آغاز فعالیت کلمه؛ احتمال حضور میرحسین موسوی در انتخابات

چکیده :آنچه می خوانید، اولین شماره از سلسله مطالبی است که تحت عنوان "روزشمار انتخابات دهم ریاست جمهوری" از امروز در کلمه منتشر خواهد شد. این سلسله مطالب به مرور سریع مهمترین اخبار و گزارش های منتشر شده در مطبوعات و سایت ها درباره انتخابات دهم اختصاص دارد و به طور روزانه، مطالب همان روز در چهار سال قبل را پوشش می دهد. ...

کلمه – گروه سیاسی:  چهار سال قبل، بیست و ششم آذرماه 1387 سایت خبری- تحلیلی کلمه در حالی فعالیت خود را آغاز کرد که کمتر کسی تصور می کرد میرحسین موسوی  چندی پس از آن تصمیم قطعی به حضور در انتخابات بگیرد. حتی خود میرحسین هم تا وقتی که کارد به استخوان نرسیده بود، خار در چشم و استخوان در گلو سکوت کرده بود: برای بیست سال!

چهار سال قبل در مثل امروزی، یاران موسوی پیشتاز راهی شدند که پس از شکل گیری موج حمایت و استقبال در افکار عمومی، میرحسین هم به آن پیوست و از عرصه فرهنگ و هنر به سیاست بازگشت تا در مقابل فرهنگ دولتی و دولت ضد فرهنگی مستقر، راه جدیدی را پیشنهاد کند؛ راهی که با وجود فراز و نشیب های عجیب و غیر قابل پیش بینی، تا امروز هم ادامه داشته و آن آرمان و ایمان اولیه را فراموش و رها نکرده است.

میرحسین موسوی و همراهان سبزاندیش او در این راه، با سختی های بسیاری در ایام قبل و بعد از انتخابات رو به رو شدند. اما مسیر را گم نکردند و کلمه توحید و  توحید کلمه را سرلوحه کار خود قرار دادند. دروغ، فریب، تهمت، تهدید، بی عدالتی، تقلب، سرکوب، ظلم و جور، حبس و زندان، جراحت و حتی شهادت؛ هیچ یک نتوانست همراهان سبز پر امید را  که چونان یک دوی استقامت امانت را دست به دست می کردند از ادامه راه بازدارد. بازخوانی یادداشت “چرا کلمه” که چهار سال قبل در نخستین روز فعالیت سایت کلمه در آن منتشر شد، نشان می دهد که پایداری و استقامت در این مسیر سبز، بر مبنای کدام مشی و اعتقاد بوده که تا امروز ادامه یافته است. راه همان است که بود.

بسیاری از مخالفان در این راه، از نو همراه شدند. بسیاری از حامیان سابق دولت به اشتباه خود پی بردند. بسیاری از مردم  از حقایق آگاه شدند. لکنت زبان ها برطرف شد. خط کشی های کهنه کم اهمیت شد و خط و خطوط تازه ای رسم شد. چه بسیار خصومت های بی مبنا و مرزبندی های بی معنا که جای خود را به همدلی و اعتماد داد. چه بسیار فریب کاری ها و زشت کاری ها که نتایج و پیامد آنها بر همه آشکار شد. چقدر سره از ناسره جدا و مایه ها و سرمایه ها که برملا و هویدا شد.

کی می شد تصور کرد اقتدارگرایی تا این حد رسوا، حقوق انسانی تا این حد مهم، معایب تمرکز قدرت تا این حد آشکار، و بازگشت به قانون و خرد جمعی و دین رحمانی و نگاه انسانی تا این حد ضروری شود؟ چگونه می شد به این سرعت و به این سادگی به این میزان اجماع ملی درباره مشکلات ساختاری نظام رسید؟ و چه کسی می توانست این حجم از آگاهی و گرایش عمومی به تغییر و تحول را ایجاد کند؟ آن هم به این شکل کاملا درونی، بدون ذره ای بودجه و حمایت دولتی و حمایت ویژه خارجی و داخلی، تنها با اتکا به مردم که تنها رسانه های این حرکت بوده اند و اقشار مختلف که تنها سرمایه های جنبش سبز در این راه پر امید به شمار می روند.

این همه برکات، همه در این عمر کوتاه؟ باورش دشوار است اما واقعیت دارد. 26 آذر 1387 نقطه آغاز موجی بود که در 22 خرداد نشان داد سر ایستادن ندارد: موج سبز آگاهی و آزادی ملت نه تنها در هفته پایانی خرداد 88 فروکش نکرد، که خروش های پیاپی پس از آن نشان داد که راهی دراز در پیش است. اما امید به فردایی بهتر، ایمان به اینکه آنچه بر ما حاکم است حق ما نیست و اطمینان همگان از اینکه آنچه با زور برقرار است برآمده از رای ملت نیست؛ امروز در چهار سالگی عمر خود است و دور نیست روزی که ملت با اتکا به همین امید و ایمان و اطمینان همگانی، سرنوشت دیگری را برای خود و برای فردای ایران رقم بزنند.

رای ملت که چهار سال پیش آن را به ناحق کنار گذاشتند، امروز در حصر است. در حصار خودخواهی ها و زندان خودکامگی های حاکمانی که حتی اینهمه خسارت و فاجعه هم نتوانسته این لکنت زبان را از آنها بگیرد که اعتراف کنند مار در آستین پرورده اند و به غلط از رئیس دولت حمایت کرده اند و جمهوری اسلامی را به تقلب و سرکوب آلوده اند تا به خیال خود قدرت مطلقه و حکومت یکدست را حفظ کنند، هرچند به آن هم نرسیدند: از مشروعیت زدند و به کارآمدی هم نرسیدند، دموکراسی را قربانی کردند و به توسعه هم نرسیدند، انسان ها و حقوق آنها را فدا کردند و حالا قدرتی شکننده و دولتی متزلزل را حفظ کرده اند که غرق در دروغ، فساد، بی کفایتی، و اگر نخواهیم تعارف کنیم در یکی دو قدمی فروپاشی است. این اما فقط سرنوشت حاکمیت فعلی نیست، سرنوشت ایران ما هم هست، و بلکه سرنوشت ایمان ما هم. از همین روست که با همه سختی ها و مشکلات، نمی توان بی تفاوت بود.

آنچه در زیر می خوانید، اولین شماره از سلسله مطالبی است که تحت عنوان “روزشمار انتخابات دهم ریاست جمهوری” از امروز در کلمه منتشر خواهد شد. این سلسله مطالب به مرور سریع مهمترین اخبار و گزارش های منتشر شده در مطبوعات و سایت ها درباره انتخابات دهم اختصاص دارد و به طور روزانه، مطالب همان روز در چهار سال قبل را پوشش می دهد.

انتشار این مطالب، فرصتی است برای آنکه به چهار سال قبل بازگردیم، مسیر آمده را از سر نو مرور کنیم و ببینم از کجا به اینجا آمده ایم و چگونه آمده ایم. این مرور گذشته، به یاری دوستان و همراهانی که حتما با یادآوری ها و نظرات خود به تکمیل و افزایش دقت این مجموعه کمک خواهند کرد، می تواند منشأ برکات بسیاری باشد و بر غنای حافظه تاریخی جنبش سبز و گسترش آگاهی همراهان سبزاندیش نسبت به مسیر طی شده، بیفزاید.

روزشمار تاریخ ؛ انتخابات دهم

با راه‌اندازی سایت کلمه؛ حامیان میرحسین هم کلید زدند

۲۶ آذر ۱۳۸۷

سرخط خبرها

آغاز به كار «كلمه‌» منتسب به ميرحسين موسوي (خبرگزاری فارس)

آغاز به كار سايت منتسب به ميرحسين (تابناک)

مناظره روانبخش و رضا خاتمي در دانشگاه تهران (خبرگزاری فارس)

با راه‌اندازی سایت کلمه؛ حامیان میرحسین هم کلید زدند (سایت فردا نیوز)

عضو شورای سردبیری روزنامه رسالت: نامزدی کروبی دوئل میان گفتمان‌های اصلاحات است (خبرگزاری مهر)

در جمع دانشجويان خاتمي از ناگفته ها گفت (روزنامه اعتماد)

ایسنا با دستور، عکسهای خاتمی را حذف کرد (یاری نیوز)

فراتر از خبر

پاییز روزهای پایانی خود را سپری می کرد که سایت های و خبرگزاری ها، آغاز به کار یک سایت جدید را اعلام کردند و این یکی از مهمترین اخبار سیاسی آن روز شد. تنها شش ماه به انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری باقی مانده بود و به مانند انتخابات های قبلی باز هم نام «میرحسین موسوی» سر زبان ها افتاده بود اما اینبار سایت منتسب به میرحسین رونمایی شد تا کارشناسان سیاسی و مردم به این اسم با جدیت بیشتری نگاه کنند.

‌

‌

برخی خبرها اعلام می کرد که این سایت توسط دوستان نزدیک میرحسین اداره می شود و برخی آن را مستقیم منتسب به او می دانستند و از سوی دیگر برخی هم این سایت را سایت هواداران میرحسین عنوان می کردند.

سایت تابناک در این باره نوشت: «همانطوريكه برخي منابع خبري در روز‌هاي گذشته از احتمال راه اندازي سايت خبري تحليلي توسط حلقه‌فكري نزديكان مير حسين خبر داده بودند، امروز صبح پايگاه اطلاع رساني كلمه راه اندازي شد».

خبرگزاری فارس ، خبرگزاری در زمانه ای که هنوز انتشار مطلب درباره «میرحسین موسوی» در رسانه های کشور ممنوع نشده بود نیز به نقل از سرویس فضای مجازی خود، خبر آغاز به کار این سایت را منتشر کرد و آن را منتسب به جریان فکری نزدیک به میرحسین عنوان کرد.

‌

‌

سایت فردا نیوز که توسط افراد نزدیک به قالیباف شهردار تهران اداره می شود، به طور مفصل تر خبر راه اندازی سایت کلمه را منتشر کرد

‌

برگزیده ها

برگزیده های امروز روزشمار، دو مقاله روز دارد یکی درباره کلمه است و دیگری درباره میرحسین اما هر دو باز انتشار مطالبی است که در روز نخست آغاز به کار «کلمه» در آذر ۱۳۸۷ در این سایت منتشر شد. پس در «چرایی کلمه» باشیم و بخوانیم «مثل او» .

‌

مقاله روز/ سایت کلمه/ چرا کلمه

چرا کلمه؟

دراین میانه ی پرهیاهوی خاکستری ضرورت حضور “کلمه” چیست؟ در این آشوبناکی پر همهمه و هیاهو ، در این وانفسای اخبار و آگهی ، تایید و تکذیب، زنده بادو مرده باد، تردید و ترغیب، در این جنگل گزاره های پر از صدق وکذب، کپی های معتبر تر از اصل، حاشیه های پر رنگ تر از متن، چه انگیزه ای حس نیاز برپایی این باروی اطلاع رسانی را بر انگیخته است؟ ما کدام صدا را ندا میکنیم؟ “کلمه” منادی کدام کلام است و در جستجوی کدام کلمه است؟

“کلمه” نه ادعای راه هموار جدید دارد و نه داعیه ی مرام بدیع. نه داعیه دار آرمانشهر سحرانگیز شفابخش، نه انذار دهنده از آینده ی مبهم هراسناک.”کلمه” نه مدعی پرچمداری یک نهضت است، نه پیروعزلت گزیده ای در گوشه ی یأس. نگاه “کلمه” به همین جاده رفته و راه پیش روست. نگاهی به پیروزی ها و شکستها، سپیدی ها و سیاهی ها، سکوت ها و فریاد ها، غم ها و شادی ها. خلاصه بگوییم نگاه “کلمه” به متن زندگی مردمی است که با هم گریستند و خندیدند با هم زندگی را به شادی نشستند یا زانوی غم بغل کردند. هدف “کلمه” بازخوانی تجربه های تلخ و شیرین یک ملت و جمعیت است. “کلمه” در جست وجوی آینده ی روشن پیش رو چراغ به دست به گرد شهر آمده است.

“کلمه” از ایمانیان دروغین حقیقت نیست، بل ایمان را در طلب دائم حقیقت جست و جو می کند و از مخاطب خود برای طی کردن این راه سنگلاخ پر پیچ همراهی را تمنا می کند. اما اگر “کلمه” همه ی این ها هست و همه ی آن ها نیست پس چرا “هستی” خود را به “نیستی” ترجیح داد؟ ما مسلمانیم!. مثل متن مردم این سرزمین. این تقدیر و تدبیر متن ما مردم است. اما معتقدیم که باید مسلمانی ز سر گیریم. باید مسلمانی را تمرین کرد، باید زیست مسلمانی را دوباره از نو تعریف کرد. این را “کلمه” نمی گوید. این را تاریخ یک ملت می گوید. باید اگر چه حتی به نسل ما قد ندهد، اما مسلمانی را برای کودکان سرزمین “علی” از صفحه های ابتدایی شناسنامه به متن آن منتقل کنیم. باید زندگی مسلمانی را حتی اگر لازم باشد از الفبای آن تمرین کنیم. توحید را سرمشق کنیم.

اما از “کلمه” در عمل و به عنوان یک سایت خبری تحلیلی چه انتظاری می توان داشت؟ همانگونه که اشاره شد ما معتقدیم که زیست مسلمانی به عنوان یک الگو می تواند در متن و بطن هر فعالیت اجتماعی جاری شود و حالا که سی سال از تجربه ی گرانقدر انقلاب اسلامی می گذرد ،انقلابی که به نام الله منادی یکی از اولین الگوهای زیست مسلمانی در دهه های آخر قرن بیستم شد، باز خوانی تجارب گرانبهای گذشته به عنوان راهنمای عمل آینده و آماده کردن شهروند مسلمان برای زندگی در جهان پرتلاطم چند فرهنگی یک ضرورت اجتناب ناپذیر است. “کلمه” خود در ابتدا تلاش می کند تا با اطلاع رسانی بر مبنای صدق و راستی و “نقد مشفقانه” گامی و قدمی هر چند تمرینی در جهت عملیاتی شدن  این ایده در عرصه ی اطلاع رسانی بردارد. از این رو “سایت خبری تحلیلی کلمه” نه لزوما یک سایت اطلاع رسانی صرف است و نه لزوما پایگاهی انتخاباتی که باید گفت شاید تقارن تولد کلمه با شروع گمانه زنی ها در باره انتخابات آینده بیشتر مبتنی بر تصادف بود تا تدبیر. اگر چه در هنگامه ی مقتضی، این سایت با مواضع شفاف و تحلیل های خود سعی در ایجاد بستری مناسب در جهت تحقق حقوق ملت خواهد کرد.

‌

مقاله روز/ سایت کلمه/ مثل او

مثل او

۱
مثل او. مثل میرحسین موسوی. انسانی متعادل؛ زیبا صورت و سیرت؛ کم گو و زیاد شنو؛ اصول گرا و آزاداندیش؛ ایدئولوژی گرا و غیرمتصلب؛ آرمان خواه و غیرتمامت خواه؛ مردم گرا و نه نخبه ستیز؛ محتاط و نه محافظه کار؛ دین باور و نه عقل گریز؛ انقلابی و نه افراطی؛ کثرت گرا و نه آنارشیست؛ وحدت گرا و نه «من»گرا؛ جمع گرا و نه فردستیز؛ عدالت خواه و نه خواهان برابری در فقر؛ ارزش محور و نه واقعیت گریز؛ عزت گرا و نه مصلحت ستیز؛ تجددگرا و نه سنت گریز؛ عرفان گرا و نه صوفی؛ سلطه ستیز و نه رابطه گریز.

مثل او. مثل میرحسین موسوی. هنرمندی سخت دوست داشتنی؛ هنرمند و دردمند؛ خاکی و افلاکی؛ لطیف و ظریف؛ پرشور و پراحساس؛ پرامید و پرنشاط؛ نقاشی صاحب سبک؛ نقاشی صاحب نقش؛ نقاشی خالق نقش: نقشی از جامعه، آنگونه که هست و آنگونه که باید باشد؛ نقشی از من و تو، آنگونه که هستیم و آنگونه که باید باشیم؛ نقشی از هزاران راه رفته و هزاران راه نرفته؛ نقشی از زیبایی ها و زشتی ها؛ نقشی از خودی سازی ها و دگرسازی ها؛ نقشی از حریم ها و حرمت ها؛ نقشی از نماهای دور و نزدیک؛ نقشی از کامیابی ها ناکامیابی ها؛ نقشی از راه ها و رهروها؛ نقشی از رفتن ها و نرفتن ها؛ نقشی از افراط ها و تفریط ها؛ نقشی از حال و آینده؛ نقشی از چالش ها و فرصت ها؛ نقشی از مردمی ها و نامردمی ها؛ نقشی از باهم بودن ها و برهم بودن ها؛ نقشی از امیدها و نامیدی ها؛ نقشی از اشک ها و لبخندها.

مثل او. مثل میرحسین موسوی. سیاست پیشه ای با اخلاق؛ صاحب قدرتی با مرام؛ بازیگر زمین های ناهموار؛ تدبیرگر روزهای سخت: تدبیرپیشه ای که در بحرانی ترین شرایط تاریخی این مرز و بوم، و در شرایطی که از منجنیق آسمان و زمین بلا می بارید، تصویر و تصدیقی زیبا و خاطره انگیز و ماندگار از «مدیریت» کلان یک جامعه ی دینی-انقلابی برجای گذاشت؛ دولت مردی که در زمانه ی مقبولیت و مشروعیت «دولت گرایی»، «تمرکزگرایی»، «انجماد/انقباض گرایی اقتصادی»، و «چپ گرایی های کودکانه»، گام در راهی «میانه» (در میانه راست و چپ افراطی) نهاد، و به مثابه جزئی از «راه حل» مشکلات شالوده شکن جامعه ی خود نقش آفرینی کرد.

۲
نمی دانم، در آینده، یکبار دیگر جامعه ی ما «مثل او» را در عرصه ی سیاست و قدرت تجربه خواهد کرد یا خیر، اما می دانم، «او» و «مثل او» چه «بیایند» و چه «نیایند»، همیشه در زیباترین حوض های نقاشی مردم این سرزمین کهن حضور سبزشان نقش شده است؛ حضوری شبیه «یار دبستانی»؛ شبیه «حسن و محبوبه» (آنگونه که معلم بزرگوار ما شریعتی از آن سخن می گفت)؛ حضوری به مثابه یک الگو؛ به مثابه کسی که چون بپرسیم که آیا می توان «درقدرت» و در عین حال «برقدرت» بود، بی درنگ «او» در پاسخمان می نشیند؛ اگر بپرسیم که آیا می توان جز در رضای خدا و خلق خدا به قدرت نیندیشید، بی درنگ «او» در پاسخمان می نشیند؛ اگر بپرسیم آیا می توان دست مهر امام را بر سر داشت و در برابر بی مهری های این و آن دم فروبست، بی درنگ «او» در پاسخمان خواهد نشست؛ اگر بپرسیم که آیا می توان در دوران تبدیل شدن انقلاب به نظام، کماکان دلمشغول و دلنگران شعارها و آرمان های انقلاب بود، بی درنگ «او» در پاسخمان خواهد نشست؛ اگر بپرسیم آیا می توان در زمانه ای که انقلابیون به طبقه ی حاکم و مرفه تبدیل شده اند، کماکان دغدغه فقر و غنا را داشت و به پابرهنگان، کوخ نشینان، و حاشیه نشینان اندیشید، بی درنگ «او» در پاسخمان خواهد نشست؛ و بالاخره، اگر بپرسیم که آیا می توان «میرحسین موسوی» بود و مرعوب شکوه و عظمت خود نشد، بی درنگ «او» در پاسخمان خواهد نشست.

۳
نمی دانم، ولی باز می دانم که در آستانه ی ورود به دهه ی چهارم انقلاب، سخت نیازمند نوشتن «تاریخ حال» و «تاریخ سکوت» هستیم: سکوتی که یک دنیا حرف برای گفتن دارد؛ سکوتی که پر از فریاد است؛ سکوتی که در ژرفای وجود خود، تاریخ یک انقلاب و یک ملت را پنهان دارد. نمی دانم می توانم این تاریخ سکوت را بنویسم یا نه، اما می دانم که باید بنویسم. باید بنویسم، شاید که «یاسی» دیگر «پاس» داشته شود.