شهدا، سرمایه های جامعه و محور همبستگی و غرور ملی
چکیده :یکی از معدود بخش هایی که سرمایه های انسانی اش با همه کج سلیقگی های حکومتی نزد جامعه محترم مانده، ایثارگران و شهدای 8 سال جنگ تحمیلی هستند؛ و از جمله این سرمایه های ماندگار، شهید صیاد شیرازی است؛ امیر شجاع ارتش که پس از سال ها رشادت در جبهه های دفاع از میهن، جانش را در کینه توزی خائن ترین جریان تروریستی ایرانی و همسنگران دشمن متجاوز، یعنی فرقه رجوی از دست داد و به خیل شریف شهدای سرفرازمان پیوست....
کلمه – علی بردبار: یکی از رویه های تلخ جاری در کشورمان، از دست دادن بی جایگزین سرمایه های اجتماعی است. اتفاقی که دوره ای با زبانی دیگر به عنوان “نخبه کشی” در جامعه ایران مطرح شد و هنوز هم به کار می رود. این در حالی است که جوامع توسعه یافته اصرار زیادی بر حفظ سرمایه های خود به عنوان لنگرگاه های جامعه و محورهای تفاهم و همبستگی ملی دارند.
برای اثبات ادعای بی توجهی به سرمایه های اجتماعی، مروری بر اسامی پرافتخاری که در زندان های کشورمان به عنوان زندانی سیاسی در اسارت اند، به تنهایی گویاست. همین طور بلایی که پیشتر در تبلیغات رسمی بر سر بزرگانی چون دکتر محمد مصدق، مهندس مهدی بازرگان، دکتر یدالله سحابی، آیت الله منتظری، و امثالهم آورده شد و موج آن سرمایه سوزی ها به دیگر بزرگان هم رسید تا چشم باز کنیم و ببینیم به جای در صدر بودن سرمایه های مورد وثوق و امتحان پس داده، فاقدان اصالت و نوکیسه ها بر مصدر امور ترکتازی می کنند.
یکی از معدود بخش هایی که سرمایه های انسانی اش با همه کج سلیقگی های حکومتی تا حد زیادی نزد جامعه محترم مانده، ایثارگران و شهدای 8 سال جنگ تحمیلی هستند. این عزیزان با وجود آنکه حاکمان کوته نظر، بارها تلاش کرده اند تا آنها را در خدمت اهداف کوتاه مدت سیاسی و قدرت انحصاری شان قرار دهند، اما از این ورطه به سلامت گذر کرده اند و هنوز می توان حول سرمایه آنها جلوه هایی از همبستگی ملی آفرید که این البته قدرشناسی و درایت جامعه و توان تمیز و تشخیص آن را به اثبات می رساند.
از جمله این سرمایه های ماندگار، شهید علی صیاد شیرازی است. امیر بی مثال و شجاع ارتش که پس از سال ها رشادت در جبهه های دفاع از میهن، جانش را در کینه توزی خائن ترین جریان تروریستی ایرانی و همسنگران دشمن متجاوز، یعنی فرقه رجوی از دست داد و به خیل شریف شهدای سرفرازمان پیوست.
شهید صیاد شیرازی اگرچه در بین آحاد جامعه قدرشناس و میهن دوست کشورمان صاحب ارج و قربی والاست، به صورت خاص سرمایه ای بی بدیل در انسجام درونی نیروهای مسلح ما محسوب می شد. او با توجه به سوابق انقلابی و توانمندی بالایی که به شهادت بسیاری از فرماندهان سپاهی و ارتشی جنگ از خود نشان داده بود، وزنه ای معتبر و هویت بخش برای توازن نقش ها بین دو نیروی مسلح ما، یعنی ارتش و سپاه بود. فارغ از بحث های فراوانی که می توان درباره دو پارچه بودن نیروهای مسلح کشورمان مطرح کرد که شاید همین امر از دلایل آلوده شدن یکی از این دو نیرو به انواع و اقسام فعالیت های انحصاری در اقتصاد و دخالت در سیاست بر خلاف اساسنامه اش و دستور صریح امام شده باشد، اما به عنوان یک واقعیت موجود، هماهنگی بین این دو نیرو و حفظ شان و مرتبت هر دوی آنها نیازمند وزنه هایی انسانی بود که در ارتش جمهوری اسلامی، این نقش را تا حد زیادی شهید صیاد شیرازی ایفا می کرد.
امروز هم اگرچه او در بین همرزمانش نیست، اما سرمایه او با توجه به کسب درجه رفیع شهادت همچنان در خدمت ارتش است و جامعه نیز از سرمایه معنوی و اجتماعی او و دیگر شهدا برخوردار است. چه خوب است که جامعه در برابر استفاده ابزاری حکومت از همه ارزش ها و از جمله شهدا و ارزش های دفاع مقدس که شاید قابل درک بود اگر به جبهه گیری می انجامید، اما به رفتار واکنشی دچار نشده و با این سرمایه ها به مثابه یک ارزش مشترک، احساس غرور و همبستگی با دیگر هم میهنانشان می کنند.
از جمله صحنه های زیبای بلوغ اجتماعی در این حوزه، در زمان تبلیغات انتخاباتی سال88 بود که هواداران میرحسین که عمدتا از جوان ها بودند، شعار “بسیجی واقعی، همت بود و باکری” را سر دادند که گویای اوج درک و شعور سیاسی و اجتماعی آنها بود. این جامعه نشان داده که فارغ از حب و بغض هایی که حاکمان در صدد تحمیل آنها به جامعه هستند، توان تشخیص اصولی از ارزش های واقعی و سرمایه هایش را دارد و در این بین شهید امیر سپهبد علی صیاد شیرازی جایگاهی کم نظیر دارد و به عنوان سرمایه ای اجتماعی، بر سر و چشم همه علاقمندان به میهن قرار دارد.
در پنج هزارمین روز شهادت آن امیر سرفراز به روان پاکش درود می فرستیم و توفیق قدردانی و حفظ سرمایه آن شهید عزیز و همه شهدا را با حفظ و تداوم راه تورانی شان از خدای مجاهدان فی سبیل الله مسالت داریم.
تو آژانس شیشه ای یه جمله بود می گفت : هشت سال شهید دادیم که امثال کاظم خان قلدر بشن و هر غلطی دلشون خواست بکنن . . .
خدا انشالله شهید صیاد و تمامی شهدا را را قرین رحمت خویش کند.
یا حسین میر حسین
سلام و درود خدا به شهدای راه حق. خوشا به حالشون که رفتن و این روزها رو ندیدن
خدا شهید صیاد رو رحمت خودش کنه و همچنین رهروان راهش رو که در حبس و حصر هستند امروز. بی شک اگر صیاد ها و باکری ها و همت ها الان زنده بودند یا منزوی بودند و یا گوشه زندان.
ممنون ازت کلمه کارت درسته. خار چشم حاکمان دروغگویی
این مملکت باید به نحوی اداره شود که اصلا شهید نداشته باشد که باعث افتخار ما گردد. ما اگر در کار بقیه کشورها دخالت نکنیم، آنها هم با ما جنگ را آغاز نخواهند کرد که اینهمه شهید بوجود آید.
درود به روان پاک مرد آهنین جبهه های جنگ ایران و عراق امیر بی ادعا و مردمی با اخلاص و بی توجه به دنیا به یاد دارم زمانی که فرمانده نیروی زمینی ارتش در زمان جنگ بود حاضر به قبول زمین اهدایی نظام نشد ووقتی آقای کروبی که مسئول ونماینده امام در بنیاد شهید بود علت را جویا شد شهید والا مقام به ایشان گفت من فرمانده نیرویی هستم که اکثریت قریب به اتفاق آنها هنوز مسکنی ندارند وتا مادامی که فرمانده آنها باشم حاضر به پذیرفتن زمین و مسکن نیستم