گرامی‌داشت سالروز تولد سید ضیاء نبوی، سخنگوی زندانی شورای دفاع از حق تحصیل + گزارش تصویری

چکیده :چهار سال است که عده ای از دانشجویان ستاره دار، برخی زندانیان سیاسی آزاد شده و گروهی از فعالان دانشجویی، شب یلدایشان را به یک برنامه خاص اختصاص داده اند: جشن گرفتن سالروز تولد سخنگوی شورای دفاع از حق تحصیل که این روزها در زندان است. این برنامه امسال هم برقرار بود....

چهار سال است که عده ای از دانشجویان ستاره دار، برخی زندانیان سیاسی آزاد شده و گروهی از فعالان دانشجویی، شب یلدایشان را به یک برنامه خاص اختصاص داده اند: جشن گرفتن سالروز تولد سخنگوی شورای دفاع از حق تحصیل که این روزها در زندان است.

به گزارش خبرنگار کلمه، سید ضیاء نبوی که شب چله 1362 به دنیا آمده، از 25 خرداد 1388 و در پی وقایع پس از انتخابات 1388 در بند است. او در حال حاضر برای تحمل 10 سال حکم غیرعادلانه حبس در تبعیدش در زندان کارون اهواز به سر می برد و دوستانش در تهران، چشم انتظاری آزادی اش را در شب زادروز او و به بهانه جشن تولدش، در کنار هم با زبان های مختلف روایت می کنند.

امسال نیز علاوه بر برخی از اعضای خانواده ضیا مانند حنانه نبوی، خواهر وی، عاطفه نبوی از زندانیان آزاد شده پس از انتخابات و دختر عموی ضیا، دوستان و همراهان او مانند هم بندی های سابقش در زندان های بابل و بند 350 همچون محمد نوری زاد، علی ملیحی، پیمان عارف، کوهیار گودرزی، اشکان ذهبیان، جواد علیخانی و میلاد فدایی و برخی اعضای شورای دفاع از حق تحصیل مانند مهدیه گلرو که او نیز از آزادگان جنبش سبز است، خانواده های زندانیان سیاسی همچون مریم قدس همسر فیض الله عرب سرخی و معصومه دهقان همسر عبدالفتاح سلطانی، امین احمدیان از اعضای شورای مرکزی سازمان ادوار تحکیم وحدت و همسر بهاره هدایت و … در این محفل حضور داشتند.

یادداشت خواهر ضیا نبوی برای سالروز تولد او را در اینجا بخوانید

علی ملیحی، عضو سازمان ادوار تحکیم که از نزدیک ترین دوستان ضیا در بند 350 بود، در این برنامه از تحمل سخت روزهایی گفت که ضیا را تبعید کردند. روزهایی که طبق گزارش های دریافتی از بند 350 و با توجه به بدیهی بودن کذب اتهامات وارده به ضیا که ارتباط با منافقین عنوان شده بود و نیز شخصیت موجه او، همه بند را در فضایی از دلتنگی و ناراحتی فرو برد.

محمد نوری زاد گفت که “ضیا یک ادب بزرگ بود. اخلاق و متانتی که من در این پسر دیدم مثال زدنی بود.”

میلاد فدایی اصل، از دیگر هم بندی های ضیا نیز از اخلاقی بودن او گفت و ادامه داد: “تصور من از ضیا نبوی همواره فردی پر جنب و جوش و پر حرف بود، ولی بعد از آشنایی با وی متوجه شدم که جنب و جوش ضیا نتیجه ی پایان سکوت و آرامش اوست.”

مهدیه گلرو، از دانشجویان ستاره داری که در دوره ای به همراه ضیا و دیگر زندانیانی همچون مجید دری، دیگر فعال دانشجویی در بند و در تبعید در شورای دفاع از حق تحصیل فعالیت داشت، از جدیت این دو در فعالیت های آن شورا سخن گفت: “آن روزها ساعت جلسات شورا را که تعیین می کردیم، ضیا با وجود اینکه که گاهی از سمنان وگاهی هم از شمال خود را به تهران میرساند، و مجید با آنکه از عسلویه برای جلسه حاضر می شد، همواره در ساعت مقرر در مکان تعیین شده حاضر بودند. می خواهم بگویم که به این حد کارمان را جدی می گرفتیم. بعد از انتخابات و بازداشت شدن هایمان و در طول بازجویی ها، همه ی اعضای شورا به این امر مطمئن و دلگرم بودیم که هیچ کدام حرفی منفی و دروغ علیه شورا نخواهیم گفت.”

وی با اشاره به معناداری اجرای حکم تبعید این دو در مهرماه، آغاز سال تحصیلی، ادامه داد: “فعالیت های ما در شورای دفاع از حق تحصیل، مصداق کامل یک فعالیت صنفی و دانشجویی بوده و اتهاماتی که به اعضای شورا در ارتباط با همکاری با سازمان مجاهدین خلق نسبت داده شده – اتهامی که من از آن تبرئه شدم اما ضیا و مجید همچنان به واسطه این اتهام در تبعید به سر می برند – یک دروغ محض است.”

حسام سلامت، دیگر عضو شورای دفاع از حق تحصیل و از نزدیک ترین دوستان دوران دانشجویی ضیا که او نیز مدتی را دوران پس از انتخابات در بازداشت گذراند، به توضیح اولین و آخرین دیدار خود با ضیا پرداخت: “اولین بار ضیا را در جلسه انجمن اسلامی دانشگاه مازندران ملاقات کردم، و از همان جا رابطه ی دوستی عمیقی بین ما شکل گرفت، از همان ابتدا معلوم بود که ضیا پسر صادق و با جربزه ای است که اگر حرف یا ادعایی دارد تا انتهایش خواهد رفت و مقاومت خواهد کرد. همان طور هم که مقاومت کرد و وفادار ماند. آخرین دیدارمان هم در دوره ی بازداشت مان، در صحن عمومی دادگاه انقلاب بود که در حالی که از حسن اتفاق در یک ردیف و به موازات هم نشسته بودیم، و او سرش را ماشین کرده بود، در طول جلسه به یکدیگر نگاه می انداختیم و به حوادث جاری می خندیدیم!”

خنده هایی که وجه مشترک خاطرات بسیاری از دوستان ضیا از اوست. او که به صورت مدنی برای دفاع از حق تحصیلش تلاش کرد، و پاسخش را با حکم 10 سال حبس در تبعید دریافت کرد.

پایان این محفل، فوت کردن شمع 29 سالگی ضیا بود، تا یلدایی دیگر و با این امید که سال بعد این جشن با حضور خود او برگزار شود؛ یلدایی روشن که شمع محفلش خود سید ضیاء نبوی باشد و نه خاطراتش.

‌