوند بیشتری دهد. میرحسین بر این باور است که “لشگر پرشمار آگاهی بخشی و اطلاع رسانی” از دل وسایل ساده ای که عصر اطلاعات در اختیار آنها گذاشته، به دست می آید و موثرترین شیوه ها را با خلاقیت خود برای رساندن پیام حقیقت پیدا کرده و می کند.
در زمانه ای که همه امکانات رسانه ای و تریبون ها در اختیار حاکمیت است، وظیفه هر شهروند استفاده از امکانات موجود برای گستراندن بذر آگاهی در فضایی است که خفقان آن را فرا گرفته است. آگاهی بخشی تنها اکسیر حیات بخشی است که اقتدارگرایان و مستبدان از آن ترس دارند. انحصار رسانه ها برای تسخیر افکار عمومی از سوی حاکمان صورت می گیرد، غافل از آنکه در زمانه ای که هر شهروند می تواند با دسترسی به شبکه های اجتماعی پیام رسان باشد و تغییرات و حرکت های بزرگ در کشوری چون مصر با استفاده از شبکه های اجتماعی شکل می گیرد، سخن گفتن از انحصار آگاهی و به بند کشیدن اطلاعات توهم باطلی است که تنها کسانی از آن خشنودند که چشم بر تغییرات جهانی بسته اند و در پیله خود تنیده فرو رفته اند و همه دنیا را از دریچه تنگ نظرانه خود می بینند.
* * *
مجموعه مطالب ویژه دویستمین شماره روزنامه تک‌برگی کلمه:
دانلود ویژه‌نامه شماره 200 روزنامه تک برگی کلمه در سه صفحه
آرشیو کامل 200 شماره روزنامه تک‌برگی کلمه
گزارش تصویری/ تکثیر و توزیع روزنامه کلمه در مترو و تاکسی، خانه و محل کار، شهر و روستا
رسانه قابل اطمینان/ حسین زمان
به پاس سه سال همراهی/ مریم شربتدار قدس
آرزوهای من برای کلمه/ محمد نوری‌زاد
دانستن باطل‌السحر خفقان است/ فخرالسادات محتشمی‌پور
شبنامه‌ها علیه تاریکی و استبداد/ علی مزروعی
روزنامه‌ی بی‌روزنامه‌ها و رسانه‌ای برای هر شهروند/ سید مهرداد طباطبایی
آقای میرحسین! این امانت توست/ حسین ناصری نیا
گسترش آگاهی؛ چشم اسفندیار خودکامگان و اقتدارگرایان/ نسیم بهشتی
نماد ِ بودن و سبز ماندن/ بیتا موحد
انتخاب سبز بودن/ صحرا عابدی
نهضت آگاهی‌بخشی با دست خالی/ زهره نقیبی
* * *
مجموعه مطالب ویژه دویستمین شماره روزنامه تک‌برگی کلمه:
دانلود ویژه‌نامه شماره 200 روزنامه تک برگی کلمه در سه صفحه
آرشیو کامل 200 شماره روزنامه تک‌برگی کلمه
گزارش تصویری/ تکثیر و توزیع روزنامه کلمه در مترو و تاکسی، خانه و محل کار، شهر و روستا
رسانه قابل اطمینان/ حسین زمان
به پاس سه سال همراهی/ مریم شربتدار قدس
آرزوهای من برای کلمه/ محمد نوری‌زاد
دانستن باطل‌السحر خفقان است/ فخرالسادات محتشمی‌پور
شبنامه‌ها علیه تاریکی و استبداد/ علی مزروعی
روزنامه‌ی بی‌روزنامه‌ها و رسانه‌ای برای هر شهروند/ سید مهرداد طباطبایی
آقای میرحسین! این امانت توست/ حسین ناصری نیا
گسترش آگاهی؛ چشم اسفندیار خودکامگان و اقتدارگرایان/ نسیم بهشتی
نماد ِ بودن و سبز ماندن/ بیتا موحد
چالش‌های خبرنویسی درباره زندانیان سیاسی/ مانی حقیقی
انتخاب سبز بودن/ صحرا عابدی
نهضت آگاهی‌بخشی با دست خالی/ زهره نقیبی
گفت و گو با خانواده‌های زندانیان سیاسی درباره آگاهی‌بخشی و عملکرد کلمه/ زهرا صدر