در آستانه آن روز باشكوه در بهمن ماندگار/ احمد پورنجاتی
چکیده :تا توده "عوام" است،ستمگر به دوام استپرسید كسی ، راه كدام است؟گفتم كه نه آسوده و رام است!این ظلمت شبگیر ،چو بختك،افتاده به جان وطن...
تا توده “عوام” است،
ستمگر به دوام است
پرسید كسی ، راه كدام است؟
گفتم كه نه آسوده و رام است!
این ظلمت شبگیر ،چو بختك،
افتاده به جان وطن اینك
زد آفت تحمیق به جان ها،
نومید همه پیر و جوان ها
این بود همان وعده كه دادیم؟
در بیست و دوی بهمن و شادیم!
شد چكمه و نعلین هماغوش،
هر روزن دیوار پر از موش!
موشان بس آلوده به تزویر
گه برسر منبر ، گهی از زیر
هی خطبه بخوانند كه ای خلق
در طاعت “ما” كرد خدا خلق!
هرچند كه گفتیم در آغاز،
بس طرفه سخن های تر و ناز!
اما چو سوار خر مقصود نشستیم،
راه نفس منتقد خویش ببستیم!
گفتیم:اگر مصلحتی هست، همین است
بی چون و چرا، هرچه بگوییم چنین است!
افسوس كه این عمر گرانمایه هدر شد
فرزند به حق، مدعی راه پدر شد!
گفتا : پدر خوب كتك خورده ی دیروز!
بگذر ز رجز خوانی و برگرد به امروز!
این راه ظفرمند كه در پیش گرفتیم،
“سبز” است ،قوی دار كه رفتیم!
یادت نرود محفل رندان خردمند،
اینك شده زندان ” اوین” وای از ین بند!
* تا توده عوام است،
ستمگر به دوام است*
احمد پورنجانی
منبع: فیس بوک شخصی
تا توده ترسان است، سنمکر به دوام است