معلمی، شغل انبیا؛ معلمان، پیام‌آوران حقیقت

چکیده :اکنون زمان فریاد است و افشاء بی شرمی ها، افشای روزگار تلخی که بر روشن اندیشان می گذرد. سلولهایی که برای حبس سارقان، رهزنان و فاسقان و برای در امان بودن افراد جامعه از شرّ مفاسد ساخته شده اند، هم اکنون تبدیل به چهار دیوار رنج و وحشت شیر مردان و شیرزنانی شده است که هریک به نوعی یا معلمند و تعلیم حقیقت جویی می دهند، و یا شاگردند و درس حقیقت در محضر تاریخ پس می دهند....

یکی از معلمان دلسوز و همراه جنبش سبز، در یادداشتی به حبس معلّمان و فرهنگیان اعتراض کرده و از اینکه با همه این رنجها و دشواری‌ها، باز هم معلمی را شغل انبیا می‌داند، نوشته است. این یادداشت را که با امضای “همای آزاد” برای کلمه ارسال شده و به طور خاص به هاشم خواستار معلم زندانی در مشهد تقدیم شده، در ادامه بخوانید:

دانشجو بودم و جوان که این سخن نغز را اینجا و هر جا به روایت از رهبر انقلاب اسلامی ایران می خواندیم و می شنیدیم. اگرچه تاریخ هیچ نبی از جنس زن را به خود ندیده است، اما باشد، حق با او بود.

معلم تکلیفش هدایت است، هدایت به سوی اوج، نه به قهقرا.

هدایت انسانها، خاصّه جوان، که بداند کیست، چه گوهرهایی در درون دارد، چگونه یک به یک آنها را از اعماق اقیانوس اندیشه اش خارج کند و به مدد آنها واقعیات و حقایق جهان را بشناسد و بر آن مسلط شود. امّا مهمتر اینکه با ترازوی تفکر، مدام فاصله ی میان واقعیت و حقیقت یعنی فاصله ی هست و نیست تا باید و نباید را بسنجد و اندازه کند.

در آن زمان نه برای من تنها که برای همه ی جوانانی که دانش و فن معلمی را با عشق می آموختند، این سخن مؤید یک اعتقاد بود؛ که بدانیم مکلفیم و مسئول، نه برای اینکه فقط ضرب تقسیم، بعد و حجم، قافیه و عروض، تجزیه و ترکیب و به مانند آنرا در مغز شاگردانمان انباشته کنیم. نه! ما معلمیم و مسئول، تا دریچه های افکار فرزندان میهنمان را به واقعیات و حقایق بگشاییم و به آنها بیاموزیم یک انسان چگونه می تواند پرده های تاریک را از برابر دیدگان خود کنار زند و اجازه دهد این مغز و چشم و گوش آنچه بر تمامی انسانها در جهان و نیز بر مردمان در ایران میگذرد را ببیند و قضاوت کند و هرجا لازم است فریاد اعتراض برآورد و نهراسد.

اما ای دریغ، آن زمان که ما معلمان به رسم تکلیف هدایت به حق طلبی برخاستیم، چونان انبیاء تاریخ سرزنش و سرکوب شدیم. امّا باشد، ما معلمیم و مسئول و “معلمی شغل انبیاء است”!

همان سان که ابراهیم تن به آتش داد تا منکرانش باور کنند، پایان این آتش افروزی ها رویش گلستانی است زیبا. همچون عیسی که مصلوب شد تا بدانند، شاید شاید شاید یک تن خاکی را بتوان در چهار میخ جهل و سکوت و ظلم وتردید به نابودی کشاند اما حقیقت هرگز به صلیب کشیده نمی شود. حقیقت رها است.

و همچون محمّد که در راه ایمانش با زر و زور می جنگد و چون زمانش فرا می رسد، کاشانه بر دوش، مرارت هجرت به جان می پذیرد تا مروج آرمانش شود، در جهانی به وسعت امروز.

…و امروز هم ما معلمیم و مسئول و معلمی شغل انبیاء است و تاریخ هیچ پیامبری را به خود ندیده است که پیام بری را، با سکوت، با سازش و با تسلیم به مقصد رسانده باشد؛ اگر هم چنین بوده، پیامش در کشاکش زمان به وادی فراموشی سپرده شده است. امّا پیامهای پایدار از آنِ پیامبرانی است که بر تکلیف خود ثابت قدم ماندند و در پهنای تاریخ ماندگار شدند.

و امّا، دیری است که در سرزمینمان ایران،قابیلیان برادرکشی از سر گرفته اند. آتش میکشند، بردار می زنند، بر بند می کشند، هر کس را که دهانش بوی حق می دهد. چه بسیار دردناک اینکه فرهیختگان، هنرمندان، متفکران و نیز معلمان را که رهبر انقلاب چونان انبیاء خوانده بود، بیش از همیشه زیر تیغ ظلم و بی عدالتی خود گرفته اند. امّا غافلند از اینکه شاگردان خلف صمد بهرنگی، دکتر علی شریعتی و دیگر معلمان پرچمدار، درس خود را خوب از بر دارند و ساکت نخواهند نشست.گرچه گفته اند : “سکوت سرشار از ناگفته هاست”، امّا نه، اکنون زمان فریاد است و افشاء بی شرمی ها، افشای روزگار تلخی که بر روشن اندیشان می گذرد. سلولهایی که برای حبس سارقان، رهزنان و فاسقان و برای در امان بودن افراد جامعه از شرّ مفاسد ساخته شده اند، هم اکنون تبدیل به چهار دیوار رنج و وحشت شیر مردان و شیرزنانی شده است که هریک به نوعی یا معلمند و تعلیم حقیقت جویی می دهند، و یا شاگردند و درس حقیقت در محضر تاریخ پس می دهند. پس در این روزگار غریب سکوت برای من معلم، برای من پیامبر! یک خیانت است، چرا که: ما معلمیم و مسئول و “معلمی شغل انبیاء است”.