عذر تقصیر به پیشگاه محمد و قرآن

چکیده :در ایران اسلامی که قرار است رهبرانش دنیای اسلام را رهبری کنند و مدیرانش به مدیریت جهان بپردازند، سکوتی مرگبار درباره توهین به قرآن و پیامبر اسلام دیده می شود. نه از رسانه های رسمی، نه از مدعیان حکومتی و نه از کفن پوشان حرفه ای؛ از هیچ یک صدایی بلند نمی شود. بهانه قرآن سوزی هم ناشی از این بوده که مستبدان حاکم به نام دین، برای آنکه بی کفایتی خود و ناتوانی مبلغان رسمی دینی را جبران کنند، به برخوردهای امنیتی و قربانی گرفتن از کسانی رو آورده اند که زشتی های مدعیان دینداری را دیگر نتوانسته اند تحمل کنند و به انگیزه ی فرار از دین سیاست زده ی حاکم، به تغییر دین روی آورده اند....

کلمه – حسین ناصری نیا:

1. خبر تلخ و دردناک است. یک کشیش در آمریکا اقدام به سوزاندن قرآن و تصویری از پیامبر مکرم اسلام کرده است. او سال قبل هم جنجالی را درباره قرآن سوزی به راه انداخته بود. در جهانی که بسیاری از مسلمانان به افراط گری و غیرستیزی متهم می شوند، این فرد آشکارا دست به توهین به کتاب مقدس مسلمانان و پیامبر ایشان زده و هیچ واکنش مهمی از سوی صلح طلبان و دغدغه داران تساهل و هم زیستی ادیان و فرهنگ ها در جهان نمی بینیم.

2. واقعیتی تلخ تر و دردناک تر هم هست. در ایران اسلامی که قرار است رهبرانش دنیای اسلام را رهبری کنند و مدیرانش به مدیریت جهان بپردازند، سکوتی مرگبار در این باره دیده می شود. نه از رسانه های رسمی، نه از مدعیان حکومتی و نه از کفن پوشان حرفه ای؛ از هیچ یک صدایی بلند نمی شود. انگار نه انگار که همینها به بهانه پاره شدن عکس امام چه شورشی در خلق وابسته به خود برپا کردند و به نام توهین به امام حسین – داستانی که از اساس دروغ بود – اتوبوس اتوبوس آدم در 9 دی به خیابان ها آوردند. اما سه روز از این حادثه غم انگیز گذشته و از شخص اول و شخص دوم و اشخاص بزرگ و کوچک مملکت هنوز صدایی بلند نشده است.

3. علما و مراجع دینی که باید حافظان سنگر دین باشند و از مقدسات جامعه حراست کنند، آنقدر که به دنیا و سیاست مشغول اند، گویا دیگر نسبت به توهین به کتاب الله و رسول الله هم حساسیتی ندارند. آیت الله شاهرودی و اذنابش مشغول رفع و رجوع ماجرای مشاور اعظم و پروژه برجهای دوقلوی شیراز، آیات مهدوی و یزدی و مصباح و اقرباء مشغول سر و دست شکستن برای فرستادن یک چند نماینده وابسته به مجلس، آیت الله نوری همدانی نگران منوریل نزدیک حرم حضرت معصومه، آیت الله مکارم نگران تحویل نگرفتن چند فرمانده سپاه … بقیه هم گرفتار کاری از همین سنخ.

4. از مراجع و علمای مستقل که وابسته به حکومت نیستند هم هنوز صدایی شنیده نشده. هرچند اگر گفته می شد هم شاید به گوش کسی نمی رسید. آخرین نمونه اش حمله دیروز به دفتر آیت الله بیات که بار دیگر نشان داد حتی مراجع هم از شر حاکمیت فعلی در امان نیستند. اما باز این خفقان فعلی از مسئولیت علمای حق طلب کم نمی کند و دلیلی برای تبرئه آنها از سکوت در برابر ظلم به پیامبر و قرآن نیست.

5. بهانه کشیش آمریکایی برای برپا کردن بساط قرآن سوزی، خود درد دیگری است که فریاد زدنش هم به سادگی ممکن نیست. ماجرای گسترش کلیساهای خانگی و واقعیت تلخ «یخرجون من دین الله …» که تنها یکی از کارنامه های شوم استبداد دینی حاکم است و نگارنده تاب باز کردن بحثش در عرصه عمومی را ندارد، مسبب آن شده که همین مستبدان حاکم به نام دین، برای آنکه بی کفایتی خود و ناتوانی مبلغان رسمی دینی را جبران کنند، به برخوردهای امنیتی و قربانی گرفتن از کسانی رو بیاورند که زشتی های مدعیان دینداری را دیگر نتوانسته اند تحمل کنند و به انگیزه ی فرار از دین سیاست زده ی حاکم، به تغییر دین روی آورده اند. حکومت دینی که قرار بوده مردم را به بهشت ببرد، حالا که بدکاری متصدیانش باعث شده عده ای به سمت دیگری بروند، می خواهد در همین دنیا جای خدا بنشیند و آن عده را در جهنم فرض بگیرد و مجازات کند.

6. خداوند در قرآن به پیامبرش اعلام می کند که به کافران بگوید معبود او و آنها جداست، و بگوید: «لکم دینکم و لی دین». اگر آن کشیش آمریکایی و این عالمان سیاست زده و دین فروش ایرانی، همین یک آیه از قرآن را می فهمیدند و درس می گرفتند، امروز شاهد فاجعه توهین به مقدسات یک میلیارد مسلمان نبودیم. پس جا دارد هم از بابت این فاجعه و هم از بابت این سکوت قبرستانی، عذر تقصیر به پیشگاه محمد(ص) و قرآن بیاوریم و بگوییم: یا رسول الله! ببخش ما را که بزرگان دین و کشورمان مانند آنچه قرآن درباره بزرگان یهود و نصارا می گوید، دین را بازیچه ی دنیاطلبی شان ساختند و ندیدند و نفهمیدند آنچه را که باید می دیدند و می فهمیدند و فریاد می زدند. یا رسول الله، عذر تقصیر! که این مدعیان با دین تو بد کردند و با امت تو بدتر، و ما حیرانیم که به خاطر نابودی دین این مردم در عهد حکومت اسلامی بیشتر شرمنده باشیم یا نابودی دنیایشان. ما را ببخش و بر ما خرده نگیر، که دین و سیاست را آنسان به هم آمیختیم که از دینمان تقدسی باقی ماند و نه از سیاستمان عقلانیتی. این روز و حال این بخش از امت توست، و حق داری اگر در روز موعود به پروردگارت شکوه کنی: « یا رب ان قومی اتخذوا هذا القرآن مهجورا».