دیکتاتوری در لیبی آخرین نفس‌ها را می‌کشد/ پایتخت در دست مخالفان، همه به دنبال قذافی

چکیده :برخلاف تصور دیکتاتور لیبی که از قبایل این کشور خواسته بود به طرابلس بیایند و از او دفاع کنند، ظاهرا خبری از حضور این قبایل و مقاومت آنها در برابر انقلابیون نیست و حتی انتظار وقوع درگیری‌های خونین نیز، آنطور که تصور می‌شد، محقق نشده است. یگان حفاظت از جان قذافی هم تسلیم مخالفان شده و البغدادی، نخست وزیر حکومت قذافی، هم به تونس فرار کرده است تا پازل سقوط رژیم در لیبی کامل شود....

برخلاف تصور دیکتاتور لیبی که از قبایل این کشور خواسته بود به طرابلس بیایند و از او دفاع کنند، ظاهرا خبری از حضور این قبایل و مقاومت آنها در برابر انقلابیون نیست و حتی انتظار وقوع درگیری‌های خونین نیز، آنطور که تصور می‌شد، محقق نشده است. یگان حفاظت از جان قذافی هم تسلیم مخالفان شده و البغدادی، نخست وزیر حکومت قذافی، هم به تونس فرار کرده است تا پازل سقوط رژیم در لیبی کامل شود.

در همین باره بخوانید:
مبارک، بن علی، و حالا نوبت قذافی رسیده
دیکتاتور به «پایان» سلام می‌کند
رهبر لیبی که بارها مخالفانش را «موش» خطاب کرده بود، اکنون معلوم نیست کجا پنهان شده

بر اساس گزارش‌ها، هم اکنون تنها حدود 20 درصد پایتخت در دست نیروهای وفادار به معمر قذافی باقی مانده و خود او هم مشخص نیست در “باب العزیزیه” محل استقرارش باقی مانده یا فرار کرده است. اما این محل هم اکنون در محاصره‌ی کامل مخالفان است و در نقاط باقی‌مانده در دست نیروهای حکومتی نیز درگیری‌ها همچنان ادامه دارد.

از صبح امروز نیروهای مخالف حکومت لیبی اعلام کردند که رژیم سقوط کرده است. مردم هم در شهرهای مختلف این کشور به شادمانی مشغول‌اند. تصاویر ارسالی از طرابلس مخالفان مسلح حکومت را نشان می دهد که بدون مواجهه با مقاومت، در برخی خیابان های پایتخت حرکت می کنند و به نشانه پیروزی، به تیراندازی هوایی مبادرت می ورزند.

میدان سبز، که طی سال های گذشته همواره نماد پایگاه مردمی حکومت قذافی محسوب می شده و تا همین اواخر، محل اصلی تجمع های دولتی و تظاهرات حمایت از رهبر لیبی بوده، در دست نیروهای مخالف است.

مخالفان و گروه هایی از مردم با پایین کشیدن پرچم سبز که توسط معمر قذافی در سال ۱۹۷۷ به عنوان پرچم ملی انتخاب شد، پرچم سه رنگ مخالفان را در نقاط مختلف نصب کرده اند.

این پرچم از زمان استقلال لیبی در سال ۱۹۵۱ تا قبل از سقوط نظام سلطنتی در کودتای معمر قذافی سال ۱۹۶۹، پرچم ملی لیبی بود و مخالفان قذافی نیز آن را به عنوان پرچم ملی مورد نظر خود برگزیده اند.

به گزارش بی بی سی از طرابلس، پایتخت لیبی در صبح روز دوشنبه ۳۱ مرداد، نیروهای مخالف معمر قذافی، رهبر این کشور، بخش های عمده ای از این شهر را در تصرف خود دارند در حالیکه هنوز به نظر نمی رسد پیش بینی سرهنگ قذافی در مورد ورود نیروهای قبیله ای طرفدار او و یا مقاومت “چند ده هزار” نظامی مستقر در شهر تحقق یافته باشد.

با اینهمه، براساس برخی گزارش ها، گروه هایی از نیروهای وفادار به سرهنگ قذافی همچنان بخش هایی از شهر را در اختیار دارند و با عملیات پراکنده، می کوشند مانع از تصرف این مناطق توسط نیروهای مخالف شوند.

پیشتر از بازداشت سیف الاسلام قذافی و برادرش محمد توسط نیروهای مخالف گزارش هایی ارسال شده و بازداشت سیف الاسلام مورد تایید دادستان دادگاه کیفری بین المللی قرار گرفته است. چند ماه پیش، این دادگاه حکم بازداشت معمر و سیف الاسلام قذافی را به اتهام ارتکاب جنایت علیه بشریت صادر کرد.

در عین حال، از محل معمر قذافی و سایر اعضای خانواده او خبری در دست نیست هرچند در ساعات شب، تلویزیون دولتی لیبی پیام های صوتی رهبر لیبی را پخش کرد که در آن، از “مردم لیبی” می خواست در حمایت از حکومت و مقابله با آنچه که تلاش بیگانگان برای استعمار مجدد لیبی می خواند، به پا خیزند.

وی همچنین از قبایل طرفدار خود خواست تا به سرعت برای کمک به “پاکسازی” پایتخت از مخالفان، به سوی این شهر حرکت کنند و گفت که دستور داده است تا انبارهای اسلحه و مهمات گشوده و مردم لیبی مسلح شوند تا بتوانند، به گفته او، در برابر تهاجم بیگانگان و همدستان آنان مقاومت کنند.

سرهنگ قذافی پیش از این بارها تهدید کرده بود که در صورت لزوم، از قبایل لیبی خواهد خواست به کمک حکومت بشتابند و “مردم لیبی” را برای دفاع از کشورشان مسلح خواهد کرد.

همزمان، صدای انفجارهای متعددی از نزدیکی مجتمع محل سکونت معمر قذافی در مرکز طرابلس به گوش رسیده اما مشخص نیست که رهبر لیبی همچنان در این محل باشد.

حرکت اعتراضی در لیبی در ماه فوریه و با درخواست اصلاحات سیاسی، مبارزه با فساد و کناره گیری معمر قذافی و پسرانش از قدرت آغاز شد اما نیروهای امنیتی به سرکوب شدید معترضان دست زدند که در هفته های بعد، به درگیری بین دو طرف منجر شد.

در حالیکه برخی از نقاط لیبی در دست نیروهای مخالف بود، در ماه مارس شورای امنیت سازمان ملل متحد به منظور جلوگیری از آنچه که کشتار مردم توسط ارتش طرفدار معمر قذافی می خواند، قطعنامه ایجاد منطقه پرواز ممنوع بر فراز این کشور و عملیات حفاظت از غیرنظامیان را صادر کرد.

در اجرای این قطعنامه، هواپیماهای چند کشور عضو ناتو به اجرای عملیاتی در انهدام ساختارهای نظامی حکومت دست زدند و از جمله، چندین بار مجتمع محل اقامت سرهنگ قذافی را بمباران کردند.

با انتشار گزارش ورود نیروهای مخالف به طرابلس، باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا، گفت که لحظه ای تاریخی برای مردم لیبی فرا رسیده و حکومت معمر قذافی در آستانه سقوط قرار گرفته و از او خواست تا از سمت خود کناره گیری کند.

در بریتانیا، دیوید کامرون، نخست وزیر، برای زیر نظر داشتن اوضاع لیبی، تعطیلات خود را نیمه تمام گذاشته و به لندن بازگشته و مقامات بریتانیایی گفته اند که پایان حکومت چهل و دو ساله معمر قذافی نزدیک است.

نخست وزیر استرالیا و دبیرکل سازمان پیمان اتلانتیک شمالی نیز از پیشروی نیروهای مخالف معمر قذافی استقبال کرده و از رهبر لیبی خواسته اند به منظور جلوگیری از خونریزی بیشتر، شکست را بپذیرد و از قدرت کناره گیری کند و رئیس جمهوری فرانسه “شهامت مردم لیبی” را ستوده است.

خبر ورود نیروهای مخالف سرهنگ قذافی به طرابلس در رسانه های دولتی ایران نیز انعکاس مثبتی داشته هر چند مقامات جمهوری اسلامی همواره دخالت نیروهای عضو ناتو در جنگ داخلی لیبی را همواره محکوم کرده اند.

روز گذشته محمود احمدی نژاد در یک گفتگوی تلفنی با نخست وزیر ترکیه، تاکید کرد که نباید به کشورهای غربی اجازه دخالت در اعتراضات مردم منطقه را داد و گفت که “دخالت قدرت های زورگو شرایط را بدتر می کند که نمونه بارز آن لیبی است.”

در همانحال، هوگو چاوز، رئیس جمهوری ونزوئلا، دولت های غربی را به خاطر اقدامات آنها در لیبی محکوم کرده و در مورد وضعیت طرابلس، گفته است که این کشورها “عملا طرابلس را به ویرانی کشانده اند و بمب های خود را به سوی بیمارستان ها، مدارس، خانه ها، محل های کسب، کارخانه ها و مزرعه ها در طرابلس پرتاب می کنند، و این چیزی است که در حال وقوع است.”