همسر امیر خسرو دلیرثانی: فشارها نتوانسته در اراده او برای مبارزه با ظلم، خللی ایجاد کند

چکیده :به گفته ی همسر دلیرثانی با گذشت ۲ سال و گذراندن نیمی از دوران محکومیت ۴ ساله، باید طبق قانون از حق آزادی مشروط برخوردار باشد ولی جوابی که داده اند این است که این قانون شامل زندانیان امنیتی نمی شود و در ضمن اگر هم بنا باشد کسی از آزادی مشروط برخوردار باشد باید از رفتار او راضی باشند. اینکه چه کسی این ملاکهای رفتاری را تعیین می کند، الله...

همسر امیر خسرو دلیرثانی می گوید که در وضعیت این فعال سیاسی دربند 350 اوین هیچ تغییری ایجاد نشده و همچنان از مرخصی محروم بوده و در 6 ماه گذشته نیز دادستان با ملاقات حضوری مخالفت کرده است.

شیوا فلاح به خبرنگار کلمه می گوید: فرزند خردسال من خیلی بیقراری میکند و به شدت از نظر روحی آسیب دیده، در صورتی که گفته اند طبق قانون هر زندانی حق استفاده از مرخصی و ملاقات حضوری را داراست، منتهی به ما می گویند این قانون شامل زندانیان امنیتی نمی شود.

وی در ادامه خاطر نشان می کند: جالب اینکه می گویند ما زندانی سیاسی نداریم اینها زندانیان امنیتی هستند.

به گفته ی همسر دلیرثانی با گذشت 2 سال و گذراندن نیمی از دوران محکومیت 4 ساله، باید طبق قانون از حق آزادی مشروط برخوردار باشد ولی جوابی که داده اند این است که این قانون شامل زندانیان امنیتی نمی شود و در ضمن اگر هم بنا باشد کسی از آزادی مشروط برخوردار باشد باید از رفتار او راضی باشند. اینکه چه کسی این ملاکهای رفتاری را تعیین می کند، الله اعلم.

شیوا فلاح در انتها تصریح می کند: با تمام اینها ایشان از روحیه فوق العاده ای برخوردارند و این فشارها و محرومیتها، نتوانسته در اراده او برای مبارزه با ظلم، خللی ایجاد کند.

امیر خسرو دلیر ثانی، ” شورای مرکزی جنبش مسلمانان مبارز ” ۱۳ دی ماه دو سال گذشته، توسط ماموران وزارت اطلاعات در خانه اش بازداشت و به زندان اوین منتقل شد . وی در فروردین‌ماه سال 89 و پس از گذراندن ۶ روز مرخصی دوباره به زندان اوین بازگشت.

شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب امیرخسرو دلیرثانی را به اتهام عضویت در “جنبش مسلمانان مبارز ” تحت عنوان “اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرایم علیه امنیت کشور» به ۴ سال حبس تعزیری محکوم کرده است.

جمعی از دوستان امیرخسرو دلیرثانی در سالگرد دومین سال بازداشت این فعال سیاسی دربند نوشته اند: ما ماندیم و آرزوی هر روز و دعای هر شبمان برای آزادی تو و سایر زندانیان سیاسی که شنیده‌ایم: گفته‌ای که دلت می‌خواهد نه به تنهایی که همه با هم آزاد شوید!

در بخشی از یادداشت فعالان سیاسی خطاب به این عضو جبهه ملی مذهبی با تاکید بر اینکه در این وانفسای خفقان و استبداد آنچه ما را امیدوار نگه می‌دارد امید تو و یاران هم داستانت است به دمیدن صبح آزادی و شوقی است که برای ادامه مبارزه حتی در حصار میله‌های زندان دارید، بطوری که عزم راسخ شما در تداوم این راه، اقتدار گران حاکم را به ستوه آورده است؛ تصریح کرده اند: آنان که گمان می‌کردند با در بند کردن شما می‌توانند اندیشه شما را مهار کنند، اکنون با این واقعیت تلخ روبرو شده‌اند که آرزوی بزرگ رادمردان برای آزادی ایران بر دیوار ستبر اسارت غلبه کرده و آرمانهای آزدیخواهی علیرغم سرکوب و خفقان در جامعه، جاری و ساری است.

متن کامل این نامه که در اختیار کلمه قرار گرفته به شرح زیر است:

امیر جان سلام

این نامه را برای تو می‌نویسیم تا یادآوری باشد نه برای تو که برای خودمان که غافل نشویم از فداکاری و مقاومت تو و یارانت و گم نشود حدیث ابن آزادمردی در هیاهوی روزمرگی.

هنگامی که دو سال پیش خبر بازداشت تو را شنیدیم، گویی آواری از ناباوری و یاس و ترس بر سرمان خراب شد؛ باور نداشتیم که زنجیره بازداشت‌های خودسرانه که تو خود از اعضای کمیته پیگیری آن‌ها بودی، عاقبت به تو نیز رسیده است، هر چند خود از مدتی پیش، وقوع آن را هشدار داده بودی! روز‌ها از پی هم می‌گذشت و تو در در انفرادی بودی و ما در انتظار! انتظار برای آزادیت و شاید حتی شنیدن خبری از سلامتیت که کجایی و چه می‌کنی در این روزهای سخت زمستان یاس و شب تار ظلم و ظلمت استبداد و تو در چنگال عمال خود فروخته اقتدار گرایان.

ما و خانواده و سایر دوستانت، ابتدا امیدوارانه و شاید خوش بینانه گمان می‌کردیم تو در چند روز آینده آزاد می‌شوی، ولی روز‌ها به ماه و ماه‌ها به سال کشید و اکنون دوسال از آن روز گذشته و تو حتی از مرخصی چند روزه نیز محروم بودی و هستی.

ما ماندیم و آرزوی هر روز و دعای هر شبمان برای آزادی تو و سایر زندانیان سیاسی که شنیده‌ایم: گفته‌ای که دلت می‌خواهد نه به تنهایی که همه با هم آزاد شوید!

در این وانفسای خفقان و استبداد آنچه ما را امیدوار نگه می‌دارد امید تو و یاران هم داستانت است به دمیدن صبح آزادی و شوقی است که برای ادامه مبارزه حتی در حصار میله‌های زندان دارید، بطوری که عزم راسخ شما در تداوم این راه، اقتدار گران حاکم را به ستوه آورده است؛ آنان که گمان می‌کردند با در بند کردن شما می‌توانند اندیشه شما را مهار کنند، اکنون با این واقعیت تلخ روبرو شده‌اند که آرزوی بزرگ رادمردان برای آزادی ایران بر دیوار ستبر اسارت غلبه کرده و آرمانهای آزدیخواهی علیرغم سرکوب و خفقان در جامعه، جاری و ساری است؛ موید این مطلب، نامه‌ها و بیانیه‌های پیاپی است که از پس دیوارهای ستبر اوین به ما می‌رسد که نه تنها چراغی در دل آزادیخواهان می‌افروزد بلکه نمادی روشن از زبونی و ناتوانی استبداد در مهار قدرت رودخانه خروشان آزادیخواهی و عدالت طلبی است که پرتوان مسیر خود را از دل تمام نامردمی‌ها و خیانت‌ها می‌گشاید.

گویی فشار روز افزون حاکم بر شما تاثیری معکوس داشته و بر انگیزه و روحیه شما برای مبارزه افزوده است و اینگونه است که اوین دانشگاهی شده است برای تجمیع آرا و افکار رادمردانی که گرچه ممکن است رویه فکری و عقیدتی متفاوتی داشته باشند ولی آرمان واحد آنان برای آزادی ایران، دلهای آنان را به هم نزدیک ساخته و آن‌ها را تبدیل به فعال‌ترین گروه مبارزان داخل کشور نموده است؛ بی‌سبب نیست که جوانانی که در تجمعات اعتراضی دستگیر شده و روانه اوین شده‌اند پس از مدتی تبدیل به مبارزان سیاسی با خط فکری مشخص شده‌اند.

این گونه است که شاید برخی از شما دیگر نمی‌خواهید بدون یاران خود از آن بند بیرون بیایید که شاید در هیچ کجای دیگری در این کشور نتوان در یک زمان این تعداد از نخبگان سیاسی و اجتماعی را در یک مکان جمع کرد و شاید اگر دلتنگی خانواده نبود برای شما، بودن در کنار همرزمان بهتر از زندگی در زندان جامعه‌ای است که پر شده از نفاق و دورویی و دروغ و این همه را حاکمانی گسترش می‌دهند که بقای خود را در ترویج فساد و دروغ می‌دانند تا جامعه را از بالندگی و پویایی و شکوفایی، باز دارند و حضور امثال تو کار را برای آنان بسی دشوار می‌سازد زیرا که مروج راستی و درستی و پاکی و صداقت هستید و طلسم دیو سیاه جهل و استبداد را باطل می‌کنید و بدین منظور شما را در بند ساخته، غافل از اینکه فریاد رسای آزادیخواهی شما از پس دیوار‌ها، این خفتگان را بیدار می‌سازد و شوری می‌انگیزد در دل جوانان تشنه آزادی و برابری و دیری نپاید که همه با هم فرشی از گل و ریحان پهن کنیم در مقابل قدم سبز شما راست قامتان آزاده.

به امید آن روز لحظه‌ها را می‌شماریم.

زنده باد آزادی که آرزوی مشترک شما و ماست.

۱۴ دی ماه ۹۰