درگذشت حسین ضیایی، ایرانشناس و استاد فلسفه اسلامی

چکیده :حسین ضیایی استاد فلسفه اسلامی و ایرانشناس دانشگاه یو سی ال ای در گذشت. این استاد برجسته فلسفه، که از حامیان جنبش سبز ملت ایران بود، دارنده نخستین کرسی «جهانگیر و اِلِنور آموزگار» و مدیر مرکز مطالعات ایرانی دردانشگاه یوسی اِل اِی بود، و از ۱۹۸۸ در این دانشگاه تدریس می کرد....

حسین ضیایی استاد فلسفه اسلامی و ایرانشناس دانشگاه یو سی ال ای در گذشت. آنطور که وبسایت شخصی این استاد فلسفه اسلامی اعلام کرده، وی دارنده نخستین کرسی «جهانگیر و اِلِنور آموزگار» و مدیر مرکز مطالعات ایرانی دردانشگاه یوسی اِل اِی بود، و از سال ۱۹۸۸ در این دانشگاه تدریس می کرد.

به گزارش جرس، حسین ضیایی درسال ۱۹۶۷ در رشته ریاضیات و فیزیک از دانشگاه ییل فارغ التحصیل شد، و در ۱۹۷۶ دکترای خود را در رشته فلسفه اسلامی از دانشگاه هاروارد کسب کرد. مقالات و کتابهای متعددی از این استاد برجسته در زمینه تاریخ فلسفه منتشر شده است.

محسن کدیور در پیام تسلیتی به مناسبت در گذشت این استاد برجسته، پروفسور حسین ضیائی را دوستدار راستین حکمت و خرد ایرانی و سهروردی شناس پرکار معاصر توصیف کرده و از سوابق قلمی وی به ترجمه حکمت الاشراق و پرتونامه سهروردی به انگیسی، تصحیح شرح حکمت الاشراق شمس الدین شهروزوری و انواریه (ترجمه و شرح حکمت الاشراق) محمد شریف هروی و بالاخره تالیف کتاب “معرفت و اشراق در اندیشه سهروردی” به زبان انگلیسی در کنار دهها مقاله درباره فلسفه مسلمانان و ایرانیان اشاره کرده است.

این استاد برجسته فلسفه، که از حامیان جنبش سبز ملت ایران بود، در آذر 1388 در “نامه سرگشاده به فرهیختگان ایران” مشفقانه نوشت: دروغ را بر چینید. برای همه، حتی مخالفان، و حتما بیش از همه برای آنها، حق و حقوق واقعی قائل شوید؛ درک مردم عمیق است به آن احترام بگذاریم، آنگونه حکومت کنید که مردم حتی اگر با شما مخالفند باز هم قانونمندی شما را پیش از هر چیزی و بیش از همه چیز خواهان باشند. بیایید زندانها را بگشایید، آزادی را در پیش از هر چیز اصل قرار دهیم. این حالت متشنج و اینکه مخالفان همه جاسوسند و نوکرند و غیره در عقل نمیگنجد، آنها را باز از نو در آغوش بکشید، برای همه حقوق بنیادین قائل شویم، که حتی در قیاس با تمام ملل افزون باشد. جنایت در زندانها را جدا بدون تعارف با کسی در هم کوبید. مهربانی را به جای خشونت نهیم، راستی را به جای دروغ، و نشان دهیم که مهربانی ما ایرانیان واقعیست، و ما به دنبال آنیم تا پرتو فره ایزدی و درخشش نور الانوار را بر تمامی ایران، میهنمان، پراکنده کنیم.