7 نفر از دراویش زندانی، به سلول های انفرادی بند 209 منتقل شدند

یک پاسخ به “7 نفر از دراویش زندانی، به سلول های انفرادی بند 209 منتقل شدند”

1. عبدالله بیدختی گنابادی گفت:

   2013/01/17 در 11:09 ق.ظ

   هو
   121
   دمی با دوست در خلوت به از صد سال در عشرت من آزادی نمی‌خواهم که با یوسف به زندانم

   آه دل درویش ( یا مظلوم فرقی نمیکند ) به سوهان ماند
   گر خود نبرد برنده را تیز کند.
   ظاهرا بسیاری از سردمداران قدرت که داعیه دینداری هم دارند یادشان رفته است که پیامبر اکرم ص در 1400 سال
   پیش جه فرمودند:
   الملک یبغی مع الکفر و لا یبغی مع الظلم
   حکومتی با کفر میمانند و ممکن است که بماند اما هیچ حکومتی با ظلم ماندگار نیست.
   بحمدلله این بنیان مرصوص و اخوت و اتحاد بین مومنین آنگونه قدرت و قوام دارد که آنان حاضر نیستند حتی کشیدن سختی و زحمت یا شکنجه برادر خود را به تنهایی قبول نموده و از جهت رساندن این فریاد و صدای بلند اتحاد و اتفاق
   درخواست مینمایند که با همدیگر در این راه همراه باشند و تنهایی حمید رضا مرادی عزیز را برنمی تابند.
   مومنین یکدل و متحد حتی زندان را با یکدیگر خوشتر دارند تا چه رسد به بهشت.
   و بودن در زندان و نرفتن زیر بار زور و ظلم را از آن بهشتی که در آن حیات طیبه و اتحاد و اتفاق
   الهی وجود ندارد بهتر و خوشتر دانسته و اگر قرار رفتن در بهشت را داشته باشند با دوست و یار خوش دارند.
   مومن واقعی، درویش پاک نهاد و صوفی صافی سیرت در هنگام ریاضت و سختی های الهی چون همیشه در
   ظاهر و باطن با اوست و دل در گرو یاد و ذکر معشوق ازلی و ابدی دارد مترنم این زمزمه است که:

   اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم قضای عهد ماضی را شبی دستی برافشانم
   چنانت دوست می‌دارم که گر روزی فراق افتد تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم
   دلم صد بار می‌گوید که چشم از فتنه بر هم نه دگر ره دیده می‌افتد بر آن بالای فتانم
   تو را در بوستان باید که پیش سرو بنشینی و گر نه باغبان گوید که دیگر سرو ننشانم
   رفیقانم سفر کردند هر یاری به اقصایی خلاف من که بگرفته است دامن در مغیلانم
   به دریایی درافتادم که پایانش نمی‌بینم کسی را پنجه افکندم که درمانش نمی‌دانم
   فراقم سخت می‌آید ولیکن صبر می‌باید که گر بگریزم از سختی رفیق سست پیمانم
   مپرسم دوش چون بودی به تاریکی و تنهایی شب هجرم چه می‌پرسی که روز وصل حیرانم
   شبان آهسته می‌نالم مگر دردم نهان ماند به گوش هر که در عالم رسید آواز پنهانم
   دمی با دوست در خلوت به از صد سال در عشرت من آزادی نمی‌خواهم که با یوسف به زندانم
   من آن مرغ سخندانم که در خاکم رود صورت هنوز آواز می‌آید به معنی از گلستانم

   کمترین از دراویش نعمت اللهی سلطانعلیشاهی
   عبدالله گنابادی