16 آذر و عهدی که با خدا داریم

چکیده : 16 آذر یادآور قصه ی بیداری و هوشیاری، ناشی از عهدی است که خدا از دانایان گرفته، مشتی بر سر هر سکوتی و فریاد دائمی برای اثبات اینکه هنوز هستیم و تا هستیم تسلیم مرگ سیاه نیستیم! 16 آذر نشان از شانه های استوار نسلی است که بار سنگین مسئولیت های انسان بودن را آگاهانه انتخاب کرده و بر سر هر سکوتی فریادی زده...

کلمه – سعید محمدپور: نگاهی به تاریخ بیش از نیم قرن اخیر ایران به حضور و نقش پُر رنگ دانشجو در تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی آن صحه می گذارد. دانشجو همواره به عنوان عنصری آزاد اندیش، تحول خواه و آگاه نسبت به مسائل جاری جامعه مطرح بوده و این مهم را در تاریخ ایران برای همیشه به ثبت رسانده است. 16 آذر 1332 و سه قطره خونی که به نشان آگاهی و آزادی بر پیشانی دانشگاه نشست، مصداق بارز این نکته است که دانشگاه، بیداری و آگاهی را جزئی از زندگی خود می داند و بی تفاوتی را سه طلاقه کرده است.

دانشجو همواره خود را به عنوان پیشقراول آگاهی و آگاهی بخشی به جامعه معرفی نموده و نشان داده آنجا که حضور داشته حماسه هایی بس شگرف رقم زده است. در کنار 16 آذر 32، انقلاب اسلامی ایران، حماسه های 8 سال دفاع مقدس، دوران سازندگی پس از آن و حضور در عرصه های تحقیق و سازندگی، حضور پرشور و آگاهانه در حماسه دوم خرداد 76 و 22 خرداد 88 تنها بخشی از حقیقت انکار ناشدنی حضور مؤثر و با صلابت دانشجو در عرصه است. هر چند شیرینی حضور او و بسیاری از مردم این سرزمین در انتخابات 22 خرداد 88 به وسیله عقده گشایی های عده ای نسبت به ساحت اندیشه و خرد، به نفع فرد دیگری مصادره به مطلوب شد اما کیست که واقعیت را نداند. مگر اندیشه اسیر بازی پست و بی مقدار عده ای می شود که تنها اتهام زنی و توهم قدرت را به ارث برده اند!

و اما 16 آذر یادآور قصه ی بیداری و هوشیاری، ناشی از عهدی است که خدا از دانایان گرفته، مشتی بر سر هر سکوتی و فریاد دائمی برای اثبات اینکه هنوز هستیم و تا هستیم تسلیم مرگ سیاه نیستیم!

16 آذر نشان از شانه های استوار نسلی است که بار سنگین مسئولیت های انسان بودن را آگاهانه انتخاب کرده و بر سر هر سکوتی فریادی زده است و چه گناهی بزرگتر از صلا زدن خفتگان در شب! آری 16 آذر همان فریاد بیداری است!

سه قطره خون که بر تارک دانشگاه نشست نشان همیشگی آزادی، آگاهی و بیداری دانشجو و دانشگاه است. درسی است برای همیشه ی تاریخ تا بداند که نسل بیدار و آگاه این سرزمین هرگز اسیر استبداد نخواهد شد. سه قطره خون به نشان بیداری و هوشیاری بر پیشانی خانه ی اندیشه ی ملت نشست تا نسل های بعد را یادآور باشد که اینجا دانشگاه است و تو دانشجو! این سه قطه خون یادآور بار مسئولیتی است که تو در همه زمان بر دوش داری. آری! این 16 آذر است یادآور انتخاب آزاد و پر افتخار مسیر آگاهی، ناشی از بیداری!

برای دانشجو که فرزند آگاهی و آزادی است 16 آذر یک تاریخ نیست هویت، رسالت و نماد صلابت اندیشه اوست و از این رو برای او همه روز 16 آذر، همه سال 1332، و همه جا دانشکده فنی دانشگاه تهران است، او اسیر بازی های فریبنده و بی مقدار ساده اندیشان و مخالفان آگاهی نخواهد شد، نیک می داند که اینان سودایی دیگر برای او در سر می پرورانند، اما چه خیال خامی است که اینک دانشگاه و دانشجو را نسبت به حقایق جامعه بی توجه بدانند و او را وابسته به بیگانه و دشمنان قسم خورده ی این آب و خاک قلمداد کنند. دانشگاه ما امتحان خویش را پس داده ، سربلندی و افتخار نتیجه ی انکار ناشدنی آن است که برای همیشه در تاریخ به ثبت رسیده و ماندگار خواهد بود حتی اگر عده ای قلیل با ترفندهای گوناگون خویش کمر به نابودی آن بربندند. دانشگاه ما به گواهی برگ برگ تاریخ این سرزمین پاک، هیچگاه از زیر بار سنگین مسئولیت خویش شانه خالی نکرده است. او فرزند همیشه انقلابی زمان خویش است. انقلاب او انقلاب آگاهی است، انقلاب اندیشه.

دانشجو فرزند زمانه ی خویش است، او با خواب آلودگی و بی قید بودن نسبت به سرنوشت جامعه اش بیگانه است. او دشمن دروغ، فریب کاری، ریا و نفاق است. او دشمن نا آگاهانه زیستن در بهشت بی خبری و بی دردی است، او حامل امانت الهی است، آری، او امانت دار آگاهی است! دانشجو فرزند آگاهی است و نیک می داند که شعله ی این امانت الهی با هیچ آبی خاموش نخواهد شد. او از ابتذال آرامش و خوشبختی اینان بی نیاز است. اگر چه زخم ها و جراحت های وارد شده بر بدنه بیدار دانشگاه التیام نمی یابد و به عنوان سندی از مظلومیت دانایان خواهد ماند و اگرچه کسانی با حملات عنیف و دشنامهای سخیف دانشگاه ما را می آزارند، اما دانشگاه ما صبور و استوار، بیدار و آگاه، ره به آینده روشن خویش می سپارد و می داند که وعده های الهی راستین است.

چه ساده انگارند آنها که خاک به چشم خورشید می پاشند و با عصبانیت حکم به اعدام باران می دهند.

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند

ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ
که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند