زیان های افزایش سود سپرده بانکی برای تولید
چکیده :زمانی که سود سپرده بانکی افزایش مییابد فشار آن به وام گیرندگان و استفاده کنندگان از تسهیلات بانکی منتقل میشود. بر این اساس با توجه به استفاده تولیدکنندگان از تسهیلات بانکی، میتوان گفت که فشار ناشی از این افزایش سود به طور مستقیم به بخش تولید کشور منتقل خواهد شد. ...
بدنبال افزایش سود سپرده بانکی از سوی بانک مرکزی، عضو اتاق بازرگانی، صنایع و معادن تهران در خصوص تصمیم شورای پول و اعتبار مبنی بر افزایش سود سپردههای بانکی به ۲۱ درصد عنوان کرد: «افزایش سود سپرده بانکی باز هم بخش تولید را زیر فشار قرار میدهد.»
«جمشید عدالتیان» با بیان اینکه اصولا نرخ سود سپرده بانکی باید متناسب با نرخ تورم تعیین شود، به ایلنا گفته است: «از ابتدای امسال همزمان با کاهش سود سپرده بانکی، هشدارهایی به دولت مبنی بر افزایش حجم نقدینگی در جامعه به واسطه اجرای قانون هدفمندی یارانهها و پرداخت نقدی یارانه به خانوارها داده شد اما این هشدارها مورد توجه قرار نگرفت. بر این اساس با افزایش نقدینگی در اقتصاد، پول از بانک به سمت بازارهای موازی سوق پیدا کرد.»
وی افزود: «زمانی که سود سپرده بانکی افزایش مییابد فشار آن به وام گیرندگان و استفاده کنندگان از تسهیلات بانکی منتقل میشود. بر این اساس با توجه به استفاده تولیدکنندگان از تسهیلات بانکی، میتوان گفت که فشار ناشی از این افزایش سود به طور مستقیم به بخش تولید کشور منتقل خواهد شد.»
عدالتیان ضمن تاکید بر اینکه به هیچ عنوان در بخش تولید کشور سود ۲۱ درصدی سالانه وجود ندارد، تصریح کرد: «این سیاست عملا بخش تولید را زیرسوال میبرد. در چنین شرایطی تولید به هیچ عنوان صرفه اقتصادی ندارد چرا که هیچ بخشی از تولید نمیتواند چنین سودی ایجاد کند.»
وی با بیان اینکه دولت سعی دارد با استفاده از ابزار افزایش سود سپرده بانکی، حجم نقدینگی موجود در کشور را کاهش دهد، گفت: «متاسفانه راهکارهایی که دولت برای رفع بیانضباطیهای مالی خود اخذ میکند، اغلب ضد تولید است. همه جا این بخش تولید است که مورد فشار قرار میگیرد.»
این عضو اتاق بازرگانی معتقد است؛ حتی اگر دولت سود سپردههای بانکی را افزایش دهد، باز هم نمیتواند این مشکل را رفع کند چرا که اعتماد از بازار کشور رخت بسته است. اعتماد نسبت به ساختار اقتصادی کشور تا حدود زيادي از بین رفته و دولت با این ابزارها نمیتواند به راحتي اعتماد را به بازار بازگرداند.
وی تصریح کرد: «متاسفانه در نهایت هزینه این سیاستهای غلط اقتصادی دولت را مردم، به ویژه طبقه متوسط جامعه باید بپردازند.»
اگر چه به عنوان یک سپرده گزار از افزیش سود راضی هستم و احساس میکنم سود 21% اگر چه کم است ولی به رقم تورم نزدیکتر است اما این استدلال را که حتی اگر دولت سود سپردههای بانکی را افزایش دهد، باز هم نمیتواند این مشکل را رفع کند چرا که اعتماد از بازار کشور رخت بسته است.را صحیح میدانم چون انکس که در این مدت مبادرت به اخراج پول خود از بانک نموده و با خرید سکه و دلار سود 70% را طی 8 ماه نصیب خود کرده دیگر به 21% سود سالانه راضی نیست و این یعنی سقوط حتمی و فرو پاشی اقتصاد احمدی نژادی اصولگرایی است
بابا ما که نفهمیدیم یه روز که ارز می ره بالا شماها می گویید بخاطر کم بودن سود سپرده بانکی است یه روز که سود رو می برن بالا این حرفها رو می زنید خوب یه راه حل بدین
وظیفه دولت ها ایجادبستر های مناسب جهت رشد وتوسعه اقتصادی جوامع است.دولت ها موظفند تا در صورت ایجاد بحران در لایه های مختلف اجتماع واقتصاد نسبت به مدیریت آن با هدف تقلیل آثار سوء قدم بردارند.در کشور تاکنون، نهاد منسجم ومسئولی که اطلاعات لازم در زمینه موضوعات اقتصادی را رصد نموده وراهکارهای مرتبط را به راس حاکمیت منتقل نماید، تشکیل نشده است.هر یک از نهادهای مسئول مانند جزیره های مستقل راسا برنامه های خود را تهیه وتنظیم نموده وجهت اجرا به نهادهای قانونی واجرایی ارائه می نمایند.دیدگاه بانک مرکزی قطعا با دیدگاه وزارت بازرگانی متضاد خواهند بود.دیدگاه وزارت دارایی در حوزه اقتصاد با دیدگاه بیمه های تامین اجتماعی ودیدگاه های وزارت بهداشت ودرمان با دیدگاههای وزارت مسکن وشهرسازی سنخیتی نخواهند داشت.اجرای نگرش بخشی به این موضوعات ومعضلات اقتصادی تبیین درمانی است که به جای درمان از قضا موجب افزایش صفرا می شود.یک روز تلویزیون خبر تصمیم یک نهاد را با آب وتاب مطرح می سازد انگار از هفت آسمان این راه حل کشف شده وتنها راه حل گذر از بحران است در حالی که این راهکار سمی است که بعد از چند ماه آثار منفی آن کلیت اقتصاد را نابود خواهد ساخت ودوباره یک راهکار از نهاد دیگری ودوباره تکرار همان مسیر اینبار از طرف مقابل پیشنهاد می شود.در این سالها ما به دست خودمان مشکل ایجاد می کنیم وبار آنرا به مردم تحمیل می کنیم وهمان مسئول با ارتقاء شغلی در جایگاه دیگری اینبار ….
تورم و ارزش پول ملی به سیاستگذاریهای اقتصادی و سیاسی و آرامش و ثبات در تصمیمسازی سیاسی و اقتصادی و فرهنگی باز میگردد. این دولت این کاره نیست. باید منتظر باشیم تا دو یا سه دولت بعدی شاید بتوانند این فضای عجیب را تحلیل و عاقلانه بهسازی کنند.
نیاز است که مدیران بر اساس شایستگی علمی نه وابستگی به حزب و نهاد؛ پست بگیرد و مدرکش مرتبط و پژوهشگر همان رشته و تخصص باشد یا لااقل فهم درستی داشته باشد. مدرکش هم بر اساس سهامداری انقلاب یا جعل نباشد. هر چند فرقی بین جعل و سهمیه نیست.
دوستان عزیز توجه بفرمایید که در یک روز خوب و افتخار امیز که حاصلش برای استکبار و تمام دشمنان ملت ایران فاجعه امیز بود به اصل و سلامت و درستی پشت پا زدند و جنسی تقلبی و بدل را جایگزین نمودند.همان جایگزینی که رضا شاهوار و امرانه سود و فایده کل مردم را با نادانی عوض کرد چون خود را خدای کارشناسی میدانست و اندازه والده محترم شیخ ما از اقتصاد سر رشته نداشت تا انجایی به بیراهه رفت که حرف و مکتوب اقتصاد دانانی که بله قربان و چشم گویان/وهرچه شاهنشاه بفرمایند /ما سگ که باشیم/ما خانه زاد و غلام خانه زادیم که صفت ما و رسم ما از اسم ما پیداست بلد نبودند و از نوکری شاه مبرا و نوکری بادنجان را نا روا میدانستند بدین صورت که قبله عالم هر چند بگوید و هر چه ببافد گل زعفران قاین هر چند قابم نباشد سر قبله عالم به سلامت هر چند قبله خدا گم شده باشد که بارگه داد خدایی از فرمانرواست و ما را چه که به حریم خدایگان فکر نماییم که ذکر مداوم ما و نهان حانه دل ما را جایگاهیست که قدم رنجه فرموده و بر چشم دل ما اطراق بفرمایید اختیار زن و اهل و عیال و همه مایملک به اجازت شما حلال و رهنماست.بگذریم که گند کار درامد و به انجا رسید که عرض ابرو و ناموس از میانسال و جوانی فرو غلتید و به نوجوانی و نوباوگی رحل اقامت افکند.ثبت و سند ان به مهر و گفتمان مدیری از بهزیستی اینگونه روایت امد که 50 در صدکار گران جنسی ماتم سرای ایران…..به خدا شرم دارم که نقطه چین هم اگر زبانی داشت به لال مونی و سکوت میرسید.ندانم کاری و بی خردی به جایی رسیده است که شوری و کراهت ان همقدمان را به ستوه اورده است.دادخواهی نیست که به این همقدمان نادان که از هول دیگ به خرابی ایران رضایت دادند شلاقی بنوازد تا شاید دلی از ظلم و جور اینها خنکا گیرد هر چند دلی و دماغی نمانده است و همه به تکرار ره بهشت زهرا جویند که از بد روزگار جایی نمی یابند و نادانی دولت مردان به جایی رسیده است که قیمت قبر خون بهای پدرشان میباشد.
نتیجه اش می شود اینکه مردم می شن تو خونشون و سر کار نمی رن و با سود پولشون زندگی می کنن. در نتیجه جامعه تنبل و رشد صنعتی و اقتصادی بخاطر افزایش بی کاری بشدت کاهش می یابد.
مثلا اینجا در انگلستان شما هر چه قدر هم که پول در حسابتان بریزید بیشتر از چند پوند سود در آخر ماه نمی گیرید. در عوض به خاطر وجود کارت اعتباری هر چه قدر حساب شما قوی تر باشد پشتیبانی بانک از شما در تجارت و خرید و فروش و … بشدت قوی تر است.
در نتیجه اینجا نرخ بی کاری بسیار کم رشد صنعتی بسیار بالا
اما در ایران بخاطر کاهش ارزش ریال بانک مرکزی باید این افت ارزش را به مردم پرداخت کند.
دولت قصد داره با افزایش سود سپرده بانکی به 21% مردم را مشتاق و ترغیب به سپرده گذاری در بانکها کند تا به این صورت پولهای دست مردم را جمع کنه و دولت را از این بی پولی نجات بده و فکر میکند مردم عقل ندارن که درک کنن تورم خیلی بیشتر از این 20.5 درصدی است که دولت دروغگو اعلام میکنه و سود 21 درصدی بانکها را بر مبنای آن تعیین کرده . پس هیچ کس نمیاد سرمایه گذاری خرده پولهایش در بازار شیرین ارز و دلار را با سپرده گذاری در بانکها که در واقع ضرر است عوض کند هیچکس نمیاد پولش رو دوباره در بانکها راکد بخواباند هیچکس مگر افراد ساده لوح
باعث تاسف است که ما تنها در پی نفی هر چیزی هستیم. بدون تردید افزایش نرخ سود بانکی به نفع تولید است. دلیل آن نیز ساده است. هنگامی که سود پایین است دو اتفاق روی می دهد.
1. پول مردم جذب بانکها نشده و بنابراین بانکها موجودی کافی برای تامین مالی پروژه ها را ندارند.
2. پول مردم جذب بازارهای غیرمولد شده و تنها باعث افزایش تورم و از هم گسیختگی بازارها می شود.
از طرف دیگر، وقتی که سود بانکی نسبت به میزان تورم پایین است، دو اتفاق دیگر نیز روی می دهد که در عمل به ضرر تولید است.
1. یک رانت ایجاد می شود به طوری که افراد با دریافت وام و سرمایه گذاری در امور غیرمولد و بورس بازی به سود می رسند. به این ترتیب، منابع بانکها بیش از آن که صرف تولید شود، صرف بورس بازی می شود.
2. هنگامی که نرخ سود نسبت به تورم پایین است باعث می شود که هر گونه تولیدی نیز مقرون به صرفه شود و بنابراین سرمایه گذاری های صورت گرفته در بخش تولید نیز عملا در کارهایی صورت گیرند که در یک محیط طبیعی اقتصادی فاقد سوددهی است. اتفاقی که در سالهای پیش در موارد بسیاری رخ داده و در عمل تنها باعث هدر رفتن سرمایه ها شده است.