اینجا، هنوز ایران است
چکیده :بگذارید آخرین ردیف سینما نشسته باشم و خیره به نقش آرایی شما روی پرده هایی که روزگاری نه چندان دور پاره اش میکردید حرف بزنم .ما نه گوسفندیم و نه خود را به خریت زده ایم.تنها تفاوتمان اینست که بلندگو ها را به شما داده اند و تماشاچیگری را به ما پیش فروش کرده اند . شما می تازید و گرد و خاک می کنید ...ما چشمهایمان از غبار ِشما و اشک هایمان گِل میشود اما چیزی نمی توانیم بگوییم . نه اینکه آزادی بیان نداریم .... چرا داریم ، مشکل اینجاست که آزادی پس از بیان نداریم...
پیمان معادی *
اینجا هرچه شود ….. هر چه باشد ….هنوز ایران است
سلام کردن گاه رسمیتی می دهد که نمی شود از دل حرف زد .
بگذارید آخرین ردیف سینما نشسته باشم و خیره به نقش آرایی شما روی پرده هایی که روزگاری نه چندان دور پاره اش میکردید حرف بزنم .
ما نه گوسفندیم و نه خود را به خریت زده ایم.
تنها تفاوتمان اینست که بلندگو ها را به شما داده اند و تماشاچیگری را به ما پیش فروش کرده اند . شما می تازید و گرد و خاک می کنید …
ما چشمهایمان از غبار ِشما و اشک هایمان گِل می شود اما چیزی نمی توانیم بگوییم . نه اینکه آزادی بیان نداریم …. چرا داریم ، مشکل اینجاست که آزادی پس از بیان نداریم .
روی سخنم با شماست که گیشه ها را در دست گرفته اید و آنقدر عوامل پشت صحنه دارید که سالی یک فیلم را ساخته تدوین و میکس کنید تا عید ها کنار سفره هفت سین برای فرزندانتان از خستگی های یکسال زحمت بگویید و آنها به شما افتخار کنند که چه مردانه دم از حقیقت میزنید .
دلم از روزگاری میگیرد که ” آدم برفی” ، جرم بود .
” مارمولک” به زیر پا ها خزید ، گربه های اشرافی ایرانی در زیرزمین ها بایگانی شد .” دایره” را دو سال دور زدید و دم از سینمای خلاق زدید.
ناصر تقوایی این روز ها خاک میخورد… مخملباف پای ماندن نداشت …
بهرام بیضایی با تمام دنیا قهر است.
مسعود کیمیایی هنوز خواب اسطوره هایش را میبیند …
پرویز فنی زاده که در خاک باشد ، بهروز وثوق که ممنوعه و فاطمه معتمد آریا مفقود الاثر ..
باید پرچمدار سینمای ما حامد کمیلی شود …
باید مسعود دهنمکی اپرای مجلل در گیشه ها به راه بیندازد…
باید فریدون جیرانی یک هفته شب نخوابی بکشد تا برنامه ترور شخصیت بازیگر های ما را بکشد .
بگذار این فریاد نصفه ای باشد که از گلوی یک نسل بیرون پریده است .
نسل ما را ببخشید … ما خواستیم نفهم بمانیم … نشد … به خدا نشد …
وقتی “داش آکل” به غیرتمان زد …
وقتی “قیصر” به پاشنه های خوابیده ی ما خندید …
وقتی “مسافران” را نفس کشیدیم ..
وقتی “هامون” را به جان نا خود آگاهمان انداختند
…
دست ما که نبود . ما “گاو ِ ” مهرجویی را دیده ایم که گاو نمانیم….
ندانستیم از” باشو” هم غریبه ای کوچکتر میشویم.
ما را ببخشید که طعم سینمای خوب را چشیده ایم ….
ما را ببخشید اگر دستهای لرزان اکبر عبدی در “مادر” از یادمان نرفت …
اگر کمر خمیده معتمد آریای “گیلانه” را تا خوردیم ..
اگر با حاج کاظم ” آژانس شیشه ای” ، عذاب وجدان گرفته ایم …
اگر در” مهاجر” ، جبهه هایمان را دید زده ایم .اگر طعم ناب گیلاس را چشیده ایم .
اگر پای ” بایسیکل ران” ، خوابمان گرفت و به خود فحش دادیم.
اگر فریماه فرجامی را خندیدید و ما خاطراتمان آتشمان زد ….
شما اهل به خود آمدن نیستید ، نبودید … اما بدانید سکوت ما از سر بی کسی ست …
مارا در این بی کسی گِل گرفته اید و دل این نسل برای ” ناخدا خورشید” ها تنگ است …
ما خون دل میخوریم و بزرگان این سینما سکوت میکنند ….
شما هم میتازید ….
آقای اخراجیها
آقای پایان نامه
آقای ضد سینما
اینجا هرچه شود ….. هر چه باشد ….هنوز ایران است
کاش این نسل آنقدر غیرت داشته باشد تا گوش همیشه طلبکار شما را ، به این نوشته برساند …
* بازیگر نقش اول مرد فیلم جدایی نادر از سیمین
Vaghean afarin be gheiratet khobe hanoz mard vojod dare
درود بر پیمان معادی عزیز
پیمان جان تبریک میگم خیلی خوشحالم و افتخار میکنم
آری پیمان جان چه زیبا گفتی از به ابتذال کشاندن سینمای ما وقتی یک بچه چون برادر شمقدریست می شود تهیه کننده و یک بچه چون همیشه ی خدا خنگ بوده می شود کارگردان و یک عده بی فرهنگ و بی ریشه مثل حامد کمیلی و لیلا اوتادی می شوند بازیگر و پایان نامه ای میسازند که چند میلیون آن هم با رانت حکومتی نمی فروشد و عجب که این جیرانی بی شعور در برنامه اش این بچه بازی را به نقد مینشیند!!!
آری پیمان جان سینمای ما را سلحشور دزد و ده نمکی بی مغز و شریفی نیای مافیا و امثالهم دارند به ابتذال میکشانند ولی مگر اصغر فرهادی ها و معادی ها و معتمد آریا ها و پرستویی ها و … مرده باشند
salam aghaye moadi,hamed komeyli chand shab pish dar shabakeye iranian dar mosahebe ba reza rashidpoor ba zabane bi zabani be khatere bazi dar filme payan name az mardom mazerat khahi kaard…
درود بر پیمان معادی
دورود و هزارن درود بر تو
سلام و درود بر پیمان معادی
ما هنوز نمردیم به عشق شما هستیم و غیرت داریم
این احساستان را دوست دارم
آینده روشن است
شما هم اینقدر عصبانی نباش که به همه…………
مبارک باشد بر تو و بر کمال الملک سینمای ایران این افتخار ملی
من که الزایمر ندارم!! این جمله را هزار بار تکرار کرده ام… پیمان شاهکار کردی برادر..
این همه بغض را چطور می توان پاسخ گفت؟
هیچکسی نمی تونه بین مردم ایران و عشق به ایران جدایی بندازه! هرگزهرگز!!!!!!1 درود بر شماهنرمندان خوش غیرت سرزمینمان درود و صد درود!!!!!!!
درود به بازیگر توانمدن سینمای واقعی ایران…
درود بر شرفت فرهاد جان
خدا قوت فرهاد جان خيلي زيبا بود دل مردم را شاد كردي
آقا پیمان زیر پوست شهر رخشان بنی اعتماد را از یاد نبرید
سلام!
دوستي ميگفت الان كه ما داريم صحبت ميكنيم،چندين نفر ديگر در جاهاي مختلف دارن راجع به همين موضوع صحبت ميكنن ولي چون باهم ارتباط نداريم به اين مساله واقف نيستيم و فكر ميكنيم تنهاييم؛اما وقتي فرصتي براي ظهور و بروز،براي ارتباط،مثل 25خرداد پيش ميايد انوقت متوجه ميشيم كه چقدر زياد بوديم و نمي دونستيم. خود من25بهمن پارسال دهنم باز مونده بود از زيادي جمعيت.
حالا برادر! اين بدان اوردم كه تنها نيستي! بغض ها خيليه! امان از روزي كه شكسته شود! كه يدالله مع الجماعه!
اي كاش بدانند!
اي كاش…!
من با فرزندانم سه بار به تماشای فیلم رفتیم…هزاران درود و نثار گل بر قلم و اندیشه زیبایتان…شما نه یک هنرپیشه صرف …انسان متفکر ی هستید …..به پیش
چقدر عالي چقدر عالي…قابل افتخاري پيمان عزيز
دیدار در خیابانهای تهران
بزودی
ماهستیم
پیمان را از پیشتر بیشتر دوستش دارم / پیروز باشی
…
روزی خواهد رسیدکه حباب توهم همه اخراجیها را خواهیم شکست. روزی خواهد رسید که مردم دوباره خواهند خندید/
paymane aziz sarboland bashi va piroz. farzande iran hamishe azado azadeh bashi…..
چه زیبا نوشتی پیمان عزیز! از دل هنرمندت آنگونه نوشتی که بر دل هنرمندان می نشیند. من هنرمند نیستم ولی متن زیبایت را بارها خواندم و لذات بردم. درود بر شما که چون شریفی نیاها نان به نرخ روز نمی خورید و انسانیت را فدای چند روز دنیا نمی کنید.
پایدار بمانید!
سلام
وقتی بادبادکها پرواز را دوست ندارند
وقتی دست کودکان از قصدک ها خالیست
وقتی خنده را شکسته اند
وقتی بودن تهی از برگ است
من فریاد بر می دارم آسمان را
ستاره ها پشتشان شکسته از …
تا کوهستان باید بروم
شاید گلی بچینم پیمان را
او که اینگونه خوب می بیند برگ را
و اینگونه خوب می نوازد آیینه را
دریا را چه خوب می شناسد
باید چوپان کوهستان را بگویم
پرواز بدارد آوای نایش را در کوی او
و کوهستان را بسراید برای او
او که اینگونه مهر را می نوازد
راستی تو چه روشن می نویسی زندگی را
در گامهای تو
کوهستان را می خوانم
و در لابلای کلام تو
پرواز پروانه ها را می شمارم
راستی پیمان تو چگونه اینگونه آسان می شماری برگ را
و گام بر می داری در ستاره ها…
تو ای به یادگار مانده از کوی آرش و رستم
ما را هم بیاموز هستی را…
مرگ بر منافق ما با ولایت زندیم و ولایت با عهد الهی وخدا یارو یاور ماست
وزیباترین شهادت در راه حق است