احمد قابل: برخی باور نکرده اند، منتظری عزیز، عزتش را از اخلاصش گرفته و نه از دنیا خواهان

چکیده :برای کسی که پرونده ی کاری اش پیش چشم همه باز بوده و دوستان و رقیبانش(حتی با رویکردی دشمنانه) تمامی زوایای اخلاقی و ایمانی نزدیک به هفت دهه ی زندگی اش را دیده، شنیده و یا امکان بررسی را داشته و دارند، نمی توان سخنی از نو ارائه کرد. ...

احمد قابل، اسلام شناس و محقق علوم دینی در پیامی به مناسبت دومین سالگرد عروج مرحوم آیت الله العظمی منتظری درباره ی آنان که جز به حذف این مرجع عالیقدر نمی اندیشیدند می نویسد: گویا باور نکرده اند، که منتظری عزیز، عزتش را از خدا و اخلاص عملش و دفاعی که خدای بزرگ از مؤمنان می کند کسب کرده است و نه از دنیا خواهان.

در بخشی از نامه ی این روشنفکر دینی که ببش از 20 سال در محضر مرحوم آیت الله منتظری شاگردی کرده، آمده است: خدایا تو می دانی که آن پیر فرزانه چه مصیبت هایی را در راه رضای تو (که در جهت دفاع از حقوق همه ی انسان های مظلوم است) تحمل کرد و بر کسی منت نگذاشت و آن را به رخ کسی نکشید، تا خلوص عمل خود را با دنیا خواهی های کم ارزشی که بسیاری را به ترجیح بهره مندی های شخصی و دنیایی، بر بهره مندی های همنوعان مظلوم خویش، کشانده است، ضایع نکند. ولی افسوس که دل های پر از کینه ای هم بود که جز به حذف فیزیکی او راضی نبودند و اگر به آن نمی رسیدند، ولی به حذف تاریخی او می توانستند بیندیشند و اکنون نیز پیگیرانه بر این روش پای می فشارند. وگرنه چرا باید از چاپ مجدد کتب و نشر آثار و مجالس بزرگداشت آن استوانه ی علم و ایمان و اخلاق، واهمه داشته و با آن مخالفت کنند.

متن کامل این پیام که در وب سایت رسمی احمد قابل منتشر شده، به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم

دو سال از رجوع نفس مطمئنه ای گذشت که علامه و محقق کم نظیر معارف اسلامی بود و برتری و عزتش، از پایبند بودن و عمل کردن به آنچه بدان آگاهی و ایمان داشت، ناشی می شد.

برای کسی که پرونده ی کاری اش پیش چشم همه باز بوده و دوستان و رقیبانش(حتی با رویکردی دشمنانه) تمامی زوایای اخلاقی و ایمانی نزدیک به هفت دهه ی زندگی اش را دیده، شنیده و یا امکان بررسی را داشته و دارند، نمی توان سخنی از نو ارائه کرد.

من با لطف خدا، با این حجت اخلاقی و انسانی محشور شدم و امیدوارم بهره مندی بیش از بیست ساله ام از دانش آموزی و درک خلق و خوی عظیم این عزیز خدا، راه حق شناسی و حق طلبی و صبر و استقامت را برایم فراهم کرده باشد که؛ «ان الله مع الصابرین».

از صمیم قلب، آرزو می کنم که فردای قیامت هم با او که بدون ریا، به اولیاء الهی عشق می ورزید، محشور باشم.

خدایا تو می دانی که آن پیر فرزانه چه مصیبت هایی را در راه رضای تو (که در جهت دفاع از حقوق همه ی انسان های مظلوم است) تحمل کرد و بر کسی منت نگذاشت و آن را به رخ کسی نکشید، تا خلوص عمل خود را با دنیا خواهی های کم ارزشی که بسیاری را به ترجیح بهره مندی های شخصی و دنیایی، بر بهره مندی های همنوعان مظلوم خویش، کشانده است، ضایع نکند و حقیقتا جزو معدود افرادی بود که در اوج مقامات سیاسی و اجتماعی و علمی بود و به این مهم، دست یافت و رضای خدا را بر حفظ بالاترین مقام و موقعیت، یعنی قرار گرفتن در موقعیت رهبری کشور، ترجیح داد و بدون هیچ چشم داشت یا ایجاد تنش در جامعه، قدرت را کنار نهاد و به عنوان ناظری منصف، سعی کرد تا از انحراف ثمره ی تلاش خود و ملت، با راهنمایی ها و خیرخواهی ها، جلوگیری کند، ولی افسوس و صد افسوس، که دل های پر از کینه ای هم بود که جز به حذف فیزیکی او راضی نبودند و اگر به آن نمی رسیدند، ولی به حذف تاریخی او می توانستند بیندیشند و اکنون نیز پیگیرانه بر این روش پای می فشارند.

اینان جزو کسانی اند که در فروغ خورشید علوم معقول و منقول آن بزرگمرد، همچون خفاشانی پنهانند و دانش و فکر او را رسواگر ادعاهای شبه علمی و عناوین تقلبی و جایگاه های جعلی خود می دانند، وگرنه چرا باید از چاپ مجدد کتب و نشر آثار و مجالس بزرگداشت آن استوانه ی علم و ایمان و اخلاق، واهمه داشته و با آن مخالفت کنند.

گویا باور نکرده اند، که منتظری عزیز، عزتش را از خدا و اخلاص عملش و دفاعی که خدای بزرگ از مؤمنان می کند کسب کرده است و نه از دنیا خواهان (ان الله یدافع عن الذین آمنوا)!!

در دومین مراسم سالگرد استاد عزیزم، بخاطر دوران نقاهت و مراقبت های بعد از عمل جراحی مغز، نتوانستم حاضر باشم، همان گونه که در مراسم تشییع و اولین سالگرد نیز، بخاطر بازداشت توسط نیروهای حاکمیت، از این امکان محروم ماندم.

خوشا به سعادت آنانی که در بزرگداشت آن محبوب خدا حضور یافته و یاد و نام پیرو راستین مکتب ایمان و آزادیخواهی و آزادگی امام عاشقان و آمران به معروف و ناهیان از منکر، حسین بن علی(علیهما السلام) را گرامی می دارند.

من که دلم در آن مجالس بزرگداشت است و هنوز جسمم یارای حضور نیافته، از پایمردی همه ی شما که قدردان شخصیت آن عزیز، بوده و هستید، خدای را شاکرم و حقیقتا بر این قدرشناسی(که برای بسیاری از شما همراه با تحمل دشواری ها و مصیبت هایی کمرشکن نیز بوده) غبطه می خورم و ایمان دارم که اجری عظیم از این حق جویی، در دنیا و آخرت نصیب خواهید برد.

از همه ی شما برای انجام وظیفه ی الهی «تجلیل از آن گل خوشبوی مکتب محمدی(ص)» به سهم خود تشکر می کنم.

من البته بدهی بزرگتری به مردم عزیز نجف آباد و منطقه ی اصفهان و همه ی مؤمنان و دوستان پاک خود در سراسر کشور و حتی خارج از آن دارم که پس از بیماری و ایجاد نگرانی ناخواسته برای همگان، آنان را به زحمت های گوناگون دچار کردم.

دعاهای گسترده ی همه ی شماعزیزان و لطف بیکران خدای سبحان، تنها شرمندگی مرا بیشتر کرد که به انسانی بی مقدار و کم ارزش مثل من، اینهمه لطف و عنایت بشود!!

خدای را شاهد می گیرم که هرگز خود را قابل این همه محبت و احسان خدا و خلق خدا ندانسته و نمی دانم و مطمئنم که خدای رحمان «با صرف نظر از اهلیت و قابلیت» مرا مشمول رحمت قرار داده است، همان گونه که مولی الموحدین(ع) با همه ی شایستگی اش این خطاب را با خدای رحمان دارد که؛ «کم من ثناء جمیل لست اهلا له نشرته = بسا صفات نیکی که من اهلیت آن را ندارم، در بین مردم منتشر کرده ای!!».

از همه می خواهم که برای کسب قابلیت های لازم و در جهت تکمیل این لطف خداوندی، همچنان برایم دعا کنند.

من هم متقابلا از خدای رحمان می خواهم که تمامی عزیزان را در دنیا و آخرت نزد خود و خلق خود، روسپید و سربلند گرداند و روزگاری آزاد و شاد و امن، همراه با عدل و رشد و تعالی را برای ایران و ایرانیان و همه ی آنانی که از این نعمت های الهی محرومند، مقدر فرماید. آمین رب العالمین.

احمد قابل ۷ آذر ۱۳۹۰ مشهد