آگاهی‌بخشی و مبارزه نرم و بدون خشونت، روش پیامبران و امامان بود

چکیده :آیا همه مورخین فتح بدون خونریزی مکه توسط پیامبر ص را به عنوان یک افتخار مطرح نمی کنند؟ آیا امیرالمومنین در مقابل غاصبان حقّش به غیر از جنگ نرم کاری دیگری کرد؟ با آنکه با آن قدرت خیبرشکنش هر کاری از او بر می آمد؟ و اینها در حالی است که غاصبان خلافت و پیشوایی امامان شیعه فقط از راه جنگ و کشتار خونین و سرکوب و زندانی کردن به مطامع خود می رسیدند. اگر جنگ نرم، خلاف و غلط است و باید سرکوب شود، پس همه مصلحان خلافکارند و کسانی که در پی بیداری مردم هستند، باید سرکوب شوند؛ همان عقیده ای که حجاج بن یوسف و مامون عباسی و ......

سایت حدیث سرو، که از سوی نزدیکان آیت الله دستغیب اداره می شود، در یادداشتی به انتقاد از حملات اخیر علیه مفهوم مبارزه نرم پرداخت و با تاکید بر اینکه مبارزه نرم و بدون خشونت، روش بسیاری از پیامبران و امامان بوده است، نوشت:

هر چند مدتی است از معایب جنگ نرم گفته می شود و مبارزان این وادی را الّا ولابدّ خائن قلمداد می کنند اما با این چند سئوال چه می توان کرد؟

1- آیا مبارزه پیامبران در مقابل طاغوت های زمان خود به صورت جنگ مسلّحانه بود؟ و در میان چند هزار پیامبر، به یک مورد می توان اشاره نمود که در مقابل ظالمان دست به اسلحه برده باشند؟ آری فقط حضرت داود و آن هم به علت اینکه خداوند از قبل و بنا بر مصالحی چنین قدرت و شوکتی را به او داده بود و می توانست با تایید خاص الهی چنین کند. اما دیگران مثلا حضرت ابراهیم ع در مقابل نمرود، آیا با جنگ سفت مردم را به توحید دعوت کرد یا با جنگ نرم که همان روشنگری و بیدارکردن وجدانهای خقته بود؟ و همینطور دیگر پیامبران الهی چون حضرت موسی و عیسی و …

2- فتح مکه توسط پیامبر ص چگونه بود؟ آیا غیر از بهره گیری از جنگ نرم در طول 13 سال در مکه و هفت هشت سال در مدینه؟ آیا می توان بر ایشان خرده گرفت که چرا مبارزه مسلّحانه نکرد؟ و اکتفا نمود به جنگ نرم یا نهایتا دفاع در مقابل حمله نظامی مشرکان

3 – آیا همه مورخین فتح بدون خونریزی مکه را به عنوان یک افتخار مطرح نمی کنند؟

4- آیا امیرالمومنین در مقابل غاصبان حقّش به غیر از جنگ نرم کاری دیگری کرد؟ با آنکه با آن قدرت خیبرشکنش هر کاری از او بر می آمد؟ و اینها در حالی است که غاصبان خلافت و پیشوایی امامان شیعه فقط از راه جنگ و کشتار خونین و سرکوب و زندانی کردن به مطامع خود می رسیدند.

اگر جنگ نرم، خلاف و غلط است و باید سرکوب شود، پس همه مصلحان خلافکارند و کسانی که در پی بیداری مردم هستند، باید سرکوب شوند؛ همان عقیده ای که حجاج بن یوسف و مامون عباسی و … داشتند.

5- آیا به نماز عید رفتن حضرت امام رضا ع با آن وضع و سادگی و همراهی دلهای مردم، غیر از جنگ نرم بود که مامون را آن گونه به وحشت انداخت؟

6- آیا حضور امام حسین ع در کربلا با خانواده اش با آن مقدار اندک یاران در مقابل آن لشکر عظیم را می توان جنگ مسلحانه علیه حکومت اموی محسوب کرد؟ با آن وضع بعد از عاشورا و اسارت اهل بیت؟ یا اینکه این ها همه جنگ نرم بود و به منظور آگاهی مردم؟ و اصلا اینگونه لباس پوشیدن روحانیون و مراجع در دوران مختلف و حکومت های خودکامه غیر از جنگ نرم است؟ اگر جنگ نرم بد است پس همه روحانیون و مراجع مجرمند و برانداز و محارب و مستحقّ مجازات.

7- آیا در دوران سیاسی معاصر که بعضی در مقابل حکومت شاهنشاهی دست به مبارزه مسلحانه زدند و به مقصود نرسیدند، پیروزی امام خمینی به غیر از بهره گیری از جنگ نرم و بیدار کردن توده های مردم در طول پانزده سال بدست آمد؟

8- آیا شاه این حقّ را نداشت که امام را متّهم به جنگ نرم و براندازی کند و او را به عنوان محارب اعدام نماید؟ پس تا اینجا ثابت شد که جنگ نرم به خودی خود چیز بد و مذموم نیست والّا تمامی انبیاء و اولیاء وصلحا از آن بهره نمی گرفتند.

اما مشکل اینجاست که در حال حاضر آن گروهی که نه قبل از انقلاب سابقه درخشانی در مبارزه با رژیم طاغوت داشته و نه در بعد از انقلاب کارنامه موفّقی در حمایت از نظام داشتند، با لطایف الحیل سلاح را به چنگ آورده و حزبی مسلّح را با اختیارات تامّ ( اما بی سر و صدا) تاسیس نموده و تمامی مجاری تبلیغاتی را تحت سیطره خود آوردند و دائما بر طبل جنگ می کوبند که هر که در مقابل ما اظهار نظر کند متّهم به براندازی اساس اسلام و مستحقّ مجازات است.

و در نتیجه مومنان و انقلابیون اصیل که حتّی از کمترین امکانات اطلاع رسانی محرومند مرتدّ و غیر مسلمان قلمداد می شوند.

یعنی دقیقا همان اتفاقی که که در صدر اسلام افتاد و بنی هاشم و اولاد رسول الله ص و اصحاب خالص ایشان مورد لعن خطبا بر روی منابر جمعه و جماعات بودند. و تبلیغات کار را به جایی رساند که حتّی جرات نداشتند ارادت خود به رسول الله ص را آشکار کنند چرا که نتیجه ای جز تبعید و اعدام نداشت. و مردم بی خبر هم آن تبلیغات اموی و عباسی را باور کرده تا آنجا که بسیاری از همانها، کشتن اولاد رسول الله ص را وسیله رفتن به بهشت می دانستند.

آری اینچنین تاریخ تکرار می شود.