سی گام برای خودسازی / گام نوزدهم: رجا (امیدواری)
چکیده :انسان با اميد زنده است و آرزوها جهتدهنده اوست؛ آرزوي مثبت، تلاش و كوشش انسان را برای انجام كارهاي خير افزون میکند. راه خدا بينهايت است و بركتها و نعمتهاي خدا نيز بينهايت. هيچ عيبي بر بنده نيست كه نعمتهاي گستردهی الهي را آرزو كند و در صدد به دست آوردن آن باشد. اما اين را نيز نبايد فراموش كرد كه بهشت را به بها دهند نه به بهانه....
قسمتهای پیشین مجموعه مطالب «رمضان، سيگام در راه خودسازي» به قلم محمود صلواتی تا اینجا منتشر شده بود. اکنون بخشی جدید از این مطالب را به نقل از وبسایت مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم بخوانید:
گام نوزدهم: رجا (اميدواري)
«اَللّهُمَّ وَفِّرْ فيهِ حَظّى مِنْ بَرَكاتِهِ»، (1) «بار خدايا از بركات اين روز بهرهام را فزوني بخش.»
از گامهاي ديگر سالك اليالله، اميدواري به رحمت خداوند است كه از فضل خويش بر نعمتهاي او بيفزايد. انسان با اميد زنده است و آرزوها جهتدهنده اوست؛ آرزوي مثبت، تلاش و كوشش انسان را برای انجام كارهاي خير افزون میکند. راه خدا بينهايت است و بركتها و نعمتهاي خدا نيز بينهايت. هيچ عيبي بر بنده نيست كه نعمتهاي گستردهی الهي را آرزو كند و در صدد به دست آوردن آن باشد. اما اين را نيز نبايد فراموش كرد كه بهشت را به بها دهند نه به بهانه؛ بخششهاي خدا گزاف و بيحساب نيست و از عدالت خدا به دور است اگر همانگونه كه به بندگان عابد، زاهد، شكيبا، مجاهد و متعهد خود اجر و پاداش ميدهد، به كساني كه بدان درجه از عبادت و تلاش و كوشش تن نميدهند نیز بدهد. اين نكته را نيز نبايد از نظر دور داشت كه خداوند از فضل خود، كار نيك اندك را ميپذيرد و از گناهان بزرگ (در صورت توبه) در ميگذرد. «يامن يقبل اليسير ويعفو عن الكثير»؛ اين فضل گستردهی الهي است كه انسان را همچنان اميدوار نگه ميدارد. از اين روست كه سالك اليالله بايد همواره بين خوف و رجا زندگي كند.
پير هرات دركتاب صد ميدان گويد:
«ميدان چهل و سوم رجا است. از ميدان فرار، ميدان رجا زايد. قوله تعالي: «يحذرالاخرة، ويرجوا رحمة ربه.» رجاء اميد است و يقين را دو پَر است: يكي «ترس» و ديگري «اميد.» مرغ ايمان را دو پَر «خوف» و «رجا»ست؛ مرغ را بيپَر پرانيدن خطاست.»[1]
و در تفسير سوره اعراف گويد: «هركس را اميدي است و اميد عارف ديدار، عارف را بيديدار، نه به مزد حاجت است، نه به بهشت كار. همگان بر زندگاني عاشقند و مرگ برايشان دشوار. عارف به مرگ محتاج است؛ به اميد ديدار. گوش، از لذت سماع برخوردار. لب، حق مهر را وامگذار. ديده، آراستهی روز ديدار. جان، از شراب وصال بس خمار!»[2]
1. دعاي روز نوزدهم ماه رمضان: «اَللّهُمَّ وَفِّرْ فيهِ حَظّى مِنْ بَرَكاتِهِ وَسَهِّلْ سَبيلى اِلى خَيْراتِهِ وَلا تَحْرِمْنى قَبُولَ حَسَناتِهِ يا هادِياً اِلَى الْحَقِّ الْمُبينِ.»
2. خواجه عبدالله انصاری، منازلالسايرين به نقل از صد ميدان، ص۳۰۷.
3. رشیدالدین میبدی، ابوالفضل، كشف الاسرار و عدهالابرار، تفسير سوره اعراف، ج۳، ص۷۳۲.
