بیانيه شماره 15 میرحسین موسوی درباره بسیج مستضعفان

چکیده :برادران بسیجی من! کدام عیب و کاستی در آرزوهای امام برای بسیج وجود داشت که از آنها کناره گرفته ‌شود؟ و چرا باید چهره‌ای که با زحمات گذشتگان شما پدید آمد به کدورت‌ها آلوده گردد؟ شما خود با مردمید و از مردمید. مفاهیمی که فطرت مردم آنها را می‌پسندد چرا باید در نزد برخی از دوستان بسیجی ما نفرت ایجاد کند؟ کدام زشتی در نام‌هایی چون آزادی وجود دارد که وقتی بر زبان می‌آید قلب بعضی از آنان را مشمئز می‌کند، گویی که نام بزرگترین گناهان...

کلمه: مهندس میر حسین موسوی به مناسبت فرا رسیدن سی امین سالگرد تاسیس بسیج مستضعفان بیانیه ای را صادر کرد.نخست وزیر محبوب امام در این بیانیه به اهداف تاسیس نهاد بسیج مستضعفان و مقایسه ای بین عملکرد این نهاد در سالهای اولیه انقلاب وماههای اخیر پرداخته است.

به گزارش کلمه متن کامل این بیانیه به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم

پنجم آذرماه سالروز تاسیس بسیج مستضعفان از سوی امام خمینی و فرصتی است تا این نهاد موثر در تاریخ انقلاب اسلامی در معرض نگاهی دوباره قرار گیرد. بسیج چه بود و چه هست و چه باید باشد؟ بسیج را چه چیز ساخت و چه چیز نامدار كرد و قهرمان تمامی سلیقه‌ها و گرایش‌ها در دوره‌ای از تاریخ معاصر این سرزمین قرار داد؟ آن سابقه درخشان و دستاورد بزرگ كه بسیج نامیده شد با بودجه‌های كلان و سلاح‌های گران به دست نیآمد. سازماندهی برتر نبود كه از بسیج اسطوره ساخت و قدرت نظامی نبود که توانایی‌های بسیج را شكل داد، بلكه نیت‌هایی پاك و عمیق این بنای بلند را برافراشت و اسوه‌هایی را پرورش داد كه هنوز هرگاه از آنان نام برده می‌شود گویندگان و شنوندگان، یاران پیامبر (ص) را به یاد می‌آورند.

علاوه بر این، بسیج در تاریخ انقلاب نماد و نهاد شجاعت و ایستادگی ملت ماست. سی سال پیش از این امام بسیج مستضعفان را در مقابله با احتمال حمله نظامی ابرقدرت ها به وجود آورد و این موثرترین اقدام ممکن برای پیشگیری از آن خطر بود. در این سه دهه هیچ سلاحی وجود نداشت كه قدرت‌های بزرگ و كوچك مخرب‌تر از آن را در اختیار نداشته باشند و تنها چیزی كه آنان را از گزند رساندن به این خاك منصرف و یا پشیمان می‌كرد ملاحظه شجاعت مردمی بود كه از قدرت قدرتمندان نمی‌ترسیدند و در دفاع از آرمان‌ها و حقوق خود كوتاهی نمی‌ورزیدند. بسیج قابی بود كه این چهره از ملت ما را به نمایش می‌گذاشت.

و بسیج جلوه‌گاهی بود برای ظهور یكپارچگی اقشار و سلیقه‌های گوناگون مردم ما. زمانی كه پدر دلسوز ما این نهال را غرس می‌كرد گفت: «كشوری كه بیست میلیون جوان دارد، باید بیست میلیون بسیجی داشته باشد». چنین هدفی چگونه می‌توانست تحقق بیابد اگر بسیج به یك سلیقه یا نحله یا فرقه یا قشر تعلق پیدا می‌كرد؟ بلكه مقصود او از ارتش بیست میلیونی ایجاد ‌آن ظرفی و رنگی بود كه بتواند تمام، یا لااقل اكثریت عظیمی از رنگ‌های جامعه را در خود جمع كند؛ شبیه‌ترین چیز به پرچم‌های سالار شهیدان (ع) كه هر ساله در كشور ما بلند می‌شود و همه اقشار مردم ما، حتی برخی از اقلیت های دینی را گرد خویش می‌آورد.

اگر بسیج به یكی از بزرگترین دستاوردهای تاریخی ملت ما تبدیل شد به خاطر توجه به چنین رمزهایی بود، والا از صرف یك نام چنین هنرهایی ساخته نیست؛ هنر تبدیل انسان‌هایی عادی به لشكر مخلص خدا، هنر پایدار ماندن و پیروز شدن با دستانی خالی و هنر محور و مایه وحدت و سربلندی یك ملت تاریخی و بزرگ قرار گرفتن.

اینك نیز داستان همین است. نوعی از نام‌ها و نشانه‌ها، نوعی از كلمات و ظواهر، نوعی از لحن‌ها و لهجه‌ها، نوعی از جملات و طلسم‌ها…. نیستند كه مدرسه‌های عشق و انسان‌های بزرگ می‌سازند. تمامی بسیجیان نامدار و گمنامی كه ایمان و ایران به آنان افتخار می‌كند به صرف ادای چند حرف در میادین سابقین قهرمان نشدند. آنان در بوته قرار گرفتند. و در این جهان كیست كه در بوته‌های فتنه آزموده نشود؟

احسب الناس ان یتركوا ان یقولوا آمنا و هم لا یفتنون.

آیا مردم گمان كردند همین كه بگویند ایمان آوردیم به حال خود رها می‌شوند و در فتنه‌ها آزموده نخواهند شد؟

و لقد فتنا الذین من قبلهم و لیعلمن الله الذین صدقوا و ليعلمن الكاذبین

به تحقیق كسانی را كه پیش از آنان بودند آزمودیم و خداوند خواهد دانست كسانی را كه راست گفتند و خواهد دانست آنانی را كه دروغ‌گویانند.

اینك نوبت به وارثان باقري‌ها و باكري‌ها رسيده است. نسل جدیدی كه بسیجی نامیده می‌شود امروز در بوته تاریك‌ترین شبهه‌ها و فتنه‌ها قرار دارد. آیا اين نسل جديد نيز شبیه به كسانی هستند كه جنگ جمل را در ركاب امیرمومنان (ع) مبارزه كردند؟ یا این قیاس‌ها واهی است و كسانی كه این‌گونه قیاس می‌كنند بسیج را ماشینی سركوبگر می‌‌خواهند برای زدن و گرفتن و آزار و حتی قتل انسان‌هایی كه تنها جرمشان دعوت به دادگری است؟ چه كسانی جواب این سوال را می‌دانند؟ هویت آن سازمانی كه اینك بسیج مستضعفان نامیده می‌شود به راستی چیست؟ دستگاهی بی‌نیت كه بفرموده چشمانش را می‌بندد و دست ‌و پای خواهران و برادرانش را می‌شكند، یا نهادی مجهز به عمیق‌ترین بصیرت‌ها كه می‌تواند در ظلمانی‌‌ترین شب‌های فتنه راه‌ را از بیراهه‌ تشخیص دهد؟ شب فتنه روز كسانی است كه در پاسخ به این پرسش‌ها مردد مانده‌اند.

اذا التبست علیكم الفتن كقطع اللیل المظلم فعلیكم بالقرآن. پاسخ پیامبر (ص) را به تمامی این تردیدها بشنوید كه وقتی فتنه همچون پاره‌های شب تاریك شما را فرا گرفت باید به قرآن رو كنید. قرآن شفیعی است كه اگر به سود كسی شفاعت ‌كند از او پذیرفته خواهد شد و چون به رغم كسی شهادت ‌دهد تصدیق می‌شود؛ كتابی كه هركس آن را پیشوا و پیشارو بگذارد به بهشت می‌رود و كسانی را كه به آن پشت كنند به سوی دوزخ می‌راند؛ كتابی كه به سوی بهترین راه‌ هدایت می‌كند؛ كتابی كه به روشنی و صراحت ما را فرمان می‌دهد تا با راستگویان باشیم.

یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله و كونوا مع الصادقین

ای كسانی كه ایمان آورده‌اید از خدا پروا كنید و با راستگویان باشید.

ولی اگر معلوم بود كدام گروه راستگو هستند كه شب فتنه به پایان می‌رسید. در عین حال اين قدر معلوم است كه راستگویان دروغ نمی‌گویند. كسانی كه در مبارزه سیاسی اصلی‌ترین شیوه‌شان دروغ گفتن است حتما راستگو نیستند؛ تقوا در همدستی‌ با آنان و ایمان سازگار با پیروی‌شان نیست. آیا در این چند ماهه هیچ دروغی نشنیده‌اید؟ ای جماعت مومنان! تقوا كنید و با راستگویان باشید.

بسیج چه بود و چه خواهد بود و چه باید باشد؟

بسیجی كه امام می‌‌خواست در مقابل ملت قرار نمی‌گرفت، بلكه در كنار مردم و پشت‌سر آنان بود؛ بسیجی كه فراتر از جناح‌ها عمل كند و بازوان بلندش همه اقشار را در بر بگیرد؛ بسیجی كه از دوستی مردم لذت ببرد؛ بسیجی كه به دنبال رفاقت و محبت و یگانگی مردم باشد؛ بسیجی كه بدون توجه به اختلافات سلیقه‌ای خود با دیگران حافظ عرض و ناموس‌شان باشد، که آنان یا برادر او در دینند و یا نظیر او در آفرینش؛ بسیجی كه حرمت حریم‌های خصوصی مردم راحفظ كند. امام بسیج را به عنوان ابزاری برای قدرت حاكمان نمی‌خواست، بلكه نهادی برای قدرت مردم می‌دید تا حاكمیت آنان بر سرنوشتشان تضمين نمايد. قرار بود رفتار و اندیشه بسیجی در مردم اثر كند، نه آن كه قدرت بسیج بر سر مردم فرود آید. قرار نبود بسیج جیره‌خوار دولت شود و به ازای دستگیر کردن مردم در اجتماعات پاداش سرانه بگیرد. افسوس بر بسیج اگر تا حد یك حزب سیاسی تنزل كند؛ این آن چیزی نیست كه امام ما برای بسیجیان می‌خواست. قرار نبود بسیج به دستگاهی تبدیل شود كه اختیار انتخاب و آزادی رای را از مردم بستاند.

برادران بسیجی من! كدام عیب و كاستي در آرزوهای امام برای بسیج وجود داشت که از آنها کناره گرفته ‌شود؟ و چرا باید چهره‌ای که با زحمات گذشتگان شما پدید آمد به کدورت‌ها آلوده گردد؟ شما خود با مردمید و از مردمید. مفاهیمی كه فطرت مردم آنها را می‌پسندد چرا باید در نزد برخی از دوستان بسیجی ما نفرت ایجاد كند؟ کدام زشتی در نام‌هایی چون آزادی وجود دارد که وقتی بر زبان می‌آید قلب بعضی از آنان را مشمئز می‌کند، گویی كه نام بزرگترین گناهان باشد؟ حال آن که هنوز بزرگترین میعادگاه‌ها در اکثر شهرهای ما به نام آزادی خوانده می‌شوند. مگر نمی‌گوییم عنوان‌هایی چون حقوق بشر، حقوق زنان، حقوق اقلیت‌ها، و امثالشان محمل‌هایی است تا قدرت‌ها ریاكارانه خویشتن را به آنها الصاق كنند و سیمایشان را زیبا جلوه دهند؟ چرا آنهایی كه قاعدتا باید صاحبان اصلی و اصیل چنین آرمان‌هایی باشند از آنها فاصله می‌گیرند؟ مگر می‌خواهند مكتب‌شان كریه جلوه كند؟ چرا اين مفاهیم را لعن می‌كنیم و ملاك بی‌دینی قرار می‌دهیم؟ دیني كه چونان یك بوته گل دلخواه برای بشر ارمغان آورده شد، از بس كه آموزه‌هایش ملایم و موافق با فطرت بود. مبادا آن را تبدیل به یك بوته خار كنیم تا هركس با هر گوشه از آن تماس می‌گیرد زخمی شود؛ زخم‌هایی از نوع آنچه جوانان ما در خیابان‌ها می‌بینند.

بسیج نيز سی سال پیش از این همچون یك بوته گل و يك پارچه نور متولد شد. آیا اگر كسی رجعت به آن عهد نورانی و نخستین را بخواهد به انقلاب پشت کرده است و دست به براندازی نظام زده است؟ آیا اگر كسی بازگشت به نسخه اصیل انقلاب اسلامی را طلب کند، آیا اگر كسی خواستار آن اسلام ناب محمدی كه امام منادی و معرف آن بود باشد و از خرافه‌پرستی‌ها و قشری‌گری‌هایی كه با نام دین به مردم فروخته می‌شود بیزاری بجوید، آیا اگر كسی اجرای بدون‌تنازل قانون اساسی را دنبال كند، آیا اگر كسی از وفاداری به عهدهای ایمانی و انسانی بپرسد جز به دادگری فراخوانده است؟ آیا چنین كسانی باید در خیابان‌ها كتك بخورند، در زندان‌ها شكنجه ببینند و به حبس‌های طولانی‌مدت محكوم شوند؟ آیا اسلام و قرآن اجازه می‌دهد مردمی كه با مسالمت حاكمانشان را به عدالت امر می‌كنند كشته شوند؟

و یقتلون الذین یامرون بالقسط من الناس فبشرهم بعذاب الیم

و مردمی را كه به دادگری امر می‌كنند به قتل می‌رسانند، پس آنان را به عذابی دردناك بشارت ده.

بسیج چه بود و چه خواهد بود اگر به مسیری كه پیش‌رویش گذاشته شده است ادامه دهد؟ آن نیرویی كه یك زمان نماینده شجاعت ملت ما بود آیا اینك به كار گرفته شود تا ایرانیان را بترساند؟ كاملا پیداست كه آخرین و تازه‌ترین راهبرد اقلیت اقتدارطلب ایجاد هراس در مردم است. آیا لباس‌های مخوف می‌پوشند و ‌در خیابان‌های شهر آرایش‌های نظامی به خود می‌گیرند تا هم‌وطنانشان را مرعوب کنند؟ یا مردم را می‌ترسانند چون خود می‌ترسند؟ يا فرزندان انقلاب را به هفت سال و ده سال و پانزده سال زندان محكوم می‌كنند تا به خود تسلی داده باشند؟ و فكر نمی‌كنند كه با این رفتارهای كوته‌بینانه چگونه امنیت ملی كشور را در معرض خطر قرار می‌دهند.

كافی است مردم بترسند تا پای قدرت‌ها به مرزهای این بوم باز شود. كافی است سمعه شجاعت این ملت خدشه‌دار گردد و بیگانه در دلاوری و استواری آنان تردید كند تا خواب های سی ساله تعبیر شود. به دو كشور همسایه ما كه اینك در اشغال خارجی قرار دارد نگاه كنید. در هر دو آنها نخست مردم ترسانده شدند و ترسیدند. ظاهرا قدرت‌ها با شعار آزادی‌بخشی به این دو كشور قدم گذاشتند، در عین‌حال كه وقتی ابوغریب‌ها را به راه می‌انداختند طمع خويش را در چهره‌های وحشت‌زده مردم پنهان نكردند. آنها با صراحتی كه بیشتر از آن ممكن نبود به مردم این دو كشور می‌گفتند شما همان‌هایی هستید كه از صدام و طالبان وحشت داشتید، پس اینك حق آن است كه از سلاح‌های رعب انگیزتر ما بیشتر بترسید. حتی تروریست‌های افراطی هنوز به آن امید كه بتوانند همچون خونخواران پیش از خود بر هراس مردم این كشورها حكومت كنند آنان را بیرحمانه می‌كشند. قربانیان ددمنشی‌های صدام و طالبان هنوز دارند تاوان ترس خود را می‌پردازند، كما این كه ملت ما هنوز امنیت و آرامش خویش را مرهون شجاعت و استحكامی است كه در طول سی سال گذشته به نمایش گذاشت.

حال کسانی در داخل کشور می‌خواهند این سرمایه را از ما بگیرند. در مقابل نمایش‌های آنان مردم یا نمی‌ترسند، كه نمی‌ترسند، و این آخرین حربه هم از آنان سلب می‌شود، و یا خدای ناكرده می‌ترسند. در آن صورت آیا اسباب‌بازی‌های جنگی از تمامیت این كشور حفاظت خواهدكرد؟

بسیج در تاریخ معاصر ما نه فقط یك نام، بلكه یك عملكرد بود كه هرگز از آن بی‌نیاز نمی‌شویم؛ تا جایی كه اگر معدودی از متصديان این عملكرد ماموریت‌های خود را فراموش كنند لازم است ما مردم خود آنها را بر عهده بگیریم. ضرورتی، حتی به مراتب مهم‌تر از آرمان‌های جنبش سبز ما را مجبور می‌كند كه اجازه ندهیم كسی در ترسیدن ما طمع كند.

و بدانیم كه بالاتر از سیاهی رنگی نیست. ترساندن آخرین تیر تركش است. مخالفانتان اشتباه كردند و در مقابل مسالمت و مقاومت شما آن را به كار بردند تا اگركارگر نشود چاره‌ دیگری نداشته باشند. چاره راستين آنها هم خود شماييد، روزي كه از مخالفان خود بپرسيد آیا پرچم‌های رنگارنگ شما نيز به معنای اصرار بر اجرای بدون تنازل قانون اساسی است، و اگر آری گفتند آنها را بپذيريد. آن روز وقتی است كه همه با هم سبز می‌شویم.

میر حسین موسوی

1388/09/04