طولانی ترین شب هم به سحر می رسد

چکیده :یلدا را تبریک می گویند زیرا آخرین شب طولانی بوده و صبحگاهش نوید کوتاه و کوتاه تر شدن شب هاست و اینک یقین دارم پایان شب سیه سپیداست حتی اگر آن شب، یلدا باشد....

کلمه-مریم شربتدار قدس:

از هفتۀ پیش آغاز شد و همه پیشاپیش تبریکش می گفتند. برایم جالب بود که پیامک ها اینقدر عجـولانه، آمدن طـولانی تـرین شب سال را یادآوری میکردند. شـاید در گذشته خود را ملزم می دانستم که پیام ها را پاسخی متقابل، ارسال کنم اما کنش ها و رفتارهایم نیز متأثر از حوادث سال های اخیر با تغییراتی رو برو بوده است.

سال گذشته زمانی که فقط یک ماه از نبود مادر می گذشت، مونس و غمخوار مرا به اوین خواندند و تنها 6 روز پس از آن نیز برای اتمام رأفتشان فاطمه دختر عزیز و بیگناهم را به انفرادی بردند و دیگر پیامک تبریکی برایم نیامد؛ گویا همه محزون بودند از یـادآوری طـولانی تر شـدن آن شـب سـخت و بی پایان، و سـاجـده نیـز که هـر سـال حافظ خوان کلبۀ پر مهرمان می شد، در رنج فراق بابای مهربان و تنها خواهر همدل و عزیزش، مُهر سکوت بر لبها نهاد و چهلمین روز درگذشت مادر بزرگ، چه بهانۀ خوبی بود برای شکستن بغض پنهان و فرو ریختن اشک های تنها دلبند باقی مانده ام.

امسال هم در سوگ پدر که بی تاب از دوری همسرش از میان ما رفت، همسر بی گناهم نیز بدون مرخصی و ملاقات حضوری در اسارت است و یلدا با توهم ماندگاری خویش، گردن افراشته و با هماهنگی میزبانان معذور اوین که بی توجه به درد عذاب آور دندان همسرم و دیگر اسیران بیمار، بر سیاهی های پروندۀ خویش می افزایند، خواب را بر آنان حرام کرده است، غافل از آنکه هر شب سحری دارد و صبحی در پی.

امسال شاید ساجده نیز از فرسنگ ها فاصله، به یاد گذشته ها کتاب حافظ را می گشاید و در آن فقط پدرش را می بیند که در پشت دیوارهای بلند اوین با همۀ صبوری زیبایش درد طاقت فرسای دندان را به جان می خرد تا در روز حساب سربلند باشد و قاصرین و جابرین را بزرگوارانه با عفو خویش شرمنده سازد اگرچه در آن روز خداست که مدعی حقوق این آزادگان در بند خواهد بود.

امسال هر که از یلدا گفت و مبارکش خواند مورد سؤال من قرارگرفت که “مگر طولانی تر بودن ظلمت و تاریکی، مبارک است؟” پیام های تبریک را با یک جمله پاسخ می دادم : “یلدای ما چند سال است که آغاز گشته و هنوز ادامه دارد” تا اینکه زیباترین و کوتاه ترین پیام را دریافت نمودم: “طولانی ترین شب هم به سحر می رسد” و آن گاه یلدا برایم معنایی دیگر یافت.

دانستم یلدا را تبریک می گویند زیرا آخرین شب طولانی بوده و صبحگاهش نوید کوتاه و کوتاه تر شدن شب هاست و اینک یقین دارم پایان شب سیه سپیداست حتی اگر آن شب، یلدا باشد.

امسال در خلوت خویش هوس تفألی کردم بر دیوان حافظ و چه زیباو عجیب بود آن شعر:

دلم رمیده شد و غافلم من درویش … که آن شکاری سرگشته را چه آمد پیش

چو بید بر سر ایمان خویش می‌لرزم … که دل به دست کمان ابروییست کافرکیش

خیال حوصله بحر می‌پزد هیهات … چه‌هاست در سر این قطره محال اندیش

بنازم آن مژه شوخ عافیت کش را … که موج می‌زندش آب نوش بر سر نیش

ز آستین طبیبان هزار خون بچکد … گرم به تجربه دستی نهند بر دل ریش

به کوی میکده گریان و سرفکنده روم … چرا که شرم همی‌آیدم ز حاصل خویش

نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندر … نزاع بر سر دنیی دون مکن درویش

بدان کمر نرسد دست هر گدا حافظ … خزانه‌ای به کف آور ز گنج قارون بیش

حال با درک واقعی از آن می گویم: شروع کوتاه شدن شب ها مبارک، یلدا مبارک