فرود اضطراری در کیش بعلت نقص فنی

3 پاسخ به “فرود اضطراری در کیش بعلت نقص فنی”

1. مهسا گفت:

   2012/02/05 در 11:09 ق.ظ

   فشار تحریم روی دوش مردمه به خاطر تحریم هواپیمای از رده خارج رو میخرن مردم بدبخت سوار بشن سقوط هم کرد که کرد ، بعد ایرباس مدرن رو از فرانسه با میلیاردها تومن میخرن که فقط مقامات سوار شن چه طور تو این مورد تحریم نیستن ؟ مرگ خوبه ولی برای همسایه !کله گنده هارو تحریم میکنن بعد تو ممللکت خودمون بهشون پست سیاسی میدن اون وقت به خاطر رسم مهمان نوازی تحریمشون برداشته میشه میتونن برای سفرهای سیاسی برن خارج از کشور.ببین چه طوری دور میزنن ! این اون عدالتیه که آقایون دم از اون میزنن؟؟؟
   چه قدر اوضاع مملکت ما مثل قلعه حیوانات جورج اورول شده!

2. حبیب تبریزیان گفت:

   2012/02/05 در 12:12 ب.ظ

   بهارعرب پشت دیوار های کرملین
   قبل از اینکه به ترجمه گزارش خبری وال استریت ژورنال دیروز از راهپیمایی مخالفین و موافقین در مسکو بپردازم با یاد آوری وتوی روسیه به قطعنامه تعدیل شده ی دیروز اتحادیه عرب علیه رژیم سوریه توسط روسیه، باید بگویم روسیه در واقعیت امر قطعنامه علیه رژیم بشار اسد را وتو نکرد بلکه جنبش اعتراضی بهار روسیه را علیه دولت مافیاکراتیک پوتین و حزب وی «روسیه واحد» وتو کرد. سقوط رژیم اسد در سوریه یعنی تغیر کل نظم سپهر سیاسی در خاورمیانه که تا آسیای میانه و خود روسیه ادامه خواهد یافت. از اینرو رژیم پوتین ترجیح میدهد برای بقای خود نه در خیابانهای مسکو و پطروگراد بلکه در فراسوی مرزهای خود با «دشمن» پیکار کند.
   وال استریت ژورنال
   4 فوریه
   تظاهرات هزاران نفری علیه پوتین
   ده ها هزار نفر سرمای منجمد کننده مسکو را نادیده گرفته، شنبه، دیروز، به خیابانها آمدند تا علیه پوتین اعتراض کنند. این موج اعتراضی نمایانگر تنش فزاینده ایی است که در آستانه انتخابات 4 مارس در فضای سیاسی وجود دارد. طرفداران پوتین نیز تظاهرات علیه تظاهرت مخالفین را سازمان دادند.
   برغم هوای بسیار سرد، در زیر آفتابی بیرنگ، بیش از 100.000 نفر به خیابانها آمدند تا بسوی مرکز شهرعلیه تقلب انتخاباتی نخست وزیرروسیه، ولادیمیر پوتین، و علیه برگشت او به پست رئیس جمهوری در 4 مارس آینده یعنی یک ماه دیگراعتراض کنند.
   الکسی ناوالنی، یک وبلاگر فعال ضد فساد، با شال و کلاه و پوتین زمستانی میگوید: « ما از سرما میلرزیم اما، ما می آئیم!»
   تظاهرات این شنبه، حتی از دو تظاهرات قبلی ضد کرملین بخاطر بروز تقلب در انتخابات پارلمانی بزرگتر بود. آن تظاهراتها که از طریق اینترنت سازمان داده شده بودند توانستند طبقه متوسط غیر سیاسی را بسیج کرده و به چالشی جدی برای فرمانروایی 12 ساله پوتین تبدیل شوند.
   اما این شنبه، شاهد تظاهرات هواداران پوتین نیز بود. ده ها هزار نفر، به هواداری از پوتین نیز در پارک غرب مسکو و اطراف شهر گرد آمدند تا با فریاد «عمله های امریکایی» که قصد انقلاب و تضعیف روسیه را دارید! خطاب به سخنرانان ضد پوتین، حمایت خود را از پوتین نشان دادند. شایعات زیادی وجود دارد که بسیار از افرادی که برای تظاهرات بنفع پوتین آمده بودند، با اتوبوسهای شرکت ها و مؤسسات دولتی و با دستور اداری به تظاهرات آمده بودند. سازماندهنگان تظاهرات طرفداران پوتین این ادعا را رد میکنند. ولی آمدن این جماعت در گروه های بزرگ با اتوبوس خود نشان میداد که حضور آنان از پیش، تدارک دیده شده است.
   میکائیل لئونتیف، مفسر تلویزیون که بخاطر نگاه ضد آمریکائیش شهرت دارد میگوید:« امثال ما خیلی بیشتر این اند.».
   ضمن پیاده روی در این ضد تظاهرات شنبه، آقای پوتین گفت:« من برخی فشار های اداری را برای وادار کردن کارکنان برای شرکت در تظاهرات [ضد تظاهرات مخالفین] منتفی نمیدانم اما گرد آوری جمعیتی در حدود 134 تا 190 هزار نفر ـ به گفته شهردار مسکو ـ را هم، بِصرف دستور اداری قابل قبول نمی دانم و این تعداد خیلی بیش از آن برآوردی است که وجود داشت و مقامات دولتی میتوانند به خیابانها بکشانند.
   همچنانکه انتخابات نزدیک میشود، آقای پوتین سعی دارد خود را نماینده توده های زحمتکش مردم عادی معرفی کند.
   برخلاف اینکه اپوزیسون از مردم خواسته است که «حتی یک رأی » به پوتین داده نشود، نظر سنجی ها نشان میدهد که پوتین به کسبِ آن 50% آرایی که برای انتخاب شدنش بدون کشانده شدن انتخابات به مرحله دوم، نیاز دارد، نزدیک می باشد.
   مقامات و وسایل ارتباط جمعی، تبلیغ میکنند که اپوزیسیون فاقد انرژی بوده و قابل محاسبه نیست و رهبران آن مزدوران آمریکا هستند.
   اندره عیسایف، یک عضو حزب روسیه متحد (حزب پوتین) حزب حاکم ، در صفحه توئیتر خود میگوید امروز، روز عذاب اپوزیسون است و یک روز بزرگ تاریخی.
   تلویزیون دولتی در روز شنبه گزارشهایی از هردو تظاهرات را نشان داد ولی توضیح داد که تظاهرات طرفداران کرملین 3 برابر تظاهرات مخالفین بوده است اما اپوزیسون، این تخمین ها را مردود دانست
   , ژورنالیست، سرگی پارخومنکو، یکی از سازمانگران تظاهرات اپوزیسیون، میگوید؛ با توجه به سرما، او انتظار حضور تقریبی 75هزار نفر را داشته است ولی تعداد شرکت کنندگان بمراتب بیش از ان شده است.
   سرگی الکسانچنکو، کارمند بانکی که به اپوزیسوین برای ایجاد یک حساب بانکی کمک کرده است میگوید، جمعیت ضد پوتین به حدود 120 هزار نفر بالغ میشد. او میگوید برغم سرمای زیاد، مردم آمدند تا از اپوزیسوین حمایت کنند.
   اندره سویرچوسکی، جوانی که برای نخستین بار در تظاهرات شرکت کرده است میگوید: «من فکر نمیکنم این راهپیماییها چیزی را تغیر دهند، ولی اگر کرملین جمعیت بیشتری را ببیند ممکن است چیزی تغیر کند.»
   کوششهای زیادی انجام شده است تا بین دولت و منتقدین گفتگویی انجام شود ولی منتقدین هیچ نشانی از پیشرفت در اجابت خواستهای خود ندیده اند.
   گریگوری یاولینسکی، رهبر حزب اپوزیسیونی یابلوکو* که از شرکت در انتخابات ریاست جمهوری منع شده است میگوید: « حریفان و دشمنان ما، بزودی خواهند دید، که این؛ تازه آغاز کار ماست.» این رهبر اپوزیسیون وعده تظاهرات دیگری را در 26 فوریه (21 روز دیگر)، میدهد ولی میگوید در این فاصله برنامه های دیگری نیز در نظر گرفته شده است.
   http://online.wsj.com/public/page/russia.html?mod=WSJ_topnav_europe_world
   پایان گزارش خبری!
   *************
   کامنت من:
   1 ـ بنظر من مهم نیست که از این آن طرف چند صد یا چند ده هزار نفر در تظاهرات شرکت جسته اند آنچه مهم است رویارویی جنبش اعتراضی مردم از خود پایایی و رشد نشان میدهد و فضای روسیه سیاسی شده است.
   2 ـ رژیم پوتین، با برخی تفاوتها، امروزه در وضعی قرار دارد که بشار اسد در 10 ماه پیش. در هر حال جنبش اعتراضی علیه او و فرمانروائیش شکل گرفته است و با توجه به موازنه شکننده قدرت و تناقضاتی که در داخل و خارج، کرملین با آنها روبروست، جنبش اعتراضی علیه فرمانروایان جدید روسیه؛ اقتدار گریان روسیه را تا برانداختن آنان، آرام نخواهد گذارد.
   3 ـ جنبش اعتراضی کنونی بطور عمده بصورت اینترنتی سازمان داده شده است. این نوع سازماندهی از یک سو بعلت سرعت تماس جوانانی که انرژیک در دنیای مجازی فعالند خیلی سرعت عمل داشته و برای حکومتها غافلگیر و فلج کننده است ولی از سوی دیگر چون یک ارتباط مطمئن تشکیلاتی و چهره های امتحان داده شده سیاسی؛ رسماً» در پشت سر آنها نیستند تا حدود زیادی آسیب پذیری امنیتی دارند.
   ولی در مورد روسیه مثل سوریه و مصر؛ که در نیمه راه جنبش اعتراضی متکی به اینترنت، اخوان المسلمین و احزاب قدیمی کنترول اعتراضات را تا حد زیادی بعهده گرفتند، میتوان انتظار داشت که احزاب: سوسیال لیبرال «یابلوکو ـ تأسیس شده توسط گورباچف»، حزب مجرب و پرقدرت کمونیست(که آنرا میتوان اخوان المسلمین روسی دانست)، حزب اولترا ناسیونالیست ژیرونوفسکی که امروزه بصورت احزاب قانونی و پارلمانی شرکت دارند، با قدرت گرفتن جنبش اعتراضی از فعالیت پارلمانی کنار کشیده و رسماً به جنبش اعتراضی خیابانی بپیوندند. قرار گرفتن تحولات در چنین مسیری یعنی یک انقلاب واقعی. این انقلاب در عمل چه شکلی بخود بگیرد، مسالمت آمیز و مخملی یا خشن؟ پیش بینی اش از هم اکنون آسان نیست. آنچه از هم اکنون مسلم است اینست که صر فنظر از واقعیت نسبتِ آرای انتخابات آینده، بعلت وجود سوء ظن جدی بین اپوزیسیون و پوتین، اپوزیسوین در صورت برنده شدن پوتین، تن به نتیجه انتخاباتی نخواهد داد. و این بدین معناست که پیکار و رویارویی خیابانی همچنان ادامه و گسترش خواهد یافت. پوتین آن قدرتی را که بشار اسد در سوریه دارد در روسیه ندارد و جامعه روسیه بالاخره طی 20 سال پس از فروپاشی کمونیسم از نوعی پارلمانتاریسم و آزادی صوری برخوردار بوده است. لذا تصور اینکه پوتین بتواند بطور جدی به سرکوب اعتراضات بپردازد کمی دشوار است.
   4 ـ پوتین مثل بشار اسد و خامنه ایی اعتراضات مردمی را به آمریکا نسبت داده است . پوتین سعی دارد برای جلب حمایت مردم و اقشار فرو دست جامعه احساسات ناسیونال پوپولیستی ضد آمریکایی را دامن بزند ولی این رویکرد حتی اگر در کوتاه مدت برای او کمی سرمایه ساز باشد برای «روسیه » که به تعامل بیشتر با جامعه غرب، بخاطر جلب سرمایه و تکنولوژی و همکاریهای سیاسی و اقتصادی دیگر نیازمند است فاجعه بار خواهد بود زیرا کرملین را مجدداً به میدان رویارویی با غرب میکشاند که گریز از آن دیگر برایش آسان نخواهد بود درست مثل رژیم تهران که آمریکا ستیزی به یک محور عمده و حیاتیِ راهبردی برای آن تبدیل گردیده است. ترک این راهبرد یعنی اعلام ورشکستگی و ادامه آن یعنی فرو رفتن بیشتر در باتلاقی که بیرون آمدن از آن با هیچ معجزه و عصای موسایی نیز میسر نیست!
   بیرون آمدن ازاین باتلاق فقط برای آن رژیمهایی که همه اپوزیسون خود را بطور کامل امشی کرده اند مثل کره شمالی، ویتنام و چین محتمل است چون غرب و آمریکا راهی جز کنار آمدن با همان رژیمها ندارد. سیاستی که خامنه ایی هم تعقیب میکند. یعنی ایجاد شرایطی قبرستانی که جز خود او و حکومتش گزینه یا طرف دیگری برای تعامل با غربف جامعه جهانی و جامعه خودی وجود نداشته باشد.

3. احمد گفت:

   2012/02/06 در 5:29 ق.ظ

   جان من خجالت نکش، بازهم توپولف بود؟؟ اگر بود راستا حسینی بگو. باز از رو نری ها!! باز نعره بزن که تحریم ها هیچ تاثیری روی ما ندارد. دیگر چه تاثیری انتظار داری؟ آخر جانما چرا دست از لجبازی و یک دندگی برنمیداری. اینها می گویند ما رژیم جمهوری اسلامی را قبول داریم و اصلا نمی خواهیم سرنگونش کنیم. استقلال شما را قبول داریم آزادی شما را قبول داریم فقط حق ندارید بمب اتمی بسازید. شما که بساطتان را جمع کنید دیگر عربستان و ترکیه و عراق ، مصر و …. هم به دنبال ساختن بمب اتمی نخواهند بود آنوقت ما سرفرصت می توانیم به اسرائیل و پاکستان هم فشار بیاوریم و آنها را خلع سلاح کنیم. کجای این حرف اشکال دارد که تو حاضر شده ای یک ملت را بدبخت کنی و یک کشور کهنسال را به آب و آتش بکشی و مرتب تکرار کنی که مرغ یک پا دارد؟ آقا ما که ملت باشیم میگوییم ما اسلحه اتمی به این قیمت نمی خواهیم شما که باشی که از طرف ما تصمیم بگیری؟