ادامه نمایش های انتخاباتی احمدی نژاد: دستور برکناری رؤسای دو دانشگاه تهران و تربیت مدرس

چکیده : به نظر می رسد که انتخابات، در نمایشی ترین وضعیتش هم خالی از فایده برای منافع مردم نباشد. هرچند که چنین رفتارهایی به وضوح فاقد اصالت انجام می شوند، باز هم در وضعیتی که هیچ مداقعی برای مجموعه وضعیت کشور وجود ندارد و همه مسئولان در رقابت برای اثبات مخالفتشان با وضعیت موجود، یکی پس از دیگری ژست مخالفت با تصمیمات حکومتی گرفته و هر از چندی عده ای از همراهان و دوستانشان را قربانی این ژست ها می کنند، آشکار می شود که نارضایتی عمومی از وضع حاضر را همه می دانند، حتی حکومتگران مسبب وضع...

کلمه – گروه خبر: در ادامه موج خبرسازی های محمود احمدی نژاد که از ماه ها پیش، پیش بینی می شد که در آستانه انتخابات ریاست جمهوری اوج بگیرد، وی در نامه ای به وزیر علوم، دستور به برکناری روسای دانشگاه های تهران و تربیت مدرس داد.

 به گزارش کلمه، در این دستور که در قالب های مرسوم اداری، جزو برنامه های درون سیستمی بوده که رئیس دولت می تواند با توجه به اختیارات و نفوذ خود بدون هیاهوی تبلیغاتی آنها را به انجام برساند، وی به کامران دانشجو، وزیر علوم نوشت: متاسفانه و بر اساس اطلاعات دقیق در دو دانشگاه مهم، دانشگاه تهران که مادر دانشگاه‌های کشور و پرافتخار‌ترین آن است و دانشگاه تربیت مدرس که تنها مرکز رسمی تربیت مدرسین کشور است فضای عمومی به گونهٔ دیگری مدیریت می‌شود که نه تنها سازنده نیست، بلکه تا حدودی در نقطه مقابل حرکت عمومی ملت و شئون دانشگاه و دانشگاهیان است.

 وی ادامه داده است: رویکرد سیاست زده و غیرعلمی و یا احیانا امنیتی توسط مدیران در محیط اجتماعی ناکارآمد و تخریب کننده و در محیط دانشگاهی ناکارآمد‌تر و مخرب‌تر است.

 احمدی نژاد افزوده است: اینجانب ضمن احترام به روسای محترم این دو مرکز مهم علمی کشور و پیرو تذکرات متعدد چندین ماههٔ اخیر انتظار دارد بدون هر گونه ملاحظه، جزشان و ماموریت علمی و فرهنگی و ایمانی دانشگاه و جز ارزشهای انقلاب اسلامی، وظیفهٔ قانونی خود را در صیانت از حریم دانشگاه به فوریت عمل نمایید و با نصب مدیران آشنا‌تر به ظرافت‌ها و الزامات کار دانشگاهی از مدیران فعلی در محل دیگری استفاده فرمایید.

 دستور برکناری “فرهاد رهبر”، رئیس دانشگاه‌ تهران و “بیژن رنجبر”، رئیس دانشگاه تربیت مدرس به دلیل ایجاد فضای امنیتی در دانگشاه ها در حالی است که این روند به عنوان نمونه در سال های گذشته به مراتب شدیدتر بود که بهتر نبود.

 به نظر می رسد که انتخابات، در نمایشی ترین وضعیتش هم خالی از فایده برای منافع مردم نباشد. هرچند که چنین رفتارهایی به وضوح فاقد اصالت انجام می شوند، باز هم در وضعیتی که هیچ مداقعی برای مجموعه وضعیت کشور وجود ندارد و همه مسئولان در رقابت برای اثبات مخالفتشان با وضعیت موجود، یکی پس از دیگری ژست مخالفت با تصمیمات حکومتی گرفته و هر از چندی عده ای از همراهان و دوستانشان را قربانی این ژست ها می کنند، آشکار می شود که نارضایتی عمومی از وضع حاضر را همه می دانند، حتی حکومتگران مسبب وضع موجود.