مسیر سبز امید؛ زنجیره ی ما که نه اهل فریاد بود نه اهل قیل و قال
چکیده :قلب هایمان آنقدر به هم نزدیک بود که از صدای ضربان قلبِ هم، هم آهنگ شده بودیم. زنجیره ای به وسعت همه تاریخ آزادگی این خاک. جغرافیای ذهن آزادی خواه، دیگر در شمال و جنوب و شرق و غرب رنگ باخته بود و از انسان تنها چیزی بود که گرامی...
یکی از اعضای ستاد 88، ستاد ملی حمایت از میرحسین موسوی در انتخابات ریاست جمهوری، با یاد آوری لحظه هایی که زنجیره ی سبز شکل می گرفت در یادداشتی کوتاه نوشته است: زنجیره ی ما نه اهل فریاد بود نه اهل قیل و قال. زنجیره عشق توزیع می کرد. مهر می کاشت. مهربانی درو می کرد. زنجیره بودن در محضر آزادگی انسان. هنوز هم این زنجیره در جریان است و هنوز هم دستمان در دست قلب هایمان یکی و با این قطار میرویم تا تاریخ را فتح کنیم.
به گزارش کلمه، زنجیره انسانی نام یکی از برنامه هایی بود که در حمایت از میرحسین موسوی برگزار شد و طی آن مسیر 18 کیلومتری میدان راه اهن تا تجریش جوانانی با زنجیر نمودن دستان خویش در یکدیگر پر کردند.
این زنجیره بدون امکانات لجستیکی لازم تبدیل به زنجیره ای شد که به گواه همگان گره زننده دلها در روزهای پیش از انتخابات سال 88 بود.
این زنجیره چنان مورد استقبال قرار گرفت که مهندس میرحسین موسوی از آن به عنوان “مسیر سبز امید” نام برد.
متن کامل این یادداشت که در اختیار کلمه قرار گرفته به شرح زیر است:
دو سال پیش بود. نه بگذار تعداد روزها را بگویم. 730 روز پیش بود. باز هم کم است. خیلی سخت گذشت به بچه ها. باید به دقیقه گفت. نه به ثانیه. ثانیه هایی که هر لحظه اش هزاران سال بود سرشار از عشق و شور امید و آنچه زیر پایمان بود زمین نبود که تمام خودخواهی ها و منیت ها بود و آنچه بالای سرمان اشتیاق بود عشق بود عشق. قلب هایمان آنقدر به هم نزدیک بود که از صدای ضربان قلبِ هم، هم آهنگ شده بودیم. زنجیره ای به وسعت همه تاریخ آزادگی این خاک. جغرافیای ذهن آزادی خواه، دیگر در شمال و جنوب و شرق و غرب رنگ باخته بود و از انسان تنها چیزی بود که گرامی میداشت.
فقط مهم این بود که تو به باور تشکیل این زنجیره رسیده باشی و غیر از این دیگر هیچ. زنجیره ی عشق و امید که شاید مبدا و مقصدش راه آهن- تجریش بود فضای فیزیکی تنها تبلور حضور یک حماسه به وسعت قلب ها بود.
زنجیره ی ما نه اهل فریاد بود نه اهل قیل و قال. زنجیره عشق توزیع می کرد. مهر می کاشت. مهربانی درو می کرد. زنجیره بودن در محضر آزادگی انسان. هنوز هم این زنجیره در جریان است و هنوز هم دستمان در دست قلب هایمان یکی و با این قطار میرویم تا تاریخ را فتح کنیم.
درحالیکه همه نگران بودند آیا این زنجیره تکمیل خواهد شد یا خیر، تهران ناباورانه شاهد بود که در بسیاری نقاط این زنجیره به انبودهی از جمعیت، و نه در یک صف بلکه در چندین صف تبدیل شده است. شاید به همین علت بود که میرحسین آنرا مسیر سبز نامید، چرا که زنجیره فقط اتصالی است به ضخامت یک نفر و طول منظور، اما استقبال بسیار بسیار بیش از توقع یک زنجیره بود.
این دفعه تمامی دشمنان قسم خورده انقلاب که همیشه کارشان کارشکنی در مسیر انقلاب بوده ،بازهم دست به دست هم تا این خرداد را به نفع خود خاموش کنند .جالب اینجاست که با همسو شدن با اقتدارگرا ن داخلی از تمام قدرت خود در ایستگاه های تلوزیونی و یا سایت های خود و یا روابط خود استفاده میکنند تا راه پیمایی دوست داران سبز را ساکت کرده و با تمسخر رهبران در بند جنبش و یا تمسخر راهپیمایی سکوت ،جلوی حرکت مردم را بگیرند.
حرکت جنبش عدالتخواهی و آزادیخواهانه مردم ایران بدون اینکه آقایان شریعتمداری کیهان و یا منشه امیر اسرائیل چه اشی برای ملت میپزند ادامه دارد .چرا که آنجا که ظلم میباشد مبارزه با ظلم نیز میباشد . برای آگاهی مخالفان جنبش سبز بگوییم که اکثریت مرم ایران خواهان اصلاحات در همین نظام میباشند و این تا روزی که یک انتخابات و نظر خواهی آزاد در میان نباشد نشان داده نمیشود .و این به نفع همه است که در یک نظرخواهی آزاد ،یک بار برای همیشه جوابی برای همگان داده شود.
تا ان روز یا حسین -میر حسین و پیش به سوی خرداد سبز دیگری .
دوستان عزيز مخاطب كلمه خواهش ميكنم هر كدوم يك طرحي براي روز ٢٢ خرداد بدين كه با شكوهتر برگزار شه-بعد هم ما تو شهرستانها چكار بايد بكنيم كه حضور خودمونو نشون بديم-مثلا تو شهر كوچيكي مثل ايلام-به خدا ما هم دلمون ميخواد بريزيم بيرون ولي…
دوستان عزیز!هر وجدان آزاده ای درآن روزها به ملت حق طلب ایران امید داشت. خدای من ای کاش قیام مسالمت جویانه مردم سبز ایران در روزهای خرداد 88با همراهی میلیاردها آزادیخواه موجود درجهان حمایت می شد آنوقت میدیدیم آن مصلح و مهدی امم هم حاضر میشد.خدای من !یعنی میشود نور الهی دراین کشوریکباردیگر و در جهان برای همیشه جلوه گرشود.درود برموسوی وکروبی وخاتمی.
سلام
دوست عزیز، سفیر سبز
فقط از خونه هاتون باید بیرون بیایید. مثل ما در تهران
لازم نیست شعار بدید یا حرکت خاصی بکنید فقط یک منطقه را مشخص کنید و همه با هم به آنجا بروید. قدم بزنید. دست هم را بگیرید فقط انبوه جمعیت را به حکومت نشان دهید. نیازی به درگیری نیست. ما در تهران فقط در ساعت و محل مقرر حضور پیدا میکنیم و زمانیکه جمعیت به تعداد زیاد رسید گاهی شعار میدهیم اما اگر تعداد کم بود فقط حضورمان را حفظ میکنیم. شما که در شهر کوچکی هستی باید محتاطانه عمل کنی.
مثلا من و تعدادی از دوستانم امروز پنجشنبه تصمیم گرفتیم سرتاسر سبز بپوشیم تا بطور غیر مستقیم 22 خرداد را به مردم یادآوری و آنها را پیشاپیش آماده کنیم. هر کار کوچکی در این خفقان بزرگ می نماید. به امید پیروزی