آنچه در حصر است، ايمان ماست آنچه در حصر است، ايمان ماست. ايمان ماست که در توفان هياهو، تهمت، ستم و تبليغات نظامی بینظام و بساطی بیآبرو هر لحظه دستخوش آسيب است. ميرحسين میماند. باقی است. بقای او به بيرون و درون زندان و حصار بودن نيست. بقای او به بقای انديشهی اوست. آنچه که اين سرزمين را از اين تباهی و ذلت، از اين تاريکی و جهان به بد سپردن میرهاند، ايمانِ ما و اميدِ ماست، نه اينکه مير از چنگ ربايندگاناش آزاد شود (که بايد آزاد شود). او برای اين ايستادگی کرد که ما بيدار شويم و بيدار بمانيم. او برای اين ربوده شد و بر عهد خويش ايستادگی کرد که ما ايمانمان را حفظ کنيم و اميد را زندگی کنيم. او برای اين از دسترس ما دور نيفتاده است که برای او به سوگ بنشينيم و شعرهای سوزناک بگوييم و مرثيهخوانِ دوریاش باشيم. او دور نيست. او را با مرثيهسرايی دور نکنيم. او با ماست. همراهیاش را با بلند نگاه داشتن شعلههای ايمان و اميد، پرفروغتر کنيم. بيايید تن به ظلمت، تن به نوميدی، تن به ظلم، تن به يأس نسپريم. جان هم نسپريم. دل هم نسپريم. ما زندهايم: «با قامتی سرافراز، گرچه شلاقخورده، مجروح و حبسکشیده ایستادهایم».
