از بیتفاوتی مردم بترسید
چکیده :حساسیت مردم نسبت به حاکمیت و حضورشان در عرصه های سیاسی واجتماعی سرمایه مهمی برای نظام محسوب می شد که در حال از دست رفتن است. شاید برخی از مسئولان ، این بی تفاوتی را نه تنها پدیده بدی ندانند، بلکه از اینکه دیگر فتنه گران ! و عوامل استکبار جهانی نمی توانند با تحریک مردم آنها را وادار به اعتراض علیه مسئولان کنند ابراز خرسندی و شادمانی کنند اما واقعیت آن است که برای یک نظام سیاسی هیچ چیز به اندازه بی تفاوتی و قهر مردم با آنچه که بر سرشان می آید خطرناک نیست....
فؤاد صادقی
در کشوری که شاید هیچ خبری عجیب و غیرمنتظره نباشد، بی تفاوتی روزافزون جامعه نسبت به اخبار وحوادث مهم،آنهم جامعه ای که دارای یکی از سیاسی ترین فضاهای اجتماعی بود، شگفت انگیز است.
یکی از همکاران مطبوعاتی می گفت: “روح پرسشگری وپاسخ خواهی در میان مردم مرده است و جامعه نسبت به اخباری که تا چندی پیش موجب زلزله وتحول بزرگی می شد کاملا بی تفاوت است، وحتی دیگر کسی از مسئولان توضیح وپاسخگویی را انتظار ندارد. هر خبری هرچند مهم تنها برای چند ساعت مورد توجه است وسپس بسرعت در بایگانی افکارعمومی آرشیو می گردد”
حتی شایعه سازی که یکی از عادات رایج میان ایرانیان بود وناشی از حساسیت وعدم دسترسی ایرانیان به منابع مستقل خبری بود نیز فروکش کرده است، عادت به سخره کشیدن موضوعات وبرخورد طنز آمیز با موضوعات جدی وسیاسی که در چند سال اخیر وبا فراگیر شدن تلفن همراه تبدیل به یکی از سرگرمی ها مورد علاقه ایرانیان بود نیز به طرز ملموسی کمرنگ شده است.
حساسیت مردم وافکار عمومی نسبت به پیگیری آخرین تحولات واخبار بشدت کاهش یافته و دیگر برای کسی چندان مهم نیست که فلان شخصیت سیاسی چه موضعی دارد، در فلان پرونده مالی چقدر اختلاس شده است، این گروه برای انتخابات چه برنامه دارد، و برای فرزند آن مسئول چه اتفاقی افتاده است؟
اوایل دهه هفتاد، دوران اوج اصلاحات در سالهای 76 تا 79 ، سالهای نخست دولت احمدی نژاد وحتی در سال 88، با وجود همه نکات منفی وپیامدهای التهابات سیاسی، این حساسیت مردم نسبت به حاکمیت و حضورشان در عرصه های سیاسی واجتماعی سرمایه مهمی برای نظام محسوب می شد که در حال از دست رفتن است.
شاید برخی از مسئولان ، این بی تفاوتی را نه تنها پدیده بدی ندانند، بلکه از اینکه دیگر فتنه گران ! و عوامل استکبار جهانی نمی توانند با تحریک مردم آنها را وادار به اعتراض علیه مسئولان کنند ابراز خرسندی و شادمانی کنند اما واقعیت آن است که برای یک نظام سیاسی هیچ چیز به اندازه بی تفاوتی و قهر مردم با آنچه که بر سرشان می آید خطرناک نیست.
تنها به حوادث امسال نگاهی بیاندازید، برکناری وزیر اطلاعات، قهر وخانه نشینی ده روزه احمدی نژاد، حذف جنجالی چهار وزارتخانه، درگیری وخط ونشان کشیدن سران دولت برای نظام، پرونده های رحیمی ، مشایی وبقایی، ترور شهید رضایی نژاد درتهران توسط موساد، اختلاس سه هزار میلیارد تومانی ، اعلام تمایل دولت به رابطه با آمریکا ، استیضاح وزیر ، انفجار عظیم نظامی، درگذشت فرزند دبیرمجمع تشخیص مصلحت، سوال از رییس جمهور و دهها موضوع دیگر که در فاصله کمتر از 8ماه رخ داده ، و تنها هریک برای مدتی کوتاه ذهن جامعه را به خود مشغول داشته است.
جالبتر آنکه با رخ دادن هر حادثه ای یکی از قضاوتهای رایج در جامعه این بود که “این موضوع را مطرح کرده اند تا مساله مهمتری را تحت الشعاع قرار دهند” و موضوعی نظیر حرکت غیراخلاقی شیث رضایی ونصرتی را نیز در فهرست اتفاقاتی که جامعه به آن واکنشی در حد حوادث فوق نشان داد می توان درج کرد، به بیانی دیگر جامعه برای حوادث وتصمیماتی نظیر رابطه با آمریکا وترور وانفجار اهمیتی بیش از اتفاق بین دو فوتبالیست قائل نیست.
برای نظامی که بویژه در شرایط اخیر با تهدیدات جدی خارجی مواجه است ونیاز به برگزاری پرشور انتخابات مجلس دارد هیچ چیز ضروری تر از اعتماد عمومی وحساسیت وفعال بودن مردم در عرصه های اجتماعی نیست ، شاخصی که الان در پایین ترین وضعیت قرار دارد.
شاید توجه به سرنوشت عراق که بعد از سرکوب انتفاضه سال 1991 ، جامعه دچار بی تفاوتی و کرختی شد که در نهایت زمینه تصرف نظامی بی مانع وبی مقاومت این کشور توسط آمریکا را فراهم کرد این نکته را به ما یادآوری کند که این بی تفاوتی و بی واکنشی در جامعه بهترین زمینه را برای دخالت خارجی در غیاب مردمی که از “وسط میدان” به خانه هایشان رفتند، فراهم کند.
منبع: خبرآنلاین
چطور می توان از مردم انتظار داشت موضع گیری کنند وقتی مشکلات اقتصادی کمرشان را خم کرده و حتی برای تامین ما یحتاج زندگی نیز مشکل دارند چطور می توان انتظار داشت وقتی که کوچکترین انتقاد مردم با مشت اهنین روبرو می شود و باز چطور می توان انتظار داشت موضع بگیرند در صورتی که دیر صباحی هست نشاط از جامعه رخت بر بسته
به قول يه نويسنده: با كسي كه از او نفرت داري, هنوز بندي داري. ولي با كسي كه نسبت به او بي تفاوتي, ديگر بندي نداري.او را در نهفت ذهن خود مرده ميشماري.
كلمه, اگه همينطور به سانسور كامنتهاي من ادامه بدي, ……. هيچي! منظورم اين بود كه خيلي كار بدي ميكني.
کاملا موافق نظر این مقاله نویس هستم واین بی تفاوتی در مردم را به چشم خود می بینم
شاید توجه به سرنوشت عراق که بعد از سرکوب انتفاضه سال ۱۹۹۱ ، جامعه دچار بی تفاوتی و کرختی شد که در نهایت زمینه تصرف نظامی بی مانع وبی مقاومت این کشور توسط آمریکا را فراهم کرد این نکته را به ما یادآوری کند که این بی تفاوتی و بی واکنشی در جامعه بهترین زمینه را برای دخالت خارجی در غیاب مردمی که از “وسط میدان” به خانه هایشان رفتند، فراهم کند.
والا الان که شرایط عراق رو می بینم خیلی بهتر از دوره ایی هستش که صدام بود !!!!
ثانیا وقتی یه جامعه به یه بمب بست می خوره و هیچ نشونه ای از اینده بهتر توش نمی بینه و فرسایش تدریجی خودش رو داره میبینه و احساس میکنه دست به دعا بر می داره که زود تر جنگ شه !!!!!!!!!!!!!!!
بی تفاوتی.جریان خیلی هم خطرناک و هم خوب است منتی همین ابزار را باید بموقع و بجا نهایت استفاده را بکار برد .مثلا در همین حاکمیت که ارتجاع مذهبی حاکم و از طرفی همچون مهر های دست نشانده که برهمگان مشخص شده.که هردو یکی از یکی بدتر.وحامی سرسخت انها امریکا اسرائیل .حالاگر حساب شده و از روی برنامه حرکت نشود.غیر مستقیم هم جهت و همسو انها شدیم.در حال حاضر با وضییعت امروز فقط تحسن و اعتصاب از هر طبقه ای.وجبهه متحد بر علیه اجنبی
اين حكومت در ذهن ملت ديگر مشروعيت ندارد و مرده محسوب ميشود.
این بی تفاوتی نیست. ذخیره کردن نفرت است. وای به آن روزی که این نفرت سر باز کند.و زیاد دور نیست آن روز.مردم میبینند و میشنوند و احساس میکنند و بالاتر اینکه می فهمند. زمانی که سیل مردم به راه افتاد دیگر بحث رای من کجاست نخواهد بود.خشک و تر را با هم خواهد برد.
بیتفاوتی نشانه نومیدی میباشد
سکوتم را مکن باور
اتفاقا مردم كوچكترين موارد را هم رصد ميكنند ولي چگونه بايد عكسالعمل خود را نشان دهند نه نشريهاي نه برنامه تلويزيوني . اگر ميخواهيد عكس اعمل مردم را ببينيد مجوز يك راهپيمايي ازاد در مورد وضعيت اقتصادي همانند وال استريت بدهيد تا نتيجه را ببينيد.
اقاي فوادبا سلام به نقط خوبي اشاره فرموديد مردم بي تفاوت نيستند به نظر شما مردم چطور پيگير اختلاس و دزدي و چپاول بيت المال توسط حاكمان شوند . در اين كشور مگر جايي هست كه به داد مردم برسد وقتي مردم به طور مسالمت اميز به خشك شدن درياچه اروميه اعتراض مي كنند ماموران چماق به دست مردم را سركوب كنند و برچسب ضد انقلاب مي زنند . در كشوري كه شهر قم به اصطلاح حكومت ام القراي اسلام مي گويند و علماي طراز اول به غير از عده اي معدود صدايشان درد نمي ايد و مشغول تجارت و جيره خوار حكومت شده اند و از اسلام دم مي زنند كدام اسلا م معلوم نيست از مرد م عادي چه انتظاري مي توان داشت .به نظر من مردم با عدم شركت در انتخابات فرمايشي مي توانند اعتراض خود را به سردمداران حكومت نشان دهند.
ما نیاز داریم اعتماد به نفس جنبش مردمی را باز سازی کنیم. هیچ کسی از این بی تفاوتی سود نمی برد، نه جنبش نه حکومت. اما فرق در این هست که کشور مال ما مردم هست حکام خواهند رفت. راهکارهایی برای زنده کردن جنبش باید دیده شود. دوستی درست گفت در بالا این نفرت دارد ذخیره می شود و این چیزی نیست که ما بخواهیم. ما جنبش صلح امیز می خواهیم. اگر ما که نیم نگاهی به اصلاحات داریم و راهکارهای کم هزینه را دنبال می کنیم و یا دوستانی که موضوع را از منظر دینی ولی حکومت سکولار دنبال می کنند باید بدانیم و بدانند که نفرت ذخیره شده قابل کنترل نخواهد بود. و در اینده قهرمان مردم متنفر کسی نخواهد بود که حرفهای عقلانی و درست می زند بلکه قهرمان او کسی خواهد بود که بتواند بیشتر از نیروهای سرکوبگر بکشد. و آیا دوستان من در آن وحله که اینگون خواهد شد دمکراسی برخون پا خواهد گرفت؟؟ نوری زاد تاج زاده و برخی دیگر از دوستان تلاش می کنند اما تصور کنید که به جای یک نوری زاد صد تا باشند و مبارزه کنند و کمی تکرار شود مردم باز هم بی تفاوت هستند. مردم و لیدرهای جنبش دو بال پرنده دمکراسی خواهی هستند وقتی این دوبال سنکرون شوند دمکراسی خواهی اوچ خواهد گرفت. در بین جنبش دوستان روانشاس و جامع شناس بسیاری هست باید موضوع را واکاوی کنند ببیند ایا زندانها و شکنجه ها باعث سکوت و بی تفاوتی شد؟ ایا نمایش های تلویزونی موجب سکوت شد؟ ایا اعترافات باعث شد؟ و دوستانی که در خارج از ایران هستند به جای درگیر شدن (که البته به نظر من از دلسوزی هر دو طرف نشات می گیرد ) بر حداقل های اشتراک جمع شوند و ایده آل ها را فعلا کنار بگذارند.گروه هایی که به چهار چوب های دمکراسی و حقوق بشر پایبند هستد در زیر یک سقف بشیندد و خود را بخشی از جنبش بنامند و در گفتمان خود بگویند که تنها بخشی از جنبش هستند و نمایندگی بخشی از جنبش را دارند و با نام مشترک فعالیت کنند و این به درون کشور امید خواهد داد.
دوستان مهاجر بخشی از نقص های مالی شبکه های اطاع رسانی را به عهده بگیرند (حدود چهار و نیم میلون هر کدام ماهانه ده دلار هم بدهند شاید کفایت شبکه و سایت ها را بکند ). بهرحال به جای مجادله ها فلسفی به دنبال راهکارهای عملی باشیم. بخشی از تجربه دمکراسی خواهی در دنیا وجود دارد کافی هست انها را بومی سازی کنیم.
به امید موفقیت مردم و جنبش سبز
نصر من الله وفتح قریب ………….
فعلا حاكميت و غرب تحت يك تفاهم نانوشته ، عليه منافع ملي ايران هماهنگ عمل مي كنند وحاكميت، با فرض مردم ايران به عنوان دشمن با استفاده از رسانه هاي جمعي مثل صدا وسيما ،مطبوعات ، منابر ،آيين هاي ديني،جنگ سايبري و… ،انواع ترفند جنگ هاي رواني واطلاعاتي را عملياتي مي كند وملت باشعور ايران ،با اطلاع كامل از وضعيت نمايش ،با استتار كامل واجراي دقيق نقش هاي پدافندي ،حاكميت زا بازي مي دهد . وانرژي خود را در ابراز احساسات هدر نمي دهد.سكوت دزيا ،بزاي ناخداي نابلد دام است وگربه ي زيبا ، با درس آموزي از تجربه هاي بزرگ تاريخي ياد گرفته است كه موش را چگونه صيد كند.
too dele mardom faghat dige nefrate.az hameye kasani ke faghat ba siyasat be bazishoon gereftand
این را نمیتوان بی تفاوتی نامید بلکه یک سکوتی پر از فریاد از روی عصبانیت است. چراکه حرکت مسالمت آمیز و خیرخواهانه مردم را با نهایت رذل و پلیدی پاسخ دادند. نه تنها با مردم همدردی نکردند بلکه میان خودشان هم رابطه ها تکه و پاره شد. وای به روزی که منبع درآمدشان (نفت) تحریم شود آنموقع دوباره به دست و پای مردم میافتند که انتخابات نمایشی راه بیاندازند و بدنبال مشروعیت از دست رفته باشند. فعلآ این مردم بخصوص جوانان صداهای خاموشند…. ضمنآ این را بدانیم در تاریخ ثابت شده که مردم ایران غیرقابل پیش بینی هستند. به امید حرکتی دوباره…….
بنظر من این یک توهم است که بگوییم مردم بی تفاوت و ساکتند و فراموش کردند. هر کجا که پا میگذاریم فضای نفرت انگیز امنیتی را میبینیم. پس معلوم میشه که این حکومت هنوز در وحشت حرکت مردمی هست. ضمنآ مردم ایران مردمی هستند غیرقابل پیش بینی و تصور… (چنانچه در تاریخ بخصوص سال 88 ثابت کردند که اگر بخواهند میتوانند) به امید آنروز…
این بی تفاوتی و سکوت آتشی زیر خاکستره. مردم مثل انباری از باروت شده اند که با تک جرقه ای منفجر خواهند شد و حکومت را زیر و رو خواهند کرد. اما مردم ایران اجازه تجزیه کشورشان را نخواهد داد هر چند که به عنوان دیوار گوشتی این حکومت هم نقشی ایفا نخواهند کرد.
سکوت در فرهنگ ما به علامت رضایت معنی شده است.به صورت فردی اعتراضات در سطوح مختلف مطرح می شوداز لباس پوشیدن،تمرد از قوانین راهنمایی ورانندگی،بی تفاوتی به موضوعات بسیار حساس و…..اینها نوعی اعلام اعتراض به شکل فردی است ولی در سطح اجتماعی یک سکوت فراگیر ومستمر معانی بسیار خطرناکی دارد.ناامیدی،یاس،سرخوردگی،پوچی و….همگی ازآثار این رفتار جمعی است.میزان افزایش جرایم مختلف مثل اختلاس های بزرگ اخیر واختلاس 4کارمند یک بانک وفرارآنهاو….رفتارهای غیر قابل پیش بینی را افزایش می دهد.رفتارهای جمعی غیر قابل پیش بینی بزرگترین تهدید امنیتی خصوصا در جوامع جهان سومی است.
هرچه بگندد نمکش می زنند — وای به روزی که بگندد نمک
و آنگاه که دولتمردان این سرزمین ،نابخردانه در جهت اهداف سلطه جویانه غرب بر ثروت این مرز وبوم ملت را بر بیتفاوتی سوق میدهند بدانند که این دو سویه است و هر قدر که خوشایند حاکمان باشد عاقبتش فاجعه است و آنزمان که حکومت از ملت تهی شود آن میشود که در عراق به چشم دیدیم مردمی که تاثیر گذار بودن خود را از دست بدهند و به این باور برسند در صورت توانایی از مملکت مهاجرت میکنند و بار سفر میبندند و می روند و آنانی که توان رفتن ندارند بودن یا نبودن کشوری به نام ایران برایشان هیچ اهمییتی ندارد و در صورت نیاز مملکت به ملت دیگر کسی حاضر به ایثار نخواهید که یافت ،پس با مردم خویش چون بیگانگان رفتار نکنید و به حرفشان و اسم و شخصیتشان احترام گذارید که “در همیشه روی یک پاشنه نمیچرخد ”
دور نیست آنزمان که برای بقای نام “ایران ” در فهرست کشورهای جهان نیاز به حضور مردم داشته باشید
این بی تفاوتی نشان سکوت پیش از طو فان است و در کشور های استبدادی پس از یک سرکوب که به صورت شوک می باشد برای جامعه پیش می اید و عقده های متراکم شده و سر کوب شده دوباره جمع می شود در یک شرایط خاص با شدت و قدرت بیشتر دوباره خود را نما یان می سازند و به بیرون خواهند ریخت اگر مسئولین نتوانند شرایط راضی کنند ه برای جامعه و نخبگان فراهم کنند این ارامش پیش از طوفان برای جامعه و کشور بسیار خطر ناک می باشد واز طرفی می تواند فرصتی باشد تا قبل از رسیدن طو فان و سو نامی حکو مت گران کارهای خودشان را یک باز خوانی کنند و در
رفتار خودشان تعغیرات اساسی انجام دهند و گر نه با ان طوفان و سو نامی وحشت ناک حتما روبرو خواهند شد اگر یک نگاه کار شنا سانه به جوامع
مانند ما و رفتار های مردم در این گونه کشور ها بیندازید متوجه این حرکت های متضاد در همه جوامع خواهید شد در پیش از انقلاب هم پس از سرکوب
نهضت ملی دکتر مصدق و خرداد 42 جامعه به خود فرو رفته بود و مترصد یک شرایط خاص بود که تو فان 57 ترو خشک را با هم سوخت اکنون هم البته با سرعت بیشتر جوامع در حال تعغیر هستند کشور هائی که مانند ترکیه شرایط را درک کنند بهتر از بحران ها جان بدر میبرند وکشور های مطلق گرا
حتما دچار گرفتاری های وحشت ناک می شوند که بیرون امدن از انها بسیار دشوار و باعث حسارت های جبران نا پذیر گاهی می گردد
با یک نگاه کوتاه به تاریخ میشه این مطلب را دید که ایرانی ها هر وقت دچار تفرقه و عدم اعتماد به دولت داخلی میشن اجازه میدن که یک کشور خارجی اون دولت را سرنگون کنه و بعد با اتحاد از شر کشور متجاوز راحت میشن این شاید یک جور سنت بین ما باشه که امیدوارم اتفاق نیفته
اوج نفرت رو میشه توی این سکوت قبل طوفان دید.
jaye taasof ast in hame bitafavoti . siasat be kenar chera bayad in hame be hoghugh va shoureman tohin shavad va ma bitafavot az kenare an begzarim pas kojast oon hemato gheirate irani .” EI MELLAT TA KEY ZELLAT” be omide be pa khizie mardom baraye hagh talabi. aamin.
برای مردم مادامی که اینها در رأس حکومت هستند هیچ اتفاقی اهمیت ندارد. حمله خارجی هم آنگاه که باعث از بین رفتن اینها شود شاید برای مردم مهم شود. بنده به درست یا غلط بودن این روند کاری ندارم اما واقعیت همین است.
تنفر و انزجار ایرانی ها را به خودزنی کشانده تا فرش قرمز جلوی دشمن پهن کنند.