نماینده کبودراهنگ: کسی به فکر ضرر دامداران نیست
چکیده :این نماینده مردم در مجلس ادامه داد: متأسفانه چند ماه پس از این که دامدار، دام خود را با قیمت پایین فروخت، در اثر برخی فشارها قیمت پروتئین افزایش مییابد و کسانی که دام را ازران خریده بودند، سود کلانی را به دست میآورند که این موضوع نشانگر وجود رابطههایی برای کسب سود بیشتر است....
سخنگوی کمیسیون کشاورزی، آب و منابع طبیعی مجلس با بیان این که دامداران داخل کشور توانایی تأمین نیاز داخلی به پروتئین را دارند، گفت: واردات گوشت باید بر اساس نیاز داخل کشور انجام شود، اما وزارت بازرگانی آمار رسمی از نیاز داخلی پروتئین و میزان واردات آن اعلام نمیکند.
“عیسی جعفری” در گفتوگو با خبرنگار خانه ملت، با بیان این که واردات گوشت باید بر اساس نیاز داخل کشور انجام شود، تصریح کرد: وزارت بازرگانی آمار رسمی از نیاز داخلی پروتئین و میزان واردات آن اعلام نمیکند.
نماینده مردم بهار و کبودراهنگ در مجلس شورای اسلامی با توضیح این که آمار واقعی تولید پروتئین در کشور بیشتر از آمار رسمی اعلام شده است، افزود: با توجه به این که در بسیاری از روستاها کشتار دام صنعتی و رسمی نیست، میتوان گفت که آمار واقعی تولید پروتئین در کشور بیشتر از آمار رسمی است.
وی با بیان این که دامداران داخل کشور توانایی تأمین نیاز داخلی به پروتئین را دارند، اظهار کرد: متأسفانه دامداران پول دام فروخته شده خود را سه تا چهار ماه پس از فروش میگیرند و نمیتوانند از تمام ظرفیت خود برای تولید پروتئین استفاده کنند.
جعفری با تأکید بر این که مسئولان با برنامهریزیهای نامناسب به ظرفیت تولید پروتئین در کشور آسیب میزنند، تصریح کرد: یکی از این برنامهریزیهای نامناسب واردات بیرویه پروتئین در زمانیهایی است که دامدار توانایی تولید پروتئین را دارد، ولی به علت واردات بیرویه مجبور است دام خود را با قیمت پایین بهفروش برساند.
این نماینده مردم در مجلس ادامه داد: متأسفانه چند ماه پس از این که دامدار، دام خود را با قیمت پایین فروخت، در اثر برخی فشارها قیمت پروتئین افزایش مییابد و کسانی که دام را ازران خریده بودند، سود کلانی را به دست میآورند که این موضوع نشانگر وجود رابطههایی برای کسب سود بیشتر است.
سخنگوی کمیسیون کشاورزی، آب و منابع طبیعی مجلس درباره راهکارهای مناسب برای جلوگیری از وجود رابطهبازیها در بازار پروتئین، گفت: مسئولان اجرایی باید نظارت جدی را بر نحوه توزیع پروتئین در بازار و حتی سردخانههایی که پروتئین را نگهداری میکنند، داشته باشند.
یک فرضیه و 2 پرسش:
آیا مسئولین کشور میتوانند مدیریت نمایند؟
یک نگاه به تاریخ 30ساله کشور به ما میگوید که اغتشاش داخلی، یکی دو سالی کشور را به خود درگیر کردهبود.
8سال جنگ تحمیلی، بهانهای برای سوء مدیریت در کشور بود.
8سال به بهانهی بازسازی سوء مدیریت در کشور را توجیهی برای منفعتطلبی و مدیریت برخی ابلهان به بهانه حق شرکت در دفاع نمودند.
8سال به بهانهی توسعهی سیاسی، ندانمکاریها گسترش یافت. تازه معنای پول و قدرت به مذاق برخیها خوش آمد.
8سال پول و سرمایهی ملی در اختیار کسانی قرار گرفت که نه دین داشتند، نه ادب.
در این بازههای 8ساله، آنچه رخ داد، حذف مدیران شایسته و بهکارگیری مشتی آدم نادان و بلهقربانگوی وابسته به باند یا نفهمهایی که قدرت تحلیل نداشتهاند مدیریت را تحویل گرفتند.
اوج کوچ روستاییان به شهرها. اینک یکی از افتخارات مدیران ارشد این است که از یک روستا که شاید تنها چند طویله در آن بوده، به مدیریت کلان کشور رسیده و تحلیلهای خرکی خود را به خورد جهانیان میدهند.
در این مدت، آنانکه به شهرها آمدهاند، با غارت فرهنگی و ثروت و منافع شهرها هم چهرهی کلانشهرها و شهرها را زشت کردهاند؛ هم در این شهرها به سرمایههای ناشی از رانت قبیلهای و عشیرهای دست یافتهاند.
در قالب قدرت هم همین تیره و طوایف هستند که با نفوذ باندی خود، منافعی را تعریف کرده و هر طرحی را به نفع خویش مصادره کرده و میپیچانند پیچاندنی!!!
اینک پرسش اینجاست:
1) آیا سیستم حکومتی ایران، ناتوان از درک قوانین مدیریتی و اقتصادی است؟ یا صلاح در این است که در این 30ساله هیچ روی آرامش نبینیم؟ آیا تعمدی در این وجود ندارد که حتی اگر صلح را به زور در جمع ما وارد کنند، ما باز هم به دشمن و ستیز نیاز داریم؟ آیا قصد داریم ناکارآمدی خویش را به گردن دشمن اندازیم! یا اگر دشمن نباشد، غارت منابع و منفعتطلبیها توجیهی پیدا نخواهد کرد!؟
2) آیا 8سالهی بعدی، جنجالی جدید در پی نخواهد داشت!؟!