احمد زیدآبادی به زندان رجایی شهر بازگشت

چکیده :دبیرکل زندانی سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت) که آبان ماه به بیمارستان و پس از آن به مرخصی درمانی آمد، عصر روز سه شنبه و در پی تمدید نشدن مرخصی اش به زندان بازگشت....

احمد زیدآبادی روزنامه نگار و فعال سیاسی در پی عدم تمدید مرخصی به زندان رجایی شهر بازگشت.

به گزارش کلمه، دبیرکل زندانی سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت)  که آبان ماه به بیمارستان و پس از آن به مرخصی درمانی آمد، عصر روز سه شنبه و در پی تمدید نشدن مرخصی اش به زندان بازگشت.

چهارشنبه اول آذر مقامات قضایی با مرخصی این فعال ملی- مذهبی، که برای انجام مراحل درمانی از زندان رجایی شهر به بیمارستان امام خمینی منتقل شده بود موافقت کرده بودند.

زیدآبادی که برای تحمل محکومیت ۶ سال زندان خود در زندان رجایی شهر کرج به سر می برد، چند روز پیش و در پی بروز برخی ناراحتی‌های گوارشی به بیمارستان امام خمینی منتقل شده و تحت درمان قرار گرفته بود.

دبیرکل سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت) در خرداد ۸۸، تنها ساعاتی پس از اعلام نتایج انتخابات جنجالی ریاست جمهوری دهم از سوی ماموران امنیتی بازداشت و ۱۴۱ روز در سلول انفرادی بند ۲۴۰ زندان اوین به سر برد.

در آذر ماه ۸۹ از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ۶ سال زندان و تبعید در گناباد و ممنوعیت مادام‌العمر از فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی محکوم شد و زیدآبادی اکنون در زندان رجایی‌شهر، دوران محکومیت خود را می‌گذراند.

این روزنامه نگار چند روز پس از آنکه به مرخصی آمد طی پست فیس بوکی ضمن قدردانی از تمامی دوستانِ پیگیرِ وضعیتِ خود نوشت: “شش ماه پیش به بیماری پوستی قارچ مبتلا شدم، اما در زندان مداوا شدم. پس از آن سرما خوردم که تبدیل به برونشیت شد اما با مصرف آنتی بیوتیک ها قوی آثار برونشیت بر طرف شد ولی سینه و گلویم همچنان ناراحت بود. دکتر زندان رفلکس معده را سبب این ناراحتی تشخیص داد و از بیرون زندان دارو برایم تهیه شد. در همین زمان گلو و حنجره ام پر از آفت شد و جوش های کوچکی زد که پنداری گلویم پر از خار و خاشاک شده است. معالجات داخل زندان باعث بهبود نشد و تپش قلب شدید هم به خصوص در نیمه های شب به این بیماری اضافه شد. پس از آن با تشخیص پزشکی قانونی و موافقت دادستانی برای مداوا به بیمارستان خارج از زندان منتقل شدم.طبیبان معالج در جستجوی علت این ناراحتی ها هستم اما همگی می گویند که این ناراحتی ها قابل رفع است. بنابراین ضمن سپاس از همه ی دوستانی که در این باره حساسیت نشان دادند تاکید می شود میزان ناراحتی همین مقدار است و کم یا بیش از آن صحیح نیست.”