درس هایی رئال، از سانسور والیبال

چکیده :همین اول کار باید مشخص کنیم دنبال چه هستیم. به بهبود اوضاع فکر می کنیم یا تحقیر ارزشگرایان؟ برای ما نتیجه اصلاحی اهمیت دارد یا اثبات اشتباه رقیب؟ اگر می خواهیم برنامه های دولت حسن روحانی نتیجه بخش باشد چاره ای نداریم جز اینکه کمی جلوی زبانمان را بگیریم، از طعنه های جوگیرانه پرهیز و از تغییر سیاست های قبلی تقدیر...

سجاد سالک

همین اول کار باید مشخص کنیم دنبال چه هستیم. به بهبود اوضاع فکر می کنیم یا تحقیر ارزشگرایان؟ برای ما نتیجه اصلاحی اهمیت دارد یا اثبات اشتباه رقیب؟ اگر می خواهیم برنامه های دولت حسن روحانی نتیجه بخش باشد چاره ای نداریم جز اینکه کمی جلوی زبانمان را بگیریم، از طعنه های جوگیرانه پرهیز و از تغییر سیاست های قبلی تقدیر کنیم.

نمونه روشنش همین مسابقه والیبال ایران و ایتالیا در لیگ جهانی. در اولین مسابقه، ناظر پخش به هر دلیلی با تسامح و تساهل بیشتری تصاویر را سانسور می کرد. شکل نمایش بازی (که به تازگی در مسابقات فوتبال خارجی هم دیده می شود) نشان می دهد گافی در کار نبوده و این سیاست و اراده ای جدی بوده تا تصاویر کمتر تکه و پاره شده و بیننده ایرانی با زجر کمتری مسابقه را تماشا کند.

این سیاستی بود که مدتی است بیشتر دیده می شود و نقطه اوجش در مسابقه والیبال بود. اما ملت همیشه در صحنه با این اتفاق مثبت چه کردند؟ آیا چنین سیاستگذاری جدیدی باید به فال نیک گرفته می شد یا مورد تمسخر قرار می گرفت؟

مجموعه واکنش هایی که در حین بازی و بعد از آن دیده شد از کنایه به صدا و سیما تا شوخی با ضرغامی و دیگر کارکنان صدا و سیما را شامل می شد. برخی آن را غفلت صدا و سیما تعبیر کردند، برخی از نتایج پیروزی روحانی و تسلیم شدن صدا و سیما توصیف کردند و گروهی دیگر ضایع شدن این رسانه را به شادی نشستند.

نتیجه این برخورد چه بود؟ در بازی دوم چنان سیاست سخت گیرانه ای اجرا شد که همه را کلافه کرد. ناظر پخش بازی دوم، برای جلوگیری از هر مشکلی تمام تصاویر تماشاگران را قطع کرد و جالب این که در مقایسه تصاویر اصلی معلوم شد حتی تصاویری که با استانداردهای قبلی هم هیچ مشکلی هم نداشتند از ترس اینکه حرف و حدیثی ایجاد کند به کل سانسور شد.

می توان حدس زد که مسئولان صدا و سیما به خاطر واکنش تند و تیز مخاطبان از جانب برخی نهادها یا افراد تحت فشار قرار گرفته اند تا سیاست های سخت گیرانه تری اعمال کرده و از شان خود دفاع کنند. نتیجه آن سطح برخورد با رویکرد تساهل گرایانه صدا و سیما این شد که احتمالا تا اطلاع ثانوی باید تصاویر آهسته کلافه کننده را شاهد باشیم. نوش جانمان!

این اتفاق به خودی خود شاید اهمیت زیادی نداشته باشد اما درسی که به ما می دهد در روند اصلاحی که قرار است در پیش بگیریم شایان توجه است. حسن روحانی تا چند هفته دیگر فعالیت خود را آغاز می کند و ما امیدواریم موفق به انجام تغییرات شده و برخی اصلاحات به ثمر بنشیند. با این حال سنت گرایان، ارزشگرایان و اصولگرایان هرجا که یک قدم کوتاه می آیند و تساهلی نشان می دهند نباید با تحقیر ما مواجه شوند. با تمسخر جناح رقیب و شکست خورده نشان دادن آنها کاری پیش نمی رود. در روند اصلاحی، متدینین و ارزشگرایان را نباید تحریک کرد، بلکه شان آنها را باید حفظ کرد. اگر گام مثبتی بر می دارند و با فضای جدید همراهی نشان می دهند، به جای طعنه و کنایه چه اشکالی دارد از آنها تقدیر کنیم و رفتارشان را به فال نیک بگیریم؟

جلوی آزادی بیان افراد را البته نمی توان گرفت. ما اصولا ملت شوخ طبعی هستیم و اتفاقات را با زبان طنز توصیف می کنیم اما در نظر داشته باشیم واکنش های تند و تیز ما در تصمیم گیری های آینده اصولگرایان تاثیر می گذارد. اگر به شادی های مقطعی راضی هستیم و زندگی برایمان چندان جدی نیست که هیچ؛ اما اگر بلندمدت می اندیشیم و دنبال تحول و تغییر هستیم کمی باید روحیه و رفتارمان را تغییر دهیم.

یادمان باشد در موفقیت ما برای اصلاح امور نه تنها کسی شکست نمی خورد بلکه کسی هم نباید خوار و خفیف شود. باور کنید جای دوری نمی رود اگر یکبار بلند شویم و کف مرتب بزنیم به افتخار سنت گرایانی که خود را با شرایط جدید وفق می دهند و به خواست افکار عمومی احترام می گذارند؛ چرا که ما به اصلاحات پایدار با همراهی همه ایرانیان نیاز داریم.

منبع: روزنامه بهار