بزرگترین حزب شیعیان بحرین: در انتخابات ظالمانه شرکت نمیکنیم
چکیده :الوفاق، بزرگترین حزب سیاسی بحرین، اعلام کرد که تا وقتی زندانها پر از زندانیان سیاسی است، بازداشتها ادامه دارد و فضای رعب و وحشت حاکم است، انتخابات را ظالمانه میداند و در آن شرکت نخواهد کرد. / وضعیت مخالفان دولت در بحرین، به اوضاع سیاسی ایران شبیه شده است؛ آنها هم پس از انتخاباتی که در آن تقلب شد، به خیابانها آمدند و اکنون بر سر تحریم انتخابات ظالمانه و خواست انتخابات آزاد متحد شدهاند....
کلمه – گروه سیاسی: جمعیت «الوفاق» بزرگترین حزب بحرین اعلام کرد که در انتخابات آینده این کشور شرکت نخواهد کرد، چرا که شکل برگزاری انتخابات را ظالمانه میداند و معتقد است تا وقتی زندانها پر از زندانیان سیاسی است، بازداشتها ادامه دارد و فضای رعب و وحشت حاکم است، شرکت در انتخابات معنا ندارد.
نمایندگان این حزب که مهمترین گروه اپوزیسیون در بحرین به شمار میرود، در جریان اعتراضات مردمی ماههای قبل در این کشور، به طور دستهجمعی و به عنوان اعتراض به سرکوبها از عضویت در پارلمان استعفا دادند. اکنون در حالی که دولت این کشور قصد دارد برای جایگزینی 18 کرسی خالیمانده در پارلمان، در ماه آینده انتخابات میاندورهای برگزار کند، حزب وفاق اعلام کرده که این انتخابات را تحریم خواهد کرد.
پیش از این هم حزب «الوعد» که دومین حزب مهم مخالفان در این کشور است، اعلام کرده بود که در انتخابات آینده شرکت نخواهد کرد. اکنون با اعلام موضع الوفاق، و با توجه نظر دیگر جریانهای شیعی مخالف حکومت که نسبت به این دو حزب، ضدیت بیشتری با حکومت آل خلیفه در بحرین دارند؛ به نظر میرسد شیعیان که اکثریت جمعیت بحرین را تشکیل میدهند، به اجماعی کامل بر سر تحریم انتخابات رسیدهاند.
موضعی که حزب وعد علیه انتخابات اتخاذ کرده بود، بر این مبنا بود که شرکت در انتخابات کمکی به حل بحران سیاسی نمیکند و بلکه به تشدید آن منجر میشود. اما اکنون حزب وفاق ظاهرا موضع شدیدتری اتخاذ کرده است: این حزب پارلمان این کشور را فاقد مشروعیت خوانده، از فضای رعب و وحشت و خشونت و طایفهگرایی به شدت انتقاد کرده و خواستار تشکیل یک دولت دموکراتیک مردمی و افزایش اختیارات مجلس منتخب شده است.
شیعیان بحرین با وضعیتی مشابهاند که در ایران نام آن را «انتخابات مهندسیشده» میگذارند؛ وضعیت که به زعم آنها پیشاپیش به شکلگیری یک پارلمان ناعادلانه منجر میشود. آنها توزیع حوزههای انتخاباتی را ظالمانه میدانند و خواستار آن هستند که به جای تعصبات قومی و قبیلهای، حقوق برابر سیاسی تعیینکنندهی سهم شهروندان از حوزههای انتخاباتی باشد.
دو حزب مهم شیعیان تصریح کردهاند که حاضر نیستند در انتخابات مجلسی شرکت کنند که اعضای آن نمیتوانند نمایندهی واقعی ملت باشند و خواست مردم را برآورده کنند. آنها همچنین حاضر نیستند در شرایطی که صدها نفر از مخالفان هنوز در زندان هستند و اکثریت شیعه از حق حاکمیت بر سرنوشت خویش محروم است، در انتخابات شرکت کنند.
شعار «هر شهروند، یک رای» شعاری است که خلیل مرزوق، معاون دبیرکل حزب وفاق، دیروز در یک همایش سیاسی در غرب منامه پایتخت بحرین مطرح کرد. او با تاکید بر اینکه پس از قیام مردمی ماه فوریه، دیگر مجالی برای سپردن قدرت به یک نفر یا یک گروه خاص وجود ندارد، درباره تداوم فضای رعب و وحشت، ترس و نگرانی، قلع و قمع، اخراج کارمندان و استفاده دولت از زور و خشونت علیه تظاهرات معترضان هشدار داد و گفت: «پس از سختی ها و قربانی شدن ملت در جریان قیام مردمی بحرین جمعیت الوفاق دیگر نمی تواند به همان شیوه سابق در پارلمان حضور پیدا کند.»
در این همایش که شماری از زندانیان سیاسی تازه آزاد شده از جمله جواد فیروز و مطر مطر، دو نماینده مستعفی حزب وفاق، حضور داشتند و البته دولت بحرین مانعی برای تشکیل آن ایجاد نکرد، مزروق همچنین تصریح کرد: «کسی که در شرایط کنونی در انتخابات شرکت کند به منزله این است که اصلا اتفاقی همچون تخریب مساجد، قلع و قمع مردم، زندانی و شکنجه کردن معترضین، نقض قوانین و اخراج کارمندان رخ نداده است.»
اگر چه دولت بحرین به تازگی بیش از 100 زندانی سیاسی را از زندان آزاد کرده و همچنین از فعالیت احزاب سیاسی، سازماندهی و ایجاد گردهمایی از سوی آنها و نیز انتشار نسبتا آزادانه اخبار در رسانهها جلوگیری نمیکند (مواردی که در دو سال اخیر در ایران غیر ممکن بوده است) اما جریانات مخالف در بحرین، همچنان از حاکمیت فضای سرکوب و وحشت خبر می دهند. مهمترین مصادیق مورد اعتراض مخالفان بحرینی، ادامه بازداشتها و نیز اخراج تعدادی از کارمندان دولتی شرکتکننده در اعتراضات است.
حکومت آل خلیفه در بحرین پس از فروکش کردن اعتراضات خیابانی در این کشور، که به کشته شدن بیش از 30 نفر انجامید، از مخالفان برای آغاز گفتوگوهای ملی برای اصلاحات سیاسی دعوت کرد؛ اما احزاب مخالف ماه قبل این گفتوگوها را غیر جدی ارزیابی کردند و از آن خارج شدند. اتفاقی که در ایران هیچگاه نیفتاد و بلکه برعکس، حاکمیت معترضان را فتنهگر خواند و همچنان به سرکوب آنها میپردازد.
اما وضعیت مخالفان دولت در ایران و بحرین از یک جهت یکسره شبیه به هم است: در هر دو کشور پس از یک انتخابات نسبتا آزاد، که با تقلب گسترده دولتی روبهرو شد، و به دنبال یک سلسله اعتراضات خیابانی ضد استبدادی که موقتا بینتیجه اما کم و بیش ادامهدار بود، اکنون مخالفان یه شکلی پیوسته در حال اتحاد بر سر این تصمیم هستند که خواستار انتخابات آزاد شوند و در انتخابات نمایشی، ظالمانه و ناسالم شرکت نکنند.
بدین سان، اگر چهل سال پیش به ضرورت جبر جغرافیایی بحرین از ایران جدا شد، اکنون بار دیگر و در فضایی دیگر، سرنوشت سیاسی ملت بحرین به فضای سیاسی ایران پیوند خورده و خواست دموکراسی که اندک زمانی پس از ظهور جنبش سبز در ایران به فریادی در همهی کشورها و از زبان همهی ملتهای منطقه تبدیل شد، این بار از بحرین شنیده میشود.
بحرین