پیام نوروزی آیت الله دستغیب؛ انتقاد از دروغگویی و خودرأیی مسئولان و بیتوجهی به مشکلات معیشتی مردم
چکیده :آقایانی که مدعی سرپرستی و اداره امور مردم هستند، راضی نشوند که خود و خانواده، و وابستگان و همراهان آنها در نهایت آسایش به سر ببرند و مردم بعضاً در گرفتاری وام و تنگی معیشت و ناراحتیهای جسمی و روحی روز و شب را با آه و ناله بگذرانند./ همه زندانیان سیاسی و خانوادههای آنها در این ایام با چهره هائی غمناک به شما بزرگان قوم نظر میکنند که با شادی و تبسمهای حاکی از پیروزی در آرزوها به آنها مینگرید، اما آه آنها که، چه بسا از ظلم و ستم در زندان و حصر باشد آتش است که تا عرش خداوند زبانه میکشد. ...
آیت الله سید علی محمد دستغیب در پیامی به مناسبت نوروز و سال نو، از همه و به ویژه مسئولان خواست خاضعانه رفتار کنند و به مشکلات معیشتی مردم توجه داشته باشند. ایشان هشدار داد که بی توجهی به ناراحتی های مردم، نقمت و عذاب الهی را در پی خواهد داشت.
به گزارش کلمه، این مرجع تقلید مقیم شیراز در پیام نوروزی خود به شرایط سخت زندانیان سیاسی و خانواده های آنها اشاره کرد و با اشاره به حصر و حبس آنها ناشی از ظلم و ستم است، یادآور شد که آه این مظلومان تا عرش الهی زبانه می کشد.
ایشان همچنین بر ضرورت پرهیز از دروغگویی و در پیش گرفتن صداقت تاکید کرد و به ویژه تذکر داد که در زمینه اظهار فضل و مدح دیگران نباید به ورطه دروغ افتاد.
متن کامل پیام ایشان بدین شرح است:
بسم الله الرحمن الرحیم
پس از عرض تبریک به مناسبت ایام نوروز یادآوری چند موضوع بی مناسبت نیست:
1. آقایانی که مدعی سرپرستی و اداره امور مردم هستند، متذکر باشند که این پست و ریاست هنگامی نعمت و ستوده است و پاداش دارد که خود را با فقیرترین مردم یکسان بدانند و راضی نشوند که خود و خانواده، و وابستگان و همراهان آنها در نهایت آسایش به سر ببرند و مردم آنها، بعضاً در گرفتاری وام و تنگی معیشت و ناراحتیهای جسمی و روحی روز و شب را با آه و ناله بگذرانند. در غیر این صورت خود میدانند که یک نوع امتحان و نقمت را در پی دارد.
2. همه زندانیان سیاسی و خانوادههای آنها در این ایام با چهره هائی غمناک به شما بزرگان قوم نظر میکنند که با شادی و تبسمهای حاکی از پیروزی در آرزوها به آنها مینگرید، اما آه آنها که، چه بسا از ظلم و ستم در زندان و حصر باشد آتش است که تا عرش خداوند زبانه میکشد. چه خوب است این آتشها را بامحبت رحم پروردگار خاموش کنید.
3. مردم را با صفات حسنای پروردگار آشنا کنید. مردم را با خدایی که همراه آنها است آشنا کنید، با عمل خود، با آزادی واقعی بر حسب قانونی که خودشان به آن رأی دادند، و حتی خود را در برابر تک تک اصول قانون مسئول بدانید، نگویید ما فرمانده هستیم، و هرچه میخواهیم و می گوییم باید بشود. شما نماز میخوانید رکوع و سجده میروید یعنی خدایا من هم همانند ضعیفترین افراد و مسکینترین بندگان تو میباشم. پروردگارا من هم خاک هستم، حکم، حکم تو است، و من هم مانند مردم ممکن است خطا کنم، گناه کنم، پس مرا عفو کن و ببخش و موفق کن که صفت عالی تو که عفو و بخشش و آزادی مشروع و رفاه بندگان تو است از من ظاهر شود. خداوندا تو عین صدق و عشق و خوبی هستی مرا موفق کن که به بندگانت عشق بورزم و نسبت به آنها صادق باشم.
4. چقدر بجا و خوب است که این چند کلمه از کلام نورانی مولا امیرالمؤمنین (علیهالسلام)را خدمت همهی آقایان و دوستان مولا علی ابن ابیطالب (علیهالسلام) هدیه دهم که فرمود: الایمان ان تؤثر الصدق حیث یضرک علی الکذب حیث ینفعک، و الّا یکون فی حدیثک فضل عن عملک، وان تتقی الله فی حدیث غیرک. (حکمت 458)
نشانهی ایمان آن است که راستگوئی را آنگاه که تو را زیان رساند بر دروغ گوئی آنگاه که تو را نفع رساند ترجیح دهی و انتخاب کنی. و دیگر آنکه گفتارت بیشتر از آنچه عمل میکنی نباشد، و آخرین نشانهی ایمان آنست که در ذکر دیگران خدا را در نظر داشته باشی، اگر مدح است زیادهروی نکنی و اگر عیب است بپوشانی و اگر لازم است بیان کنی از حد شرع بیرون نروی.
در شرح این سخن باید گفت: علت آنکه حضرت امیرالمومنین بین ایمان و صدق این چنین رابطهای مطرح فرمودهاند که راستگوئی هرچند به ضرر انسان باشد و ترک دروغ هرچند به نفع انسان باشد نشانه ایمان است، به فطرت انسان بر میگردد. چرا که انسان مظهر اسماء و صفات خداوند متعال است ویکی از صفات زیبای خداوند صدق است. پس کسی که دروغ میگوید، گویی بر فطرت خدایی خود پا گذاشته و از ایمان به سوی کفر رفته است.
در نشانه دوم حضرت میفرمایند: اگر میخواهی بدانی تا چه اندازه ایمان داری از آنجا معلوم میشود که کلامت در اظهار حقایق معنوی بیش از عملت نباشد، یعنی فقط آنچه را که بدان عمل میکنی بگویی، در غیر این صورت اظهار فضل بدون پایبندی به آن، ادعای صرف است و در واقع یک نوع دروغ و کذب است.
در نشانه سوم حضرت میفرمایند: مؤمن کسی است که در سخن گفتن در مورد دیگران تقوای الاهی پیشه میکند و افراط و تفریط نمیکند بلکه اگر کسی سزاوار مدح نیست او را مدح نمیکند و اگر شایستهی مدح است به اندازه، مدح میکند نه بیشتر وگرنه مدح بی جا هم یک نوع دروغ است و همچنین اگر عیبی در دیگران دید، میپوشاند و اگر ذکر آن ضرورت داشت به حد لازم اکتفا میکند. پس چنانچه زیاده بگوید بدترین نوع دروغ است که تهمت نامیده میشود.
و در یک کلام میتوان گفت: ایمان یعنی صدق و راستگویی و ترک دروغ در همه موارد فوق. ان شاءالله که خداوند به همه ما صدق عنایت فرماید و ما را همنشین و همراه با راستگویان حضرات معصومین علیهم السلام و اولیائش قرار دهد.
«یا ایها الذین امنوا اتقو الله و کونوا مع الصادقین». (توبه – 119)
سید علی محمد دستغیب
1392/1/1
خوشا به سعادتت ای سید بزرگوارکه دین خودرا به دنیای خود ودیگران نفروخه ای
می زنم بوسه به دست وبهزبان وقلمت باتشکروسپاس فراوان عبدالله ازاده
واقعا به دلم نشست:
در زمینه اظهار فضل و مدح دیگران نباید به ورطه دروغ افتاد
بعضیا، بعضیا رو از امام و پیامبر هم بالاتر بردن، ایشالا با کله سقوط کنن
خدا ایشان را حفظ کند و همواره کلام حق را بر زبانشان جاری سازد
حسینی