از گلنار تا مجید، خواهران غریب تا کودکان آسمان؛ همه دل نگران انحلال خانه سینما
چکیده :بی سبب نیست اگر این روزها چشم پیرمردهای "مدرسه پیرمردها" نگران آن خانه است، نگران "خانه دوست"، و نگران "خواهران غریب"، و نگران "باشو غریبه کوچک"، و نگران بچههای "مدرسه همت" تا مبادا در این سر سیاه زمستان ویلان کوچه و خیابان شوند؛... و حتی نگران درخت گلابی، مدرسه موشها، کلاه قرمزی، دزد عروسکها، مهمان مامان و... ...
در ادامه انتقادها به انحلال خانه سینما، انجمن نویسندگان کودک ونوجوان با انتشار نامهاي به انحلال خانه سينما اعتراض كرد و نوشت: وستان شما در سرزمین ادبیات کودک که دلشان تاب تعطیلی حتی صفحهی روزنامهای را ندارد که به نام کودکان و نوجوانان منتشر میشود، همراه با اهالی این خانه و همصدا با همه هنرمندان دلسوز کشورمان، خواستار یافتن راه حلی منصفانه وخردمندانه برای گشودن این قفل و روشن شدن دوباره چراغ خانهسینما هستند.
به گزارش کلمه، در این بیانیه با اشاره به نگرانی های این هنرمندان از تعطیلی خانه سینما آمده است: ی سبب نیست اگر این روزها چشم پیرمردهای “مدرسه پیرمردها” نگران آن خانه است، نگران “خانه دوست”، و نگران “خواهران غریب”، و نگران “باشو غریبه کوچک”، و نگران بچههای “مدرسه همت” تا مبادا در این سر سیاه زمستان ویلان کوچه و خیابان شوند؛… و حتی نگران درخت گلابی، مدرسه موشها، کلاه قرمزی، دزد عروسکها، مهمان مامان و…
خانه سینمای ایران، نهاد مدنی سینماگران کشور است که در سال ۱۳۶۵ و در پس مصوبه مجلس مبنی بر اختصاص ۲٪ ار درامد فروش سینما جهت بهبود وضعیت رفاهی و صنفی شاغلان سینما تاسیس شد. سه سال بعد هیات موسس خانه سینما با حضور مدیران دولتی راه اندازی شد. خانه سینما به عنوان جامعه اصناف سینمای ایران، فعالیت خود را از سال ۱۳۷۲ آغاز کرد.
دولت احمدی نژاد که سر خوشی با نهادهای قانونی ندارد از ابتدا در صدد بدست گیری این نهاد مدنی بود.
حمایت قاطع هنرمندان از نامزدی میرحسین موسوی و تحریم شرکت در جشنواره سینمایی فجر موجب شد که فشار بر خانه سینما افزایش یافته تا جایی که روزنامه کیهان هم به کمک دولتیان آمد.
از سوی دیگر ، جواد شمقدری، معاون سینمایی وزیر ارشاد، اظهاراتی علیه سینماگران مستقل و به ویژه خانهی سینما بیان کرد و گفت: «از دید معاونت سینمایی، امروز خانه سینما جایگاه قانونی ندارد. امروز خانه سینما تبدیل به یک مؤسسه خصوصی شده که در اختیار چند نفر است. سال آینده یک دفتر ویژه برای ارتباط با صنوف سینمایی تعریف خواهیم کرد.»
اما مسجد جامعی معتقد است: خانه سینما نهادی قانونی است که قریب ربع قرن سابقه دارد و زمینهساز شکلگیری سایر تشکلهای فرهنگی و هنری از جمله خانه هنرمندان، خانه تئاتر، خانه موسیقی، خانه شاعران، انجمن هنرمندان نقاشی، انجمن هنرمندان گرافیک و نظایر آن بوده است.
بهمن فرمان آرا نیز در انتقاد به این اقدام سیمرغ بلورینش را پس داده است. همچنین هنرمندان و سینماگران کشورمان از جمله عزت الله انتظامی، مجید مجیدی، منوچهر محمدی، کمال تبریزی، محمدرضا هنرمند، ابراهیم حاتمیکیا، مجتبی راعی، حسن برزیده، سیدرضا میرکریمی و احمدرضا درویش به این تصمیم غیرقانونی وزارت ارشاد انتقاد کرده اند.
متن نامه اعضاء اين انجمن بدين شرح است:
اهالی عزیز و محترم خانه ی سینمای ایران
این روزها, تنها شما نیستید که به دنبال کلیدی برای باز کردن قفل در خانهی سینما میگردید.
ما, دوستان شما در انجمن نویسندگان کودک و نوجوان که خانه دوست است، و همیشه درکنار شما دلمان برای کودکان و نوجوانان این سرزمین تپیده، خبر داریم “گلنار” از ده آمده تا روزگار بچههایمان را پر از کلوچه کند، “مجید ” از اصفهان تا بگوید چه شکوهی دارد لبخند و خبر داریم از همه بچههای نازنینی که از دریچه دوربین شما به جهان پر تلاطم ما گام نهادهاند؛
میدانیم امیرو, گربه آوازه خوان و بی بی چلچله در خیابانند…
بچههای سرزمین ما هنوز هم طنین انسانی و شور آفرین دمام بشیرو را که به خاطرخواهرش هانیه، آسمان بوشهر را به تلاطم آورد از یاد نبردهاند، و نیز تنهایی جانکاه و معصومانه فرهان کودک “بازمانده “فلسطینی را، و اوج ایثار بچههای “نیاز” را…
بی سبب نیست اگر این روزها چشم پیرمردهای “مدرسه پیرمردها” نگران آن خانه است، نگران “خانه دوست”، و نگران “خواهران غریب”، و نگران “باشو غریبه کوچک”، و نگران بچههای “مدرسه همت” تا مبادا در این سر سیاه زمستان ویلان کوچه و خیابان شوند؛… و حتی نگران درخت گلابی، مدرسه موشها، کلاه قرمزی، دزد عروسکها، مهمان مامان و…
به راستی از خود پرسیده ایم درِ این خانه اگر بسته بماند، تکلیف “بچههای آسمان” چیست؟ و چه کسی “رنگ خدا” را برای بچههای ما بر پرده نقرهای تفسیر خواهد کرد؟ و در اوج اندوه “بادکنک سفید “به آنها هدیه خواهد داد؟ و درخاموشی جادههای سرد، “آواز گنجشکها” را جاری خواهد کرد؟ و در انتهای ناامیدی آنها را به “سفر جادویی” خواهد برد؟ و در شبیخون سرما آغوش “مهر مادری” را به رویشان خواهد گشود؟ …
حالا همهی این بچهها اینجا گرد آمدهاند و معصومانه چشم به در بسته این خانه دارند به امید یافتن راه چارهای برای گشودن این قفل و روشن کردن دوبارهی چراغ این خانه ی پدری. چراکه نمکشناسانه میدانند این خانه، خانهی آفرینندگان آنهاست. خانه پدران و مادران واقعیشان که اگر گرم و روشن بماند، محل تولد رویاهایی شیرینتر از همهی “مرباهای شیرین” دنیا خواهد بود.
دوستان شما در سرزمین ادبیات کودک که دلشان تاب تعطیلی حتی صفحهی روزنامهای را ندارد که به نام کودکان و نوجوانان منتشر میشود، همراه با اهالی این خانه و همصدا با همه هنرمندان دلسوز کشورمان، خواستار یافتن راه حلی منصفانه وخردمندانه برای گشودن این قفل و روشن شدن دوباره چراغ خانهسینما هستند.
اين ها رفتن عماريون درست كردن و خانه سينما تعطيل بريد
در برابر این تصمیم گمراه کننده وزارت “ارشاد” حتما باید ایستاد و مقاومت کرد. اگرخانه سینما مرکزمفیدی است و تاحال درخدمت سینما بوده واثرحیاتی داشته و وجود آن مفید و محسوس بوده است باید همه ما با جان دل از انحلال آن جلوگیری کرده و ثابت کنیم که تصمیمات این وزارتخانه باید بر اساس صلاح وخیرگرفته شود نه میل و هوس این یا آن مسئول ویا این استدلال که خانه سینما به بخشنامه های ما اهمیتی نداده نامه های ما ودستورات مارا بدون اجرا گذاشته و بایگانی می کند. این به عهده سینماگران ماست که بدون حب و بغض و تحت تاثیر محیط جوی قرار گرفتن واقعا تصمیم بگیرند که خانه سینما باید بماند و تا کنون مفید بوده است پس باید آنرا با هروسیله ای حفظ کرد یا خیرآن سازمان هم مکانی است برای اعمال غرض ها و ترمزی برای پیشرفت سینما یا اعمال خواست های شخصی. البته اگر این کانون دارای معایبی هم بوده است باید بدون پرده پوشی بیان کرد و جدا خواستار اصلاح آن شد. به هرحال ما باید به وزارت ارشاد حالی کنیم که سرنوشت سینما و نهادهای سینمایی بویژه هنرمندان ما بسته به خواست ها و امیال شخصی آنها نیست و به جای روابط ضوابط درتصمیم گیری ها باید مطمع نظر قرار گیرد.