چرا از دین می‌گریزند؟

اگر مردم احساس کنند که عالم دینی بر خلاف دستورات دین مبنی بر این که «هر کس متصدی امری شود در حالی که می داند فردی شایسته تر از او برای تصدی آن وجود دارد، در حق جامعه خیانت کرده» ، برای پست و مقام دست و پا می زند، یا از افراد نالایقی که هم طیف و هم فکر خویش است، برای تصدی مسئولیت های اجتماعی حمایت، و در نتیجه افراد لایق منزوی می شوند، رفتار آنان را به حساب دین و مکتبی می گذارند، که از آن سخن می گوید.

خردگرایی در دینداری

جایگاه عقل در دینداری جامعه، از چند جهت قابل بحث و بررسی است: یکی شناخت علل عقب ماندگی و انحطاط دینی و اخلاقی، و دیگری غیر مدلل شدن دینداری در فضای عمومی و ابتنای دینداری امروز جامعه به ظاهر دینی به امور شعاری و ظاهری و رواج اسف انگیز عقاید انحرافی و بدعتها، و تنگ و بسته شدن جامعه و نقد و انتقاد و رواج تکفیر.

میرلوحی: از فضای بدبینی، تهمت و بدگویی متأسفیم

امروز ما در حوزه اخلاق وضع خوبي نداريم و بايد از اين‌كه فضاي بدبيني، تهمت و بدگويي از برخي تريبون‌ها مطرح مي‌شود متاسف باشيم. / اگر دين دكان كسب و كار بود و هركس هرجا كسري آورد به نام دين عمل كند آن وقت نتيجه‌اش تنها زدگي جوانان ما از دين خواهد بود. نبايد از اشتباهات به نام دين دفاع كرد. دين نمي‌تواند توجيه كننده ضعف‌ها، سوء استفاده‌ها و ظلم‌ها باشد، دين خداوند همواره حامي فقرا و ضعفا بوده است.

امام باقر(ع)، در تقابل با اسلام اموی

زمانی که مغیرة بن سعید به امام پیشنهاد داد که عراق را در اختیار شما قرار میدهم به شرطی که برای مردم بگویی که من (امام) علم غیب دارم ، امام به شدَت با او مخالفت نمودند . چرا که به پای سیاست دروغ گفتن و بر خلاف قرآن سخن گفتن و علم غیبی که در اختیار خداوند است به دیگری نسبت دادن از شیوه های اسطوره سازی خلفای اموی و مروانی است تا امامان را از چشم مردم بیندازند . این گونه افکار غلو آمیز در فرهنگ اصیل اسلامی جایی ندارد . / امام باقر یک سویه سخن نمی گفت و در این راه طرح گفتگو با مخالفان فکری خود را درانداخت . سیستم تبلیغاتی حکومت ، جامعه را تک صدایی و حق گفتن را در انحصار یک طرف قرار داده بود . و ملاک و محور حق شخص حاکم بود . یعنی به جای این که فرد ، حق محور باشد ، حق ، فرد محور گشته بود . در شیوه فرهنگی امام باقر یکی از راه های کشف حقیقت ، گفتگوی طرفین بود به گونه ای که شاگردان امام (ع) با مخالفین خود به گفتگو می نشستند .

آیت‌الله بیات زنجانی: حکومت خودکامه، سرآغاز شرک است

محدثان، وعّاظ و گویندگان، خطوط مشی ساده و در عین حال پرمغز دینی را برای مردم بازگو کنند و غل و زنجیرهای منیّت‌ها و برخی قدرت‌طلبی‌های سیاسی و باندی را از پای دین بگشایند. به مردم بگویند که حق، فراتر از قدرتهای مادّی و حکومتهاست و ملاک و میزان استواری حکومتها در راه حق، عمل به تکالیفشان در برابر خدا و خلق خداست، ولو آنکه حکومتی به نام دین برقرار شده باشد. خروج امام حسین‌ابن‌علی(ع)، خروج بر حکومت جائری بود که سیره‌اش دوری از تزکیۀ نفس و راهش، منتهی به شرک بود ، چراکه حکومت خودکامه، سرآغاز شرک خواهد بود.

ترویج افکار منحط به نام دین

جامعه دینی از دو جهت با این مشکل فزاینده روبرو است. از سویی برخی از دست اندرکاران سیاسی به دلیل ضعفها و ندانم کاری ها و بحران مشروعیت ناچارند هرچه بیشتر خود را به شعائر دینی بچسبانند و از اموری استفاده کنند که به کار آنان وجاهت ببخشد و جامعه دینی را به خود جلب کند؛ اموری از قبیل کشف و شهود و شفا یافتن افراد توسط صاحبان قدرت، استفاده از مهدویت برای وجاهت دادن به کارها و فریب مردم با اموری معجزه گونه و ماورایی. و از سویی این سطحی نگری و شعارگرایی در سطح رسانه ملی خواسته یا ناخواسته ترویج می شود.

نماینده شهرضا: نباید از تریبون‌های عزاداری، استفاده ابزاری و جناحی شود

صحیح نیست در ایام سوگواری حضرت امام حسین، مداحان از عدالت طلبی و شهادت طلبی ثارالله و فلسفه کربلا فاصله بگیرند و به طرح مسایل سیاسی و جناحی بپردازند. در چند سال اخیر متاسفانه تریبون های مراسم عزاداری محرم وصفر به نفع جریان سیاسی و حزبی خاصی جهت گیری کرده است که این در شان سوگواری ایام ماه خون و شمشیر نیست.

اسلام مصباح یزدی چه می‌گوید، اسلام مطهری چه می‌گوید

اگرچه در باورِ مسلمانان، بعید است گزاره ای را بتوان سراغ گرفت که مردود اخلاق باشد ودر کلاس دین قبول شود، اما در شرایط فعلی که این قاعده دستاویز کسانی قرار گرفته است که بر آن حجت شرعی نیز می آورند و در کامگیری از آن، دین را هم به کام سیاست می برند و در ترویج خشونت، همراه و همگام کسانی چون اسامه بن لادن و سازمان های تروریستی چون القاعده و مجاهدین خلق می شوند، لازم است که از منظر درونِ دین نیز به آن پرداخته شود.

برگی از تاریخ سوء استفاده از دین

با نام دین می‌توان جنایت و سفاکی کرد. دین و قانون را می‌توان به گونه‌ای تفسیر کرد که مطابق میل باشد. می‌توان یک بار شکنجه را به یک بار برای هر بازپرسی تفسیر کرد و منع خونریزی را به جواز سوزاندن زنده در آتش تفسیر کرد. به هر حال نام دین و شعار دین کفایت نمی‌کند چرا که ممکن است به نام دین و با همین شعار جنایاتی هولناک صورت گیرد، که البته نتیجه آن نفرت از دین ودشمنی با آن است. امروزه عموم مسیحیان از اعمالی که در قرون وسطا رخ داده بیزارند و آنها را محکوم می‌کنند، اما راهی برای التیام زخم‌های عمیقی که بر پیکر دین وارد شده و بیزاری‌هایی که نسبت به آن ایجاد شده، وجود ندارد. انسان‌های همان زمان وظیفه داشته‌اند که جلو این اعمال را بگیرند.