فراعنه زمانی بیدار می شوند که دیگر وقتی برایشان باقی نمانده است

چکیده :چرا باید ملتها هزینه توهم و وابستگی فکری دیکتاتورها را بپردازند؟ چرا باید دیکتاتورها و فراعنه تا لحظه آخر، توان اندیشه انسانی نداشته باشند و مثل بیماران روانی فکر کنند؟ اگر سرهنگ قذافی از دوستی با روسها و وابستگی ایدئولوژیک به کمونیستها و توده ای ها، توانست معبری برای روزهای سخت خود پیداکند، دیگر دیکتاتورها هم امید به دوستی و حمایتهای خاص روسها داشته باشند....

حسن فاتحی، روزنامه نگار اصولگرا، در یادداشتی به مرگ رهبر لیبی واکنش نشان داد و با یادآوری اینکه “فراعنه زمانی بیدار می شوند که دیگر وقتی برایشان باقی نمانده است” پرسید: “چرا باید ملتها هزینه توهم دیکتاتورها را بپردازند؟!” متن این یادداشت را بخوانید:

سرانجام بعد از فراز و نشیبی چندماهه، سرنوشت زندگی و استبدادقذافی نیز به پایان رسید و دیکتاتوری که تا دیروز مردم خویش را موش و حشره و مزدور خطاب می نمود!، خود باسرنوشتی باورنکردنی روبرو شد.

اگر آن روزهای را که قذافی مخالفان و منتقدان خود را موش و حشره خطاب می نمود، دلسوزی به وی ضرورت تفکر منطقی و عقلانیت را یادآوری می شد، لاجرم به دست محافظین زن وی به سلاخی کشیده می شد که چرا برخلاف توهم دیکتاتوری سخن گفته است.

حالا دیگر قذافی خودش از لانه موشها بیرون کشیده می شود و پسران متوهم وی نیز یکی پس از دیگری تاوان توهم و استبداد خویش را می پردازند، تا عبرتی باشد برای مستبدین دیگر که هنوز هم ملت خویش و یا طیفی از مردم خویش را ……. خطاب می نمایند.

اگر سرهنگ قذافی از دوستی با روسها و وابستگی ایدئولوژیک به کمونیستها و توده ای ها، توانست معبری برای روزهای سخت خود پیداکند، دیگر دیکتاتورها هم امید به دوستی و حمایتهای خاص روسها داشته باشند.

اگر اسکادهای اهدایی روسها به سرهنگ توانست جان آنها را نجات دهد، رجزخوانان متوهم نیز بجای وحدت اسلامی و ملی، امیدی به قدرت موشکهای خود داشته باشند.

چرا باید ملتها هزینه توهم و وابستگی فکری دیکتاتورها را بپردازند؟ چرا باید دیکتاتورها و فراعنه تا لحظه آخر، توان اندیشه انسانی نداشته باشند و مثل بیماران روانی فکر کنند؟

آیا تحمل همه این هزینه ها بر ملتها، فرمایش مولایمان امام علی (ع) را به یاد شیعیانش نمی آورد که “هر ملتی شایسته فرمانروایانی هستند که بر آنها حکومت می نمایند”؟

آن روزی که سرهنگ قذافی به تقلید از تفکرات استالینی مخالفین خویش را بطور دسته جمعی درگورهای جمعی مدفون می نمود، می بایست فکر این روزهای خودرا نیز می نمود که عاقبت ظلم به مظلوم دربدری و بی آبرویی خواهدبود.

زمانی که روحانی نام آور ومبارزی چون امام موسی صدربا تفکرات توهمی دیکتاتور لیبی مورد ستم قرار گرفت، آن روز اگر عقلی بر بدنه قدرت دیکتاتورباقی مانده بود، چنین روزی را باید پیش بینی می نمود که چه سرنوشتی را خواهد داشت.

ولی چکار باید کرد، زمانی که فراعنه زمانی بیدار می شوند که دیگر وقتی برایشان باقی نمانده است؟ و چکار باید نمود، زمانی که دیکتاتورها امکان و توان شنیدن واقعیتها را ندارند؟

حالا قذافی رفت و مطمئنا” نوبت به دیکتاتورهای نقابدار نیز خواهد رسید، ولی چرا باید هزینه حماقت دیکتاتورها را ملتها متحمل گردند؟

اصلی علمی درعلم فیزیک وجود دارد با این مضمون که ” هر عملی عکس العملی دارد مساوی با آن و درخلاف جهت آن”.

آیا دیکتاتورها آنقدر کر و کور و ناتوان گشته اند که مفاهیم مسلم علمی را نیز منکر شوند، یا اینکه بجای کوبیدن و حذف منتقدین طرز مدیریتی خویش، بایستی از روشهای مردم سالارانه بهره برداری نمایند؟

اگر جواب این سوال را از قرآن جویا شویم عبارت “صم بکم عمی” را در مورد گناهکاران منافق بکار می برد و در فرازی دیگر نیز قران کتاب جاودانه مسلمین، وعده ظفر مظلومین و محرومین بر زورگویان را می دهد، و نرید ان نمن علی الذین….