سی گام برای خودسازی / گام بیست و پنجم: محبت (مهرورزی)
چکیده :در پايان كتاب صد ميدان آمده است: و اين صد ميدان همه درميدان محبّت مستغرق است قوله تعالي: «يحبّهم ويحبونه» – «خدا آنان را دوست ميدارد و آنان دوستدار خداوندند.» در كتاب عللالمقامات نيز آمده است: «محبت بنده، درخشش وي در برابر عزت پروردگار است و اين در مذهب عوام عمده ايمان و در مكتب خواص علت «فنا» است.»...
قسمتهای پیشین مجموعه مطالب «رمضان، سيگام در راه خودسازي» به قلم محمود صلواتی تا اینجا منتشر شده بود. اکنون بخشی جدید از این مطالب را به نقل از وبسایت مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم بخوانید:
گام بيست و پنجم: محبت (مهرورزی)
«اَللّهُمَّ اجْعَلْنى فيهِ مُحِبَّاً لاِوْلِياَّئِكَ» *
«بار خدايا در اين روز مرا دوستدار دوستانت قرار ده.»
محبت، دوستي و مهر ورزي است و اين از عاليترين و والاترين مقامات است، دوستي خدا و دوستي با دوستان خدا. در پايان كتاب صد ميدان آمده است: و اين صد ميدان همه درميدان محبّت مستغرق است قوله تعالي: «يحبّهم ويحبونه» – «خدا آنان را دوست ميدارد و آنان دوستدار خداوندند.»[1] «و دوستي را سه مقام است: اول راستي، دوم مستي و سوم نيستي.»[2] هنگامي كه محبت به نهايت كمال رسد، عاشق در معشوق فاني میشود. در كتاب عللالمقامات نيز آمده است: «محبت بنده، درخشش وي در برابر عزت پروردگار است و اين در مذهب عوام عمده ايمان و در مكتب خواص علت «فنا» است.»[3].
پير هرات در تفسير سوره لقمان گويد: «دليل يافتِ دوستي، دو گيتي به دريا انداختن است و نشان حقيقت دوستي، به غير نپرداختن!»[4]
«اول دوستي داغ است و آخر آن چراغ. اول دوستي اضطرار است و ميانه آن انتظار و آخر آن ديدار!»[5]
در جاي ديگر گويد: «همه دوستي ميان دوتن باشد. سه ديگر در نگنجد. در اين دوستي همه تويي، من در نگنجم.»[6]
و به راستي در وادي دوستي جاي اغيار نيست، عاشق جز به معشوق نينديشد و جز وصل و ديدار او نخواهد و در اين راه ديگر خود را نميبيند.
پير هرات در مناجات نامهاي گويد: «الهي! ار زبان محبت خاموش است، حالش همه زبان است! ور جان بر سر دوستي كرد. چون دوست به جاي جان است! غرق شده، آب نبيند. گه گرفتار آن است! به روز چراغ نيفروزند، كه روز چراغ جهان است!»[7]
ذكر امروز «اللهم اجعلني محبأ لاوليائك ومعاديأ لاعدائك» است.
* دعاي روز بيست و پنجم ماه رمضان: «اَللّهُمَّ اجْعَلْنى فيهِ مُحِبَّاً لاِوْلِياَّئِكَ وَمُعادِياً لاِعْداَّئِكَ مُسْتَنّاً بِسُنَّةِ خاتَِمِ اَنْبِياَّئِكَ يا عاصِمَ قُلُوبِ النَّبِيّينَ.»
1. قرآن، مائده:5.
2. انصاری، عبدالله، رساله صد ميدان، ص117.
3. فضلالله میبدی، ابوالفضل، كشف الاسرار و عدهالابرار. تفسير آيه 32 از سوره یاسین.
4. همان، همانجا، ج7، ص513، تفسير سوره لقمان.
5. همان، همانجا، پیشین.
6. فضلالله میبدی، ابوالفضل، كشف الاسرار و عدهالابرار. ج7، ص310، تفسير سوره قصص.
7. فضلالله میبدی، ابوالفضل، كشف الاسرار و عدهالابرار. ج10، ص553، تفسير سوره علق.
