تصویب کلیات طرح ادغام سازمان ملی جوانان و تربیت بدنی در «وزارت ورزش و جوانان»
چکیده :از تاریخ تصویب این قانون سازمان های تربیت بدنی و ملی جوانان با اعتبارات، نیروی انسانی و امکانات ادغام و به وزارت ورزش و جوانان تبدیل می...
نمایندگان مجلس با کلیات طرح تبدیل سازمانهای تربیت بدنی و ملی جوانان به وزارت ورزش و جوانان موافقت کردند.
به گزارش خانه ملت، نمایندگان در جلسه علنی امروز ـ چهارشنبه ـ مجلس با 141 رای موافق، 46 رای مخالف و 6 رای ممتنع از مجموع 194 نماینده حاضر در صحن با کلیات طرح یک فوریتی تبدیل سازمان های تربیت بدنی و ملی جوانان به وزارت ورزش و جوانان موافقت کردند.
در ماده واحده این طرح آمده است؛ از تاریخ تصویب این قانون سازمان های تربیت بدنی و ملی جوانان با اعتبارات، نیروی انسانی و امکانات ادغام و به وزارت ورزش و جوانان تبدیل می شود و اقدامات قانونی برای انجام اصلاحات لازم در مقررات مربوط به آن به عمل می آید.
به موجب تبصره این طرح نیز هزینه ناشی از تغییر عنوان دستگاه از محل صرفه جویی در هزینه های جاری وزارت ورزش و جوانان تامین می گردد.
حذف و اضافه هم حذف و اضافه های دانشجویی، لااقل دانشجو می دونه که داره حذف میکنه یا اضافه! یا برای چی هم حذف و هم اضافه!!! اما گویا مجلس محترم تصمیم نگرفته! چون حذف به دلیل کاهش حجم دولته! اما اضافه!؟؟؟ ضمنا دوستان مجلس بهانه تشکیل وزارت رو پاسخگویی دونستن، بفرمایید که نه اینکه بقیه خیلی پاسخگو هستن!؟
تشکیل وزارت خانه جدید به بزرگتر شدن ماشین بوروکراسی حجیم و تنبل ایران اضافه میکند تا صرفه جویی های احتمالی حاصل از هدفمند کردن رایانه ها و افزایش قریب الوقوع مالیاتها به دهان گشاد و شکم سیری ناپذیر یک دستگاه عریض و طویل کم بازده کم مصرف دیگر در سطح کشور سرازیر شود. حاکمیت ایران به جای آنکه ورزش و سلامتی را به فرهنگی پایدار و محبوبترین پیشه اوقات فراغت ملت تبدیل و کلیه آحاد ملت را از غنی و فقیر به پشتوانه مالی آن تشویق نماید، با کپی برداری از روش های شکست خورده کشورهای توتالیتر آن را ملعبه لابیگری و بده بستانهای سیاست بازان در کریدورهای قدر ت حاکمه قرار داده است. نیم نگاهی به وضعیت اسفناک و غم انگیز فوتبال دولتی ایران افق بوروکراسی ورزش فربه و بیمار ایران را به روشنی به نمایش میگذارد.
اصولگرایان ادعا میکنند که هزینه این وزارتخانه جدید از محل صرفه جویی در آموزش و پرورش حاصل میگردد. وضعیت آموزش و پرورش کشور از فوتبال دولتی ما نیز غم انگیز تر است. در حالیکه فرزندان ما برای آتیه بهتر از حداقل امکانات آموزشی و تربیتی از قبیل آزمایشگاه و کتابخانه و فضای ورزشی و آمفی تئاتر و ارائه غذای مناسب و مغذی در غالب مدارس ایران بی بهره اند و جان آموزگاران از بی توجهی حاکمان به شرایط معیشتی خویش به لبشان رسیده، ادعای صرفه جویی در هزینه های آموزش و پرورش نا معقول و سوق دادن آن به یک هیولای بوروکراتیک جدید بی معنا تر است.