یادداشت ابراهیم حاتمیكیا برای «به رنگ ارغوان»
چکیده :سینمای ما پر است از فكرهای دو ماهه و سه ماهه كه به دلیل روح حرفهای ناخواسته وارد دنیای واقعی...
کلمه-ابراهیم حاتمی کیا:همیشه گفتم كه خود را متعلق به سینمای حرفهای نمیدانم و البته میدانم كه خیلی توضیح ندادهام این سینمای حرفهای چه موجودی است. شاید تعریفی كه من از سینماگر حرفهای میدهم، تعریف ناقصی باشد، ولی برای خودم قابل درك است.
مثلاً فیلمنامهنویس حرفهای برای نوشتن، یك قلم میخواهد و یك كاغذ سفید و كلی اطلاعات آماده در حول و حوش موضوع. حال میشود منتظر ماند تا فیلمنامه در یك زمان معقول آماده شود، ولی من هر وقت چنین برنامهای را برای خودم چیدم با مغز، زمین خوردم. من برای نوشتن، همه این ابزار بالا را میخواهم به اضافه یك عنصر، و آن چیز مزاحمی است به نام “حال “.
این حال، بیچاره میكند. چنان كاسه و كوزه عقل و درایت و برنامهات را به هم میریزد كه میشوی ذلیل فیالارض. این حال چه قالبی دارد كه تا اعلام آمادگی نكند، هر تداركی را دیده باشی باز مجبوری رهایش كنی.
این حال، زمانشناس نیست. اصلاً منطق و ادب سرش نمیشود. وقت و بیوقت، سروكلهاش پیدا میشود. احترامی و اعتنایی به تجربههای درخشانت نمیكند! چنان بیاعتنا به ارض و سماست كه گویی از عالم دیگری است و هیچ محتاج این القاب نیست.
فیلمنامه به رنگ ارغوان چهار سال با همین حال بر زمین نشست و ما سراغ دیگری رفتیم. تا این كه در شرایطی كه “نت فالش ” نیاز به “حال ” داشت، سراغمان آمد.
حس میكردم این موجود نامرئی، مثل بارداری ناخواسته در حال عرض اندام است. حس آدم خیانتكاری را داشتم كه نباید دل در گرو كس دیگری داشته باشم؛ ولی او بیرحمانه حجم ذهن و روحم را اشغال كرد و من ناگهان فهمیدم در شهر تورنتو كانادا، آن هم در دل پروژه “نت فالش ” در حال نگارش به رنگ ارغوانم.
من با این حال چه كنم. میدانم كه دوستان حرفهای به ریش بنده میخندند و این ادا و اطوار را بازی میدانند. نمیدانم، شاید آنها به همین وضع من دچار میشوند، ولی غم نان، چنان تحت فشارشان قرار میدهد كه به روی مباركشان نمیآورند و چنین است كه كورتاژهای عجیب و غریب میكنند و سینمای ما پر است از فكرهای دو ماهه و سه ماهه كه به دلیل روح حرفهای ناخواسته وارد دنیای واقعی شدهاند.
این نجوا را بلند گفتم كه دوستان منتقد مدادها را تیز كنند تا مشروعیت به رنگ ارغوان را زیر نوك تیز مدادهایشان كالبدشكافی كنند. بسمالله.
خوبه.فکر کردیم قدرت تکلم رو از دست دادید اقای حاتمی کیا.کجا رفت خالق حاج کاظم.چقدر سکوت؟اصلا اثری از حاج کاظم ندارید کارگردان محافظه کار
سلام اقای حاتمی کیا…بنده منتقد سینمایی نیستم ولی فیلمهای شما را دیدم و برخی را چندین و چند بار….از کرخه تا راین شما را چون دوستم غم انگیز تر از سعید از کرخه تا راین شما به واسطه شیمیایی شدن در جنگ به آسمان رفت .همچون برادر شهیدش….با حاج کاظم شما بارها گریه کردم….براستی فیلم را با” حال ” مینویسید..برادر کجاست آن حال خوش در این بی حالی مردم ….با حال مینوشتید اما اکنون بی حال هستید و ساکت….به هر حال همه مصلحت طلب شدند .اما کسی مثل شما چرا؟ ..برایتان آرزوی در آمدن از بی حالی و رسیدن به احسن الحال داریم…ارادتمند.س
باورم نم شد شما؟ فجر امسال؟ اصلا مگه امسال جشنواره داريم؟ بي خيال اين حال 4 سال به قول خودت اون تو رو سر كار گذاشت 2 ماه هم تو مي ذاشتي ….. بي خيال ….آبي كه به جوي….
How can you submit your film to this festival? Hatami Kia! Remember you owe a lot to Iranian people if you don’t; boycott this stupid festival no doubt that we will boycott your film. don;t be a disgrace. You always sounded like a good person who knows how to stand by his believes. You dont; believe in people’s rigt anymore? Haven’t you heard of Iranian artists’ resistance movement! Shame on you for screening your film in this disgracful festival When two young innocent men are executed you receive appreciation form Ahmadi Nejad for ignoring their murder done by him and his government? Shame on for thinking about you film when people are getting killed every day in the prisons. Shame on you!
دوستان زیباتر از من به شما گفتند
راز بقای یک هنرمند فقط یک اثر هنرمندانه نیست، با مردم بودن و مردمی بودن همرمند هم مهم است.
تا شخصیت هنرمند متعالی نباشه نمی تونه فیلم متعالی بسازه
امیدوارم به گذشتتون برگردید… هر چند امروز آنقدر دور شدید که ….
سلام جناب حاتمی کیا
عاشق فیلماتم!همه رو ندیدم ولی اونای که دیدم عالیه! به رنگ ارغوان ندیدم اما ولی چند ماه گذشته پر رنگتر از رنگ ارغوان دیدم!
شاید جایزه بگیری خوب نگهش دار !امیدوارم یه روزی اون سیمرغ بلورین آیینه دق شما نشه !که مجبور شی تو گنجه قایمش کنی که وجدان درد نیگری!موفق باشی.