امید به آینده، صدای اعتراض ما و بقای هویت ما

چکیده :میرحسین موسوی در ترسیم دورنمای این جنبش و خیزش مردمی، با زیباترین واژه "اعتراض" را فریاد کرد و گفت: "امید به آینده رساترین اعتراض ماست." وی با نگاهی به تاریخ گذشته و سابقه دیرینه تمدن ایران زمین، این حرکت را بخشی از تجربه بشریت دانست که در جاده‌ای به درازای تاریخ همه بشریت است، و نوشت: "آن چیزی که ملت ما را به خلاف آنان و علیرغم سخت‌ترین رویدادها زنده نگه داشت امید بود، زیرا آفت این راهپیمایی هزاران ساله ناامیدی است."...

کلمه – بیتا موحد:

از شعله امید در سینه‌های خود محافظت کنید، زیرا امید بذر هویت ماست؛ بذری که با نخستین باران شروع به روییدن می‌کند و جان هرکسی را که هنوز ایرانی باقیمانده است، در هر کجای جهان که بیتوته کرده باشد به اهتزاز در می‌آورد، تا از نو خود را در سرنوشت این خاک شریک بداند.

تیر ماه 88 وقتی شورای نگهبان به رغم هم اعتراضهای مردمی نتایج انتخابات مهندسی شده ریاست جمهوری را تایید کرد، میرحسین موسوی در نهمین بیانیه ی خود نکاتی را مورد اشاره قرار داد که می تواند همیشه در دستور کار مردمان سبز اندیش قرار گیرد.

برای آنان که فضای سنگین و امنیتی آن روزها را هنوز از خاطر نبرده اند، در حالی که خونهایی به زمین ریخته شده و عزیزانی به بند رفته بودند، میرحسین موسوی دورنمای این جنبش و خیزش مردمی را ترسیم کرد و چراغ راه را برای حرکت مردم ایران برافروخت. او با زیباترین واژه “اعتراض” را فریاد کرد و گفت: “امید به آینده رساترین اعتراض ماست.” وی به درستی بر این نکته انگشت گذاشت که “اعتبار واقعی” این دولت به میزان “امید” ما بستگی دارد و همه تلاشها برای این است که مردم را از ثمربخش بودن “اعتراضات قانونی” خود نا امید کنند. نکته ای که اقتدارگرایان از فهم آن عاجز بودند و با متهم کردن حرکت اعتراضی مردم به ساختار شکنی سعی داشتند این حرکت اصیل را از محتوا خالی کنند. نخست وزیر دوران دفاع مقدس نسبت به بزرگی خطری که در پیش بود، هشدار داده و گفته بود:

“نظامی که به مدت سی‌سال به اعتماد مردم متکی بود نمی‌تواند یک شبه قوای امنیتی را جایگزین این نقطه اتکا کند. این اعتماد لطمات جدی دیده است.”

وی راهکار خروج از بحران را در همان زمانی که تنها چند هفته از انتخابات و اعتراضات مردمی گذشته بود، ارائه کرد و پرسید: “چرا به دیگران اجازه اجتماع نمی‌دهیم تا معلوم شود که چقدر اندکند؟!”

موسوی بر این باور است که آرمانهایی که از انقلاب به ما رسید آنقدر “خواستنی” و نزدیک به حقیقت اسلام و هویت ملی ماست که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را از ما بستاند. وی بر مقاومت و ایستادگی برای رسیدن به این آرمانها تاکید دارد و می گوید:

ما با هم سرمایه‌ای اندوخته‌ایم که پشتوانه و بستر حرکت‌های آتی ما و فرزندانمان خواهد بود و این خط سبز جوشیده از فطرت‌های مردم و واقعیت‌های تاریخی کشور و انقلاب همچنان در طول سال‌ها ادامه خواهد یافت تا به مقصد نهایی خود برسد. ما برای حفظ این دستاورد بزرگ همچنان ایستادگی خواهیم کرد.”

“شعله امید را حفظ کنید، امید بذر هویت ماست”

هر چند میرحسین موسوی هیچگاه داعیه داری رهبری جنبش سبز مردم ایران را ندارد و خود را عضوی از این حرکت برخاسته از متن جامعه می داند، اما همچون “راهبری خردمند” در همان بحبوبه “آتش و خون” قلم به دست گرفت و هر آنچه شرط بلاغ بود مکتوب کرد تا همیشه بتوان با تاسی به آن “نقشه راه” را ترسیم کرد و در کوره راهها به بیراهه نرفت. وی با نگاهی به تاریخ گذشته و سابقه دیرینه تمدن ایران زمین، این حرکت را بخشی از تجربه بشریت می داند که در جاده‌ای به درازای تاریخ همه بشریت است. جاده ای که چه بسیار ملت‌ها که منقرض شدند و جز داستانی از آنان باقی نماند. وی نوید می دهد: “آن چیزی که ملت ما را به خلاف آنان و علیرغم سخت‌ترین رویدادها زنده نگه داشت امید بود، زیرا آفت این راهپیمایی هزاران ساله ناامیدی است.”

میرحسین موسوی در نهمین بیانیه خود برای چندمین بار ازحرکت اعتراضی مردم به رای گمشده خود تقدیر می کند و می گوید: مردم ما می‌توانستند با بدبینی و ناامیدی حوادثی شبیه به آنچه را که در جریان انتخابات گذشته با آن روبرو شدیم پیش‌بینی کنند و به صحنه نیایند. آیا آنان اشتباه کردند که به این پیش‌بینی‌ها اعتنا نکردند؟ نه! آنان به مقتضای روح امیدی که هسته درونی هویت ملی ما را شکل داده و ما را در طول هزاره‌ها زنده نگه‌ داشته است چنین کردند. وی جوانان را خطاب قرار می دهد و از آنان می خواهد که ایرانی بمانند و از شعله امید در سینه‌های خود محافظت کنند، زیرا امید بذر هویت ماست؛ بذری که با نخستین باران شروع به روییدن می‌کند و جان هرکسی را که هنوز ایرانی باقیمانده است، در هر کجای جهان که بیتوته کرده باشد به اهتزاز در می‌آورد، تا از نو خود را در سرنوشت این خاک شریک بداند.

میر در بند با امید به لطف و فضل الهی اطمینان خاطر می دهد که غیر ممکن است که لطف خداوند، مردمی را که با نیت‌های پاک ادای وظیفه می‌کنند تنها بگذارد.

خدا با ماست

وی بهانه “قید و بند” ها برای بستن فرجه اعتراض را نمی پذیرد و بر این باور است که ” این گمان خامی است که مخالفان سطحی‌اندیش و افراطی شما در سر دارند.” موسوی با تکیه به باورهای دینی و ایمان به رحمت الهی معتقد است: کسانی که در راه خدا می‌کوشند خداوند آنان را به راه‌های خود هدایت می‌کند. به عنوان نمونه‌هایی از این هدایت به یاد آورید که خداوند چگونه آرامش را بر اجتماعات بی‌کرانة‌تان مستولی می‌کرد و یا در خلال آنها ظرفیت‌های ذهنی مردم به چه شعارهای نغزی رهنمون می‌شد. همان خلاقیت همچنان قادر است که با توجه به تمامی این اصول راه‌کارهایی بکر و موثر پیش‌پای ما قرار دهد، میدان‌های گسترده‌ای برای عمل در مقابل‌ ما بگشاید و تجربیات جدیدی برای آزادیخواهان جهان اندوخته کند.

خانه هایمان قبله ماست

نخست وزیر محبوب امام در توصیف این امید به آینده برای داشتن ایرانی آباد تاکید می کند که امید به صرف گفتن و شنیدن شکل نمی‌گیرد و تنها زمانی در ما تحکیم می‌شود که دستانمان در جهت آرزوهایی که داشتیم در کار باشد. دستانمان را به سوی یکدیگر دراز کنیم و خانه‌هایمان را قبله قرار دهیم. واجعلوا بیوتکم قبله.

شهروند محوری؛ هسته اولیه جامعه مدنی

در واقع میرحسین موسوی در این بیانیه به اصلی ترین عنصر شکل گیری تحولات اجتماعی و نقش مهم شبکه های اجتماعی مردمی در این روند تاکید دارد و با بیان این ضرورت که باید “به خودتان و دوستان همفکرتان برگردید” می گوید: این بار هر شهروند محوری باشد برای یک فعالیت مفید سیاسی،‌ اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و منتظر تشویق و کمک دولتی که وجاهت خود را از دست داده است نباشد.

وی هسته اولیه “جامعه مدنی” را با ساده ترین زبان بیان می کند و می گوید که نباید منتظر کسی بود و بر اساس آموزه دینی “کلکم راع و کلکم مسئول” می افزاید: مسئولیت تاریخی ماست که به اعتراض خود ادامه دهیم و از تلاش برای استیفای حقوق مردم دست بر نداریم. مسئولیت دینی ماست که نگذاریم انقلاب و نظام به آنچه اسلام نمی‌پسندد استحاله بیابد. مسئولیت انقلابی ماست که اجازه ندهیم حاصل خون صدها هزار شهید به یک دولت امنیتی تنزل پیدا کند و مستهلک شود.

شعارهای ساختارشکنانه؛ هرگز

میرحسین موسوی هر چند معتقد است شهروندان مسئولیت محوری را در این جنبش اجتماعی دارند اما تصریح دارد که نظام و انقلاب اسلامی میراث و میوه مبارزات تاریخی دویست‌ ساله شما با استبداد و عقب‌ماندگی است. جمهوری اسلامی نظامی‌ است که اگر بر اساس عهد نخستین و نسخه‌ اصیلش به اجرا درآید تمامی خواسته‌های ما را در بر می‌گیرد. مبادا کسی فریب شعارهای ساختارشکنانه را بخورد. وی همچون همیشه به قابلیتهای مغفول مانده در قانون اساسی اشاره دارد و می افزاید: اینجانب قویا با چنین وسوسه‌ای مخالفم و اعتقاد دارم قانون اساسی ما همچنان دارای ظرفیت‌های ارزشمند تحقق نایافته‌ای است که باید با فعالیت همه نخبگان روحانی و دانشگاهی و اندیشمندان کشور اجرای آنها به صورت مطالبه‌ای ملی درآید.

بار دیگر هشدار

نخست وزیر دوران دفاع مقدس بار دیگر نسبت به بستن مجاری اصلاحات هشدار می دهد که مجاری را برای اصلاح اشتباهات باز بگذارند، زیرا که بسته شدن این راه، تهدید ساختارشکنی را به عنوان تنها بدیل مطرح خواهد کرد، و این بدیلی است که همة ما هزینه سنگین آن را می‌دانیم و قاطعانه با آن مخالفیم. همچنین تاکید می‌کنم که تعلل در محقق ساختن آرمان‌هایی چون قانون‌گرایی، عدالت، آزادی و حاکمیت مردم بر سرنوشت خود، و به ویژه اصول معطل مانده قانون اساسی مشروعیت‌سوز است.

اختلاف خانوادگی است؛ کسی دخالت نکند

میرحسین موسوی با انتقاد از تفسیر حاکمیت از اسلام اظهار می دارد که اسلام آن پوستین وارونه‌ای نیست که برخی مخالفان شما پوشیده‌اند. شیوه آنها این است که هر چیز مقدس و مبارکی را به نفع سلیقه خود مصادره کنند، تا جایی که حتی اگر بتوانند شال سبز شما را هم می‌ستانند. اسلام راستین نسبتی با ظاهرسازی‌ها و کج‌اندیشی‌های آنان ندارد، بلکه مکتبی رهائی‌بخش است که اگر به حقیقت و نورانیت آن برسیم دوای تمامی دردهای شخصی و اجتماعی ماست.

وی به رغم همه انتقادهایی که به کجرویی ها دارد تاکید چندباره دارد که ماجرای ما، هر چقدر تلخ، یک اختلاف خانوادگی است که اگر خامی کنیم و بیگانگان را در آن دخالت دهیم به زودی پشیمان خواهیم شد.

حرکت اندیشیده، کارآمد و قانونی

میر حسین با احترام به حقوق همه انسانها و ارزش “جان و نفس” آنان تصریح دارد که در اعتراض و حرکت اصلاحی و اصولی ما هیچ‌کس نباید صدمه ببیند. ما زمانی در تلاش خود موفق خواهیم بود که ابتکارهای ما برای احقاق حقوقمان تا آن حد اندیشیده شده، کارآمد و در چارچوب قانون باشد که حتی کودکان خردسال و زنان باردار بتوانند در آن شرکت کنند.این در حالی است که اقتدارگرایان بدون هیچ استنادی حرکت اعتراضی مردم ایران را متهم به خشونت و اقدامات غیر قانونی می کنند. اگر بپذیریم که الگوی حرکت اعتراضی در بیانیه ها و رهنمودهای رهبران جنبش سبز ترسیم و تبیین شده است، می تواند کذب این ادعاها را ثابت کرد و به همگان اعلام نمود که حرکت اعتراضی مردم ایران، حرکتی مبتنی بر عقلانیت، آرامش و قانونی بوده و هست و تا رسیدن به اهداف و آرمانهای ترسیم شده ادامه خواهد یافت.

قانون؛ راهکار حل مشکلات

قانون و بازگشت به آن “شاه بیت” همه سخنان و بیانیه های میرحسین موسوی است، او از هر فرصتی بهره می جوید تا بگوید قانون هرچند “معیوب” و “ناقص” بهتر از بی قانونی است ، وی می گوید: ما در برهه‌ای و گریوه‌ای از تاریخ کشور خود قرار داریم که راه‌حل بسیاری از مشکلات‌ ما قانون است.

درست است! قانون همیشه بی‌عیب نیست. درست است! پشت قانون سنگر گرفته اند. نخست وزیر محبوب امام با پرداختن به اهمیت نقش قانون در مناسبات اجتماعی و تبیین سوئ استفاده هایی که از این قانون می شود، ماهیت “مخالفان حرکت مردم” را افشا می کند و می گوید: متقلبان و دروغگویان تنها به نیت تحمیل منویاتشان در پشت نام قانون سنگر گرفته‌اند. وی بر این باور است که حتی باید به “جسد قانون” هم احترام گذاشت و تاکید می کند تلاشی که ما وارد آن شده‌ایم یک مشاجره و تلافی‌جویی نیست. ما را عصبانیت یا جاه‌طلبی یا خودپسندی برنیانگیخته است، بلکه حرکت ما اقدامی برای اصلاح و تامین بهروزی کشور است. برای رسیدن به چنین هدفی جا دارد که ما حتی به جسد قانون احترام بگذاریم، زیرا می‌دانیم که در فردای نزدیک، زمانی که کوشش‌مان به ثمر می‌رسد، نخستین اصلی که باید آن را نهادینه کنیم پایبندی به قانون است. این شالوده‌ای است که امروز صبورانه می‌ریزیم تا بر رویش بنای رفیع فردایمان را استوار کنیم.

اهل فضیلت و کرامت

این سیاستمدار اخلاق مدار با تاکید بر ضرورت وحدت و پرهیز از خشونت، حتی نسبت به کسانی که به مردم تعرض کردند می گوید: پیروزی ما در گرو معاضدت و پیوند با یکدیگر است، و در این یکدیگر تمایزی میان ما و مردمی که به دیگران رای داده‌اند نیست. حتی آنانی که اینک رو در روی ما به خشونت متوسل می‌شوند در اخوت ما شریکند، زیرا ما به دنبال آینده‌ای هستیم که در آن همان کسی که خواهر و برادرمان را در خیابان‌ها کتک زده است، سعادتمندتر، معنوی‌تر، سالم‌تر و زیباتر از امروز زندگی کند. رنگ سبزی که ما به عنوان نماد خود انتخاب کرده‌ایم یک معنایش هم این است؛ رنگ سبزی که ما را به اهل‌بیت نور، اهل بیت راستی، اهل‌بیت خرد، اهل بیت کرامت و فضیلت پیوند می‌دهد.

برجمهوریت و اسلامیت ایستادگی می کنیم

در حالی که در غیاب رهبران جنبش سبز و عدم دسترسی آنان به تریبونهای عمومی، اقتدارگرایان یکه تاز میدان شده و به هر بهانه ای رهبران جنبش را به لجبازی و تاکید بر اقدام غیرقانونی متهم می کنند، در جای جای سخنان موسوی و کروبی تبعیت از قانون و حرکت در چارچوب قانونی تاکید شده و اگر در خصوص مساله انتخابات این نخست وزیر محبوب امام عقب نشینی نکرد، برای “حفظ جمهوریت و اسلامیت نظام” بود. نظامی که بدست مدعیان و حاکمان در حال فروپاشی است. میرحسین می خواهد که این نظام که ثمره سالها مجاهده ملت ایران است براساس دو محور “اسلامیت” و ” جمهوریت” برقرار باشد. این کلمات که گویی پاسخی است به توهمات امروز اقتدار گرایان نشان می دهد که این رهبر جنبش سبز بر سر “حقوق و آرای در ایامی که گذشت شخصیت‌ها و گروه‌هایی به سراغ اینجانب آمدند و خواستار گذشت من از آنچه گذشت شدند. شاید توجه نمی‌شد که اینجانب از همان ابتدا از حق شخصی خود گذشته بودم، اما مسئلة انتخابات مسئلة شخصی من نبود و نیست. من نمی توانم بر سر حقوق و آرای پایمال شدة مردم معامله یا مصالحه کنم. مسئله جمهوریت و حتی اسلامیت نظام ماست. اگر در این نقطه ایستادگی نکنیم، دیگر تضمینی نداریم که در آینده با حوادث تلخی نظیر آنچه در انتخابات کنونی گذشت روبه‌رو نباشیم.

راهکار برون از بحران

و آنچه امروز از زبان سایر مصلحان شنیده می شود، همانی است که میر دربند در خشت خام دیده و گفته بود برای تحقق آن می کوشد:

– توقف برخوردهای امنیتی، فوق امنیتی و نظامی با مسائل انتخاباتی و بازگشت کشور به فضای طبیعی سیاسی

– اصلاح قانون انتخابات به نحوی که امکان تکرار تقلبات گسترده را از بین ببرد و بی‌طرفی نهادهای مجری و ناظر را تضمین کند

– رعایت اصل ۲۷ قانون اساسی در مورد آزادی تجمعات

– آزادی مطبوعات و رفع توقیف از آنها

– فعالیت مجدد سایت‌های خبری مستقل

– ممنوعیت مداخلات غیرقانونی دولت در فضای ارتباطی، نظیر اینترنت، پیام‌های کوتاه، و جلوگیری از قطع ارتباطات تلفنی و شنود مکالمات مردم و هر گونه تجسس دیگر

– توقف برخوردهای یک‌جانبه، افترا، دروغ‌پردازی و اهانت در رسانه رسمی کشور

– برخورداری از کانال‌های مستقل تلویزیونی در خارج و داخل کشور

– صدور مجوز برای تشکیل جمعیت‌های سیاسی،‌ فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی

– آزادی همه دستگیرشدگان سیاسی، ابطال پرونده‌سازی‌های جعلی امنیتی و دخالت ندادن پرونده‌های جاری در برخورداری آنها از حقوق اجتماعی

و این خواسته ها که میرحسین موسوی دو سال و سه ماه پیش برشمرد، امروز خواسته همه کسانی که قلبشان برای این سرزمین می تپد. امروز همه کسانی که به ایرانی آباد و آزاد باور دارند شاه بیت همه سرودهایی که برای آزادی سر می دهند، همانی است که نخست وزیر محبوب دوران دفاع مقدس با دقت و هوشیاری از آن سخن گفته بود.

میرحسین هر چند در حصر و حبس است اما خیلی پیشترها، راهکار خروج از بحران را برای اقتدارگرایان وا گفته است و امروز همه چشم به راهند تا ببینید ای به خواب رفتگان کی برخاسته و گردن به رای مردم می نهند.

باید بازگردیم

و چه زیبا گفت میرحسین موسوی که باید باز گردیم. او که حتی در یک دیدار چند دقیقه ای اش امید می دهد و دعوت به صبوری می کند و بر این باور است که هنوز دیر نشده است. هنوز می‌توان اطمینان آسیب دیدة مردم را بازسازی کرد. او باور دارد که برای حفظ این مردم و نظام

باید به اسلام باز گردیم،

به صداقت بازگردیم. به خرد بازگردیم.

به قانون بازگردیم؛

به قانون اساسی، این بزرگترین میثاق ملت. به قوانینی که خود وضع کرده‌ایم پایبند بمانیم و آنها را اجرا کنیم. بدون این کار سنگ روی سنگ بند نخواهد ماند.