ادامه اعتراضات در بحرین؛ فراموشی عمدی جامعه جهانی

چکیده :رژیم بحرین به جای مدارا، سیاست خشونت و سرکوب انقلابیون را با شدت بیشتری دنبال می کند. اما امروز نه تنها جوانان شیعه و سنی بحرین بلکه کودکان و دانش آموزان بحرینی نیز به انقلابیون این کشور پیوسته اند و یک خواسته بیشتر ندارند و آن سرنگونی حکومت دیکتاتوری بحرین و ایجاد یک حکومت مردمی، آزاد و مدافع حقوق بشر درباره شهروندان بحرینی است....

کلمه – گروه بین الملل: روز یکشنبه گذشته ۲۶ آذر، ۱۶ دسامبر، روز ملی بحرین بود؛ روزی که مخالفان حکومت آل خلیفه به خیابان آمدند و نیروهای امنیتی حکومت باز هم آنها را سرکوب کردند. پس از ۲۲ ماه اعتراض مخالفان بحرینی، رژیم آل خلیفه با حمایت عربستان سعودی به سیاست های سرکوب گرانه خود ادامه می دهد.

به گزارش کلمه، از بیست و پنجم بهمن 1389 و همزمان با اعتراضات خیابانی در تهران، قیام مردمی در بحرین آغاز شد. اگرچه شعار معترضان بحرینی در ابتدا اصلاح نظام بود اما پس از سرکوب های حکومت آل خلیفه شعار های مردم بحرینی نیز تغییر کرد و همانند تونس و مصر شد: الشعب یرید اسقاط نظام؛ مردم خواهان سرنگونی نظام هستند.

هنگامی که در ماه فوریه ۲۰۱۱، معترضان بحرینی به تقلید از انقلاب مصر تظاهرات فراگیر را شروع کردند، اولین شعارها تقاضا برای اصلاحات بود و نه سرنگونی خاندان سلطنتی. نیروهای امنیتی با آنچه بعدها تبدیل به یک شورش شد، با خشونتی فزاینده برخورد کردند. تظاهرات اولیه همچنین شامل بخشی از سنی‌ها بود که از نحوه اداره کشور خسته شده بودند. ولی از هنگام سرکوب به این سو، رودررویی روز به روز بیشتر جنبه فرقه گرایانه به خود می‌گیرد.

بیشتر معترضان بحرینی شیعه هستند، با وجود در اکثریت بودن شیعیان از نظر جمعیتی، فرصت و امکان قابل توجهی برای حضور در سمت های حساس و کلیدی را ندارند و خاندان آل خلیفه قدرت را در این کشور قبضه کرده است.

بحرین از همسایگان ثروتمندش، امارات و قطر، بسیار فقیرتر است و مدت‌ها است که با نارضایتی های اقتصادی، از جمله بیکاری و کمبود مسکن، دست و پنجه نرم می‌کند. بخش عمده پول و قدرت در دست سنی‌ها قرار دارد و اکثریت شیعه این کشور مانند شهروندان درجه دو برخورد می‌شود.

از سوی دیگر معضل اصلی در بحرین ساختار بسته و متصلب سیاسی آن است که در آن یک خاندان تمام قدرت را در دست گرفته است. بر همین مبنا هم بود که درخواست اولیه و اصلی معترضان در بحرین، استقرار نظام مشروطه پادشاهی در این کشور بود که در آن دولت نه از سوی پادشاه بلکه از سوی پارلمان منتخب، انتخاب شود.

پس از بی توجهی حاکمان بحرین به این خواسته، رفته رفته بر شدت اعتراض ها افزوده شد و خواسته های بزرگتری نیز مطرح شد. اینک مخالفان طیف بزرگی از مطالبات را مطرح می کنند که یک سر آن استقرار نظام مشروطه پادشاهی و سر دیگر آن سقوط نظام و پایان حضور خاندان آل خلیفه در قدرت است.

مسابقات فرمول یک در منامه برگزار می شود، بحرین محلی برای برگزاری همایش های بین المللی است و حتی حق امتیاز آخرین میلک شیک کیم کارداشیان نیز به نام بحرین ثبت می شود؛ پس از دو سال نا آرامی تصویر بحرین به عنوان کشوری برای تجارت بین المللی دست نخورده باقی مانده است. دولت آل خلیفه با استفاده از تنش های منطقه ای، نیرو های نظامی عربستان سعودی و روابط گرم خود با غرب، موقعیتی استراتژیک برای خود ایجاد کرده است.

مسلما رژیم بحرین به خواسته های مخالفان خود توجهی نخواهد کرد و مخافان نیز روز به روز خشونت بیشتری به کار خواهند گرفت چون احساس می کنند که از سوی جامعه جهانی فراموش شده و رها شده اند. در بحبوحه تنش های منطقه ای بخش های شیعه نشین بحرین نیز همچنان ملتهب است، روستاهای شیعه نشین بخش عمده این جزیره را تشکیل می دهد و بیشتر جمعیت این کشور در این مناطق زندگی می کنند.

یکی از این مناطق جزیره سیترا است، پنج دقیقه رانندگی از جنوب منامه از طریق راه های خاکی مصنوعی ما را جزیره کوچکی می رساند که لقب پایتخت انقلاب گرفته است. در اینجا کسانی زندگی می کنند که خواستار تغییر سلطنت بحرین به حکومت جمهوری هستند و برای بیان خواسته خود نه از بمب استفاده می کنند و نه از گلوله های اتش زا سلاح آنها تنها گفتگو و تظاهرات مسالمت آمیز است.

تمام خیابان های جزیره که شماره بندی شده بودند اکنون به نام مخالفان شهید هستند و ایستگاه پلیسی که قبلا در خیابان شماره ۱ بود و اکنون خیابان شهید احمد فرحان است ایستگاه پلیس بیشتر شبیه یک قلعه نظامی است. بر اساس آمار سازمان های حقوق بشری جهانی از ابتدای قیام مردمی در بحرین تاکنون، دستکم 80 نفر کشته شده اند.

در جنوب سیترا منطقه ایکر قرار دارد که نماد مخالفت در اکتبر ۲۰۱۲ است، درگیری های اکتبر یکی از شدید ترین در گیری ها میان دولت و مخالفان بحرینی بود که پس کشته شدن یک پلیس در انفجار اتومبیلی در روستا آغاز شد.

حاکمان بحرینی همچنان به خشونت و نقض گسترده حقوق شهروندان ادامه می دهند و دولت بحرین به دلیل اتحاد با آمریکا و غرب در خلیج فارس از مصونیتی نانوشته برخوردار است.

هر روزی که می‌گذرد، به نظر می‌رسد انقلاب بحرین بیش از پیش در حال فراموشی است. تظاهرات ضد دولتی در کشور بحرین در واقع چالشی برای امریکا و غرب است. بحرین برای کشور امریکا و عربستان سعودی و دیگر پادشاهی‌های حاشیه خلیج فارس از نظر راهبردی بسیار اهمیت دارد و آنها در این برهه زمانی هیچ حرفی از اعمال اصلاحات یا تغییر رژیم در این پادشاهی‌ها نمی‌زنند.

اگر رژیم بحرین سقوط کند، این امر دیگر پادشاهی‌های منطقه را تهدید خواهد کرد و به همین دلیل است که عربستان سعودی به این کشور نیرو فرستاده است. در هر حال پادشاهی‌های منطقه از جمله عربستان در وضعیت متزلزلی به سر می‌برند.

تظاهرات فزاینده‌ای در عربستان و همچنین کویت، اردن و دیگر کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس جریان دارد. آنها این مسئله را یک تهدید قلمداد می‌کنند.

رژیم بحرین به جای مدارا، سیاست خشونت و سرکوب انقلابیون را با شدت بیشتری دنبال می کند. اما نکته بسیار مهم این است که امروز نه تنها جوانان شیعه و سنی بحرین بلکه کودکان و دانش آموزان بحرینی نیز به انقلابیون این کشور پیوسته اند و یک خواسته بیشتر ندارند و آن سرنگونی حکومت دیکتاتوری بحرین و ایجاد یک حکومت مردمی، آزاد و مدافع حقوق بشر درباره شهروندان بحرینی است.

* بخش هایی از این گزارش برگرفته از نشنال اینترست است.