چکیده : سینمای ما پر است از فكرهای دو ماهه و سه ماهه كه به دلیل روح حرفهای ناخواسته وارد دنیای واقعی شدهاند.
کلمه-ابراهیم حاتمی کیا:همیشه گفتم كه خود را متعلق به سینمای حرفهای نمیدانم و البته میدانم كه خیلی توضیح ندادهام این سینمای حرفهای چه موجودی است. شاید تعریفی كه من از سینماگر حرفهای میدهم، تعریف ناقصی باشد، ولی برای خودم قابل درك است.
مثلاً فیلمنامهنویس حرفهای برای نوشتن، یك قلم میخواهد و یك كاغذ سفید و كلی اطلاعات آماده در حول و حوش موضوع. حال میشود منتظر ماند تا فیلمنامه در یك زمان معقول آماده شود، ولی من هر وقت چنین برنامهای را برای خودم چیدم با مغز، زمین خوردم. من برای نوشتن، همه این ابزار بالا را میخواهم به اضافه یك عنصر، و آن چیز مزاحمی است به نام “حال “.
این حال، بیچاره میكند. چنان كاسه و كوزه عقل و درایت و برنامهات را به هم میریزد كه میشوی ذلیل فیالارض. این حال چه قالبی دارد كه تا اعلام آمادگی نكند، هر تداركی را دیده باشی باز مجبوری رهایش كنی.
این حال، زمانشناس نیست. اصلاً منطق و ادب سرش نمیشود. وقت و بیوقت، سروكلهاش پیدا میشود. احترامی و اعتنایی به تجربههای درخشانت نمیكند! چنان بیاعتنا به ارض و سماست كه گویی از عالم دیگری است و هیچ محتاج این القاب نیست.
فیلمنامه به رنگ ارغوان چهار سال با همین حال بر زمین نشست و ما سراغ دیگری رفتیم. تا این كه در شرایطی كه “نت فالش ” نیاز به “حال ” داشت، سراغمان آمد.
حس میكردم این موجود نامرئی، مثل بارداری ناخواسته در حال عرض اندام است. حس آدم خیانتكاری را داشتم كه نباید دل در گرو كس دیگری داشته باشم؛ ولی او بیرحمانه حجم ذهن و روحم را اشغال كرد و من ناگهان فهمیدم در شهر تورنتو كانادا، آن هم در دل پروژه “نت فالش ” در حال نگارش به رنگ ارغوانم.
من با این حال چه كنم. میدانم كه دوستان حرفهای به ریش بنده میخندند و این ادا و اطوار را بازی میدانند. نمیدانم، شاید آنها به همین وضع من دچار میشوند، ولی غم نان، چنان تحت فشارشان قرار میدهد كه به روی مباركشان نمیآورند و چنین است كه كورتاژهای عجیب و غریب میكنند و سینمای ما پر است از فكرهای دو ماهه و سه ماهه كه به دلیل روح حرفهای ناخواسته وارد دنیای واقعی شدهاند.
این نجوا را بلند گفتم كه دوستان منتقد مدادها را تیز كنند تا مشروعیت به رنگ ارغوان را زیر نوك تیز مدادهایشان كالبدشكافی كنند. بسمالله.