ادبیات سبز/ مرگ‌هایی که تکثیر وظیفه اند
چکیده :شاعر سبز اندیش سبزواری......
یک شاعر سبز اندیش سبزواری این شعر رو در رثای هدا صابر برای کلمه ارسال کرده است:
مرگی از مرگی از مرگی، …
آن گاه که پرده برافتاد
و مرده گان از زنده گان فراچشم آمدند.
و مرگ رسالت فریادهای برخاک افتاده شان بود؛
پیام سکوت های از چله ی فقدان ِکلمات گریخته شان.
*
مرگ هایی که تکثیر وظیفه اند
و در شانه های ما؛
در سرانگشت های ما
و در کلمات ما
انباشته می شوند
و ما در زندگیمان ـ این شریان جاوید شرمساری ـ
خونشان را تنفس می کنیم.
مرگ هایی
که کلمات را
به تازیانه ی تحقیر
به احتضار می برند
(آه، برادران سیاه پوش!
این چند جمله را بر من ببخشایید،
من با کلمات سخن نمی گویم،
من مرثیه گوی مرگ خویشانم نیستم،
نه، اصلاً مرا با اینان نسبتی نیست،
من هیچ اندر هیچ اندر هیچ ام …
باد بر صورت من وزیده است،
من اصواتی از جهانی دیگر را به عاریت آورده ام.)
چه آیین شگفتی ست این
که زندگی زندگی می زاید و
مرگ، مرگ.
و چه آیین شگفتی ست این
که در ازدحام جاده ی البرزکوه
توشه ات را جز جانت هیچ نمی شاید
وگرنه تیر یک شعبه ات
چند متری بیش
از چله ات دور نخواهد رفت.
چه آیینی ست این
مرگی از مرگی از مرگی
و زندگی هایی از مرگی.
۲۷ خرداد 1390
شير مادر حلالت
دمت گرم