وتوی روسی- چینی
چکیده :وتوی قطعنامه ضد سوریه در شورای امنیت، ضربه ای سنگین به اپوزیسیون اسد و متحدان خارجی آن به شمار می رود. دومین وتوی مشترک روسی-چینی، امیدهایی را که اپوزیسیون به بین المللی ساختن بحران و هموار کردن راه دخالت نظامی در سوریه داشت به یاس بدل کرد.ناکامی این قطعنامه که خواستار کناره گیری رئیس جمهوری سوریه بود، حکومت اسد را وارد مرحله تازه ای از رویارویی با مخالفان می کند. از این نقطه به بعد، باید دید دو طرف با شکاف پر نشدنی درون شورای امنیت چگونه برخورد کرده و موضع سرسختانه موسکو و پکن را چگونه در محاسبات خود لحاظ خواهند کرد. ...
محمد عطایی
وتوی قطعنامه ضد سوریه در شورای امنیت، ضربه ای سنگین به اپوزیسیون اسد و متحدان خارجی آن به شمار می رود. دومین وتوی مشترک روسی-چینی، امیدهایی را که اپوزیسیون به بین المللی ساختن بحران و هموار کردن راه دخالت نظامی در سوریه داشت به یاس بدل کرد.
ناکامی این قطعنامه که خواستار کناره گیری رئیس جمهوری سوریه بود، حکومت اسد را وارد مرحله تازه ای از رویارویی با مخالفان می کند. از این نقطه به بعد، باید دید دو طرف با شکاف پر نشدنی درون شورای امنیت چگونه برخورد کرده و موضع سرسختانه موسکو و پکن را چگونه در محاسبات خود لحاظ خواهند کرد.
از اواسط تابستان به این سو، گروه های مخالف حکومت به شکل فزاینده ای به استفاده از روش های خشونت آمیز و حملات مسلحانه علیه ارتش و مراکز دولتی روی آورده اند. به موازات سرکوب معترضان توسط نیروهای امنیتی، حملات ارتش آزاد سوریه و تحرکات گروه های مسلح در نقاط مختلف این کشور اوج گرفته است. روشن است که شورای ملی سوریه، به عنوان بزرگترین چتر سیاسی مخالفان رژیم، و ارتش آزاد که در نقش جناح نظامی آن ظاهر شده است، بر روی عملیات مسلحانه علیه ارتش سوریه و حمایت غربی از آن حساب ویژه ای باز کرده است.
درست است که این اقدامات مسلحانه در رفتار رژیم سوریه و سرکوب های آن ریشه دارد، اما دلایل توسل مخالفان به خشونت فراتر از این مساله بوده است. در سایه ناکامی اپوزیسیون در رساندن اعتراض ها به فراگیری و وسعت لازم برای سرنگون ساختن بشار اسد، شورای ملی سوریه در صدد برآمده تا ضعف سیاسی و ناتوانی خود در بسیج نیروهای اجتماعی را با پشتیبانی از ارتش آزاد و ایجاد چالش نظامی برای حکومت جبران کند. به این ترتیب در حالیکه اپوزیسیون ادعای صلح آمیز بودن اعتراض ها را دارد، بیشتر رهبران مخالفان در خارج سوریه، بویژه شورای ملی، به مسلحانه شدن اعتراض ها و رهبری ارتش آزاد در میدان تن داده اند.
این در حالیست که اعضای شورای ملی سوریه بیش از آنکه وقت و توان خود را صرف ارتباط گرفتن با گروه های فعال در جامعه مدنی و جوانان معترض در گوشه و کنار سوریه بکنند، در حال رایزنی با مقامات خارجی و سفر از این پایتخت به پایتخت دیگر بوده اند. تصور آنها این است که با استفاده از امکانات عربی و غربی، ارتش آزاد و گروه های مسلح وابسته به آن خواهند توانست کنترل بخش هایی از کشور را در دست گرفته و سپس با حمایت غربی و عربی پایگاهی در داخل کشور برای سازمان دهی و تسلیح سربازان و افسران فراری ایجاد کنند. این همان سناریوی ایجاد یک «بنغازی» و سرنگونی برق آسای بشار اسد به شیوه لیبی است که در میان برخی رهبران مخالف محبوبیت خاصی دارد.
قطعنامه اخیری که با هماهنگی غرب و شیخ نشین های خلیجی تهیه شده بود، می توانست گامی در این راستا باشد. این قطعنامه بر خشونت نظام سوریه، بدون اشاره به اعمال خشونت بار مخالفان، انگشت می گذاشت و در صدد بود عدم اجماع در داخل سوریه بر سر برکناری بشار اسد را با اجماع شورای امنیت و فشار بین المللی جبران نماید. اما مخالفت موسکو و پکن مانع از ایجاد این اجماع و مشروعیت بین المللی از کانال شورای امنیت برای اقدامات مسلحانه ارتش آزاد سوریه شد.
در عین حال ناکامی این قطعنامه، فرصتی دوباره برای جستجوی راه حلی سیاسی برای بحران سوریه فراهم آورده است. روزها و هفته های آینده نشان خواهد داد که بشار اسد و مخالفان وی از این فرصت چگونه سود خواهند جست. آیا اسد وتوی روسیه و چین را چراع سبزی برای ادامه سرکوب تفسیر کرده یا آنکه با فاصله گیری از رویکرد امنیتی، از این فرصت تازه برای گفتگو با رهبران مخالف استفاده خواهد کرد؟ در سوی دیگر ماجرا باید دید تا چه اندازه شکست قطعنامه دیروز، اپوزیسیون چند پاره سوری را به مرور اشتباهات ماه های گذشته اش و بازبینی محاسبات خود در قبال نظامی شدن «انقلاب» این کشور وا خواهد داشت. تردیدی نیست که سوریه وارد دوره ای مبهم و هراسناک شده است. تا زمانی که حکومت و مخالفان به قدرت و نفوذ یکدیگر اعتراف نکرده و حاضر به تغییر سیاست های خود نشوند، بعید به نظر می رسد که راه خروج از این حمام خون نزدیک باشد.
اخباری که از لیبی می رسد باز هم ثابت میکند آنان که با اسلحه به قدرت میرسند با اسلحه هم حکومت می کنند
مردم سوریه میان دو گزینه تونس /مصر یا لیبی قرار دارند. همبستگی ملی و ادامه اعتراض ها بدون دست گرفتن سلاح راه سخت تر ولی موثرتری برای رسیدن به دموکراسی هست. نباید یادمان برود که همیشه کوتاه ترین راه بهترین راه نیست. ممنون
چرا کسی درباره مساله ایرانی های ربوده شده در سوریه حرف نمی زنه؟ دولت برای اون ها و خانواده هاشون چه کار کرده؟ نباید این بندگان خدا فراموش بشوند.
مقاله جالبی بود ،دست شما درد نکند
این که این وتوی چین و روسیه چه قدر به داد خانواده اسد خواهد رسید،خدا می داند وآن روزی که در یک راهپیمائی دولتی بشار اسد خانواده اش را چاشنی جماعتی از دوستان وارث مانده از پدر را که در کمین قدرت ریاست پسر ش هستند،آورده بود به عیان ترسی در چهره تک تک خانواده دیده می شد ،مخصوصا دخترشان.به ماند. ولی یک بدهکاری و اعاده حیثیتی از اسد ها، آن های که پدرانشان به عنوان روسوفیل و سه چهانی مائو اعدام شده اند دارند،زمانی کمونیست کشی و مائو یست کشی به داد پدر رسید و حال دارد خود بدهکار ملحدان و خداناشناس روس می شود.دنیائ عجیبی است.خود عرب باشی و نام علوی بودن را یدک بکشی بیفتی دنبال ،کمونیست و بت پرست چینی
جناب عطايي
چرا اينقدر مغرضانه و يكطرفه؟ از چه زماني مخالفين دست به اسلحه بردند؟
ماههاي نخست اعتراض مردم در سوريه كاملا مسالمتآميز بود و بعد از چند ماه سركوب و كشتار (از 1000 نفر گذشته بود) تازه خبرهايي از مقاومت مردم شنيده شد. نيروهايي نظامي كه موفق شدند از پادگانها فرار كنند در مقابل ارتش مسلح به توپ و تانك معدود مقاومتهايي كردند براي زندهماندن و كشته نشدن نه كشتن. استراتژي شوراي مقاومت ملي سوريه اصلا بر اقدام نظامي نبود كه جنابعالي چنين تحليل كردهايد. اندك و باز هم تاكيد ميكنم اندك مقاومتهاي نظامي شكل گرفته كه بعد به دليل فرار نظاميان بيشتر، كمي گسترده تر شد، نتيجه استمرار حضور حكومت با ادوات سنگين نظامي در شهرها بود.
اكنون هم با گذشتن آمار كشتهشدگان از 10 هزار نفر(خبر غير رسمي)، ديگر نميتوان انتظار داشت شوراي مقاومت به مردم بگويد اسلحه به دست نگيريد تا بشار بيايد شما را بكشد و برود. مطمئن باشيد بگويد هم مردم عمل نخواهند كرد.
تحلیل جالبی بود. به خوبی قسمت های خاکستری موضوع را نشون می ده و می شکافه، دور از احساسات و سیاه یا سپید دیدن.
سیاست مداران کشور دچار انحرافات عمیقی از اهداف انقلاب شده اند :
مگر ما با هر گونه وتو ی شورای امنیت مخالف نبودیم ؟ اکنون چگونه شده است که از وتوی ابر قدرتی دیگر شد خوشحال میشویم !!
پس اگر آمریکا قطع نامه های علیه اسرائیل را وتو کند حق دارد !! سوریه هم اسرائیل روسیه است .حمایت از کشوری که با تانک و توپ به مردم خودش حمله میکند هیچ توجیهی ندارد