نامه ای برای چشم انتظاری های یک کودک

چکیده :با چه بیانی او را توجیه کنم که حق خواهی هزینه دارد و تمام افراد خانواده ناگزیر از پرداخت آن هستند و کوچک و بزرگ هم نمی شناسد. مگر در کربلا و عاشورا از طفل 6 ماهه تا پیر 70 ساله متحمل آنهمه سختی...

مریم شربتدار قدس، همسر فیض الله عرب سرخی، عضو دربند سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، در یادداشتی خطاب به نوه اش می نویسد: بابا فیض الله مانند همیشه محکم و استوار است که این خصلت همۀ پاکان و نیکان می باشد. تو نیز صبوری کن که هیچ سختی تا ابد نمانده و سیاهی ناگزیر از نابودی است همانطور که هیچ شبی ماندنی نبوده و پس از هر تاریکی، روشنائی است.

متن کامل این نامه که در اختیار کلمه قرار گرفته به شرح زیر است:

سالی دیگر هم گذشت و سالروز تولد 5 سالگی صبا کوچولو فرا رسید. چگونه به این طفل شیرین زبان بگویم که امسال نیز مانند سال گذشته باید تولدش را بدون حضور بابا فیض الله مهربان برگزار کنیم؟

با چه بیانی او را توجیه کنم که حق خواهی هزینه دارد و تمام افراد خانواده ناگزیر از پرداخت آن هستند و کوچک و بزرگ هم نمی شناسد؟ مگر در کربلا و عاشورا از طفل 6 ماهه تا پیر 70 ساله متحمل آنهمه سختی نشدند؟

امسال نیز صبای عزیز ما با در آغوش کشیدن عکس بابا فیض الله، ابرهای بارور گشتۀ بغض 2 ساله را از آسمان دیدگانش فرو بارید و معصومانه پرسید: “چرا هر وقت بابایی می آید باید فورأ به اوین برگردد؟” پاسخ من همان بود که به محیا کوچولو گفتم آن هنگام که گفت : “بابایی از توی شیشه آمد؟” و من با افتخار به این دو طفل آموختم که هر کس حق بگوید و آلودۀ ناحق نگردد قهرمان و محبوب قلب هاست و این سخت است اگرچه آنان را فقط از پشت شیشه ها ببینی و صدایشان را از درون گوشی های قدیمی بشنوی، مخصوصأ هنگامی که داری تلاش می کنی چهرۀ شاه ماهی زیبایت را در آن آکواریوم تیره و تار به خاطر بسپاری که ناگهان پرده ای بی حیا و زشت، به پائین افتاده و حائلی نفرت انگیز ایجاد می کند، دیگر نه صدایی و نه تصویری، تنها اعتراض نگاه کین توزانۀ اطفال است به مأ مورین معذور، و چه معصومانه و کودکانه، همۀ این ستم ها را از جانب آنان می پندارند!

اکنون با تو می گویم دلبندم، صبای عزیزتر از جانم !

به تو وعده داده بودم شاید پدر بزرگت بتواند در ملاقاتی حضوری، تنها هدیۀ یک آزادۀ بی گناه را که عروسکی نخی است با دستان خود به تو اهداء کند که این نیز میسر نگردید و این مشکل سنگ هایی است که به جای قلب در بدن های افرادی قرار گرفته که چند صباحی بر مسندهایی مسئولانه تکیه زده اند و چشمان خود را بر واقعیت ها بسته اند .

پس فقط برایت می نویسم تا مانند حکایت دهها کودک چشم انتظار پدر یا مادر، صدها همسر بی پناه و مادران و پدران دلسوخته ، در تاریخ و قضاوت آیندگان بماند.

صبا جان ، بابا فیض الله خوبت مانند همیشه محکم و استوار است که این خصلت همۀ پاکان و نیکان می باشد. تو نیز صبوری کن عزیزم که هیچ سختی تا ابد نمانده و سیاهی ناگزیر از نابودی است همانطور که هیچ شبی ماندنی نبوده و پس از هر تاریکی، روشنائی است.

امیدوار باش نازنینم که تو هنوز در آغاز راهی طولانی هستی و ماجراهای بسیار خواهی دید در حالی که تجربیات ارزندۀ قهرمانان سرزمینت چون چراغی هدایت گر، روشن کنندۀ راهت خواهد بود.

هر روز با خود بخوان :

یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور

کلبۀ احزان شود روزی گلستان غم مخور

و پیام بابا فیض الله را که از آن سوی دیوارهای اوین برایت فرستاده همواره زمزمه کن :

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد

تولدت مبارک صبای عزیزتر از جان .