همسر علی اکبر سروش: در پاسخ به درخواست غیرقانونی رئیس زندان، خانواده ها به ملاقات نرفتند

“مسئولین با گرو گرفتن حق اولیه هر زندانی، که ملاقات او با خانواده اش است، سعی در به عجز کشاندن و سوءاستفاده از موقعیت عاطفی خانواده های زندانیان سیاسی را دارند. اما عزیزان ما به سبب خردورزی و حفظ ارزش های انسانی، در بند هستند و ما نیز با حمایت از آرمان های پاک ایشان، حدود شرع و عقل را قربانی عواطف نمی کنیم و با اعتراض به این شرط غیرقانونی رئیس زندان، به ملاقات عزیزان خود نمی رویم تا امکان هرگونه سوءاستفاده از شناسنامه های عزیزانمان سلب شود.”

امروز تنها نیستم

مرام و منشی که حتی از این قشر دیدم مرا در اندیشه فرو برد. امروز دیگر احساس تنهایی نمی کنم. همدلانی ناپیدا به وسعت یک اقیانوس دارم. جریان آهسته رود، اما پیشرو، بدون تلاطم و بدون طغیان مرا در خود گرم می کند. صدای سروش را نه تنها در قشر تحصیل کرده بلکه از قلب همه مردم شهر می شنوم. تپش حادثه در بندی او، صدای نهفته مردم شده است. پویائیش را در دانشجویان، مهربانی اش را در قشر ضعیف جامعه و احساس مسئولیتش را در اساتید به یادگار گذاشت. آرامشی پس از دیروز، برایم ارمغان امروز و فرداهاست. خدایا از تو سپاسگزارم و تمنای آزادی همه عزیزان دربند را دارم.

نامه خواهر علی اکبر سروش به برادر در بند

چه دشوار است! ترسیم شکوه پایداری مردان و زنان و جوانان صبور دیارم که عِقدی از رؤیای خاکستری بر محمل بلند آزادگی آویخته اند و خورشید را به شرم سر افرازی خویش از پای فتاده کردند.

باشد که بغض فروخفته مان از تازیانه ی زمان بسنده باشد سریر ستم را به ویرانی!