قذافی هم ادعای مردم‌گرایی داشت

چکیده :خیزش اخیر مردم لیبی نشانگر اراده مردم این كشور است كه از تضاد میان ظاهر و باطن آن به ستوه آمده‌اند. اگر چه قذافی و حكومت دست نشانده‌اش با سركوب شدید مردم، چهره واقعی خود را نشان داد، اما دیكتاتور نمی‌پنداشت كه ممكن است فرزندان مردم لیبی از دستورات او سرپیچی نمایند. پناهنده شدن هواپیماهای جنگی لیبی به مالت و خودداری آنها از بمباران مردم و استعفای بسیاری از دیپلمات‌های این كشور در جهان و.. نشان می‌دهند كه دیكتاتور همراه با حكومت ایدئولوژیكش چاره‌ای جز تن دادن به خواسته مردم...

حجت الله جودكی

عصیانی كه این روزها جهان اسلام را در می‌نوردد، چیزی به غیر از اراده مردم نیست كه سال‌هاست به نام مردم‌گرائی و خدمت به مردم سركوب شده است. این قانون فیزیك یكی از سنت‌های خداست: هرگاه فنری فشرده شود، انرژی كه از آن حاصل می‌شود به همان میزان نیرومند خواهد بود. هر كس فقط نتیجه كِشتِه خود را درو می‌كند.

“از مكافات عمل غافل مشو / گندم از گندم بروید، جو ز جو.”

در سپتامبر سال 1969 آقای قذافی به نام مردم، نظام سنوسی‌ها را با كودتا سرنگون كرد و هر روز شعار تازه‌ای علیه ستمگران در ابعاد جهانی سر داد. از نهضت‌های آزادی بخش در اقصی نقاط جهان حمایت كرد. از ارتش آزادی بخش ایرلند تا بسیاری از نهضت‌های آفریقائی. شعارهای ضد امپریالیستی و ضد صهیونیستی آقای قذافی همواره توسط خبرگزاری‌های جهانی مخابره می‌شد. كار وی به جائی رسید كه حكومت ریگان رسما به لیبی حمله كرد و این كشور را بمباران كرد.

نكته قابل توجه در لیبی این بود كه حكومت ایدئولوژیك قذافی در جهان كاملا بی‌نظیر بود. وی كمیته‌های مردمی تشكیل داد و نظام شورائی در لیبی بر سر كار آورد و تمام در و دیوار شهر از شعارهای “حكومت از آنِ مردم است” همراه با تصاویر مختلف از قذافی پر شد. وی خودش همراه با مردم به زندان‌ها حمله كرد و تمام زندان‌ها را با بلدوزر خراب كرد.

این چهره‌ای بود كه مردم جهان از قذافی در ذهن داشتند. با این وجود این نمای ظاهری حكومت لیبی بود و در داخل و زیر پوست این حكومت چیز دیگری در جریان بود. در لیبی تعداد اندكی روزنامه و مجله بود، ناشران انگشت شمار بودند. در مقابل كتاب سبز آقای قذافی به همه زبان‌ها ترجمه و در شمارگان وسیعی پخش می‌شد. اخبار مردمی حكایت از زندان‌های مخفی این حكومت به ظاهر مردمی و ضد امپریالیستی داشت.

خیزش اخیر مردم لیبی نشانگر اراده مردم این كشور است كه از تضاد میان ظاهر و باطن آن به ستوه آمده‌اند. اگر چه قذافی و حكومت دست نشانده‌اش با سركوب شدید مردم، چهره واقعی خود را نشان داد، اما دیكتاتور نمی‌پنداشت كه ممكن است فرزندان مردم لیبی از دستورات او سرپیچی نمایند. پناهنده شدن هواپیماهای جنگی لیبی به مالت و خودداری آنها از بمباران مردم و استعفای بسیاری از دیپلمات‌های این كشور در جهان و.. نشان می‌دهند كه دیكتاتور همراه با حكومت ایدئولوژیكش چاره‌ای جز تن دادن به خواسته مردم ندارد.

قطعا سركوب شدیدی كه اكنون در لیبی جریان دارد، مانع مردم از رسیدن به مطالباتشان نخواهد شد، زیرا این سنت خداست كه زمین را بندگان صالح من به ارث خواهند برد. آیا صبح نزدیك نیست؟

منبع: دیپلماسی ایرانی